નવી ચમકતી ગાડી પાછળ 'મા-બાપના આશીર્વાદ' લખાવનાર યુવાને સગી જનેતા સાથે જે કર્યું, એ જોઈને કુદરતે રસ્તામાં જ એવો હિસાબ ચુકવ્યો કે આખું ગામ...
આકાશ વ્યવસાયે એક બહુ મોટો બિઝનેસમેન હતો અને ખૂબ જ ટૂંકા સમયમાં એણે અઢળક પૈસા, નામ અને પ્રતિષ્ઠા કમાઈ લીધા હતા. તેની વૈભવી જીવનશૈલી જોઈને આજુબાજુના લોકો પણ અંજાઈ જતા હતા. આકાશના ઘરમાં ભૌતિક સુખ-સુવિધાઓની કોઈ કમી નહોતી, પણ એ ઘરમાં જે અસલી શાંતિ હોવી જોઈએ તે ક્યાંક ગાયબ હતી. આકાશ નાનપણથી જ ખૂબ જ મહત્વાકાંક્ષી હતો અને પૈસા કમાવવાની દોડમાં તે સંબંધોની કિંમત ભૂલતો જતો હતો.
આ જ મકાનના એક નાના અને સાદા રૂમમાં આકાશની વૃદ્ધ માતા દેવકીબેન રહેતા હતા. દેવકીબેને આકાશને ખૂબ જ ગરીબી અને મુશ્કેલીઓ વેઠીને મોટો કર્યો હતો. આકાશના પિતા વહેલા ગુજરી ગયા હોવાથી દેવકીબેને લોકોના ઘરોના કામ કરીને, સિલાઈકામ કરીને આકાશને ભણાવ્યો હતો. એક સમય એવો હતો જ્યારે દેવકીબેન પોતે ભૂખ્યા સૂઈ જતા પણ આકાશને કોઈ તકલીફ પડવા દેતા નહોતા. આજે દીકરો કરોડોપતિ બની ગયો હતો, પણ દેવકીબેન માટે તો એ જ એનો નાનો આકુ હતો જે એમના પાલવ પાછળ છુપાતો હતો.
આકાશના લગ્ન નેહા સાથે થયા પછી ઘરનું વાતાવરણ ધીમે ધીમે બદલાવા લાગ્યું હતું. નેહા એક આધુનિક વિચારોવાળી અને ઉચ્ચ મધ્યમવર્ગીય પરિવારની છોકરી હતી, જેને દેવકીબેનનું સાદું જીવન અને જૂના વિચારો બિલકુલ ગમતા નહોતા. ઘરમાં અવારનવાર નાની નાની બાબતોમાં ખટરાગ થતો રહેતો હતો. દેવકીબેન હંમેશા વહુની વાતો સહન કરી લેતા અને દીકરાના સુખ માટે મૌન રહેતા હતા. તેઓ ક્યારેય આકાશને કોઈ ફરિયાદ નહોતા કરતા, કારણ કે તેઓ જાણતા હતા કે દીકરો દિવસ-રાત બિઝનેસના ટેન્શનમાં રહે છે.
હમણાં જ આકાશે પોતાની જિંદગીની સૌથી મોંઘી અને લક્ઝુરિયસ ગાડી ખરીદી હતી. સફેદ રંગની એ નવી ચમકતી એસયુવી ગાડી જ્યારે ઘરના આંગણામાં આવી ત્યારે આખા વિસ્તારમાં એની ચર્ચા થવા લાગી હતી. આકાશ પોતે પણ આ ગાડી લઈને ખૂબ જ ગર્વ અનુભવતો હતો. ગાડી ખરીદ્યા પછી સમાજમાં પોતાની ધાર્મિક અને સંસ્કારી છાપ ઊભી કરવા માટે આકાશે ગાડીની પાછળના કાચ પર મોટા અક્ષરે રેડિયમથી લખાવ્યું હતું, 'મા-બાપના આશીર્વાદ'. જ્યારે પણ ગાડી રસ્તા પરથી પસાર થતી ત્યારે લોકો એ લખાણ જોઈને આકાશના સંસ્કારોના વખાણ કરતા હતા.
દિવસો પસાર થતા ગયા અને ઘરનો આંતરિક ઝઘડો હવે ઉગ્ર સ્વરૂપ ધારણ કરવા લાગ્યો હતો. નેહાએ આકાશને સ્પષ્ટ કહી દીધું હતું કે જો આ ઘરમાં એની માતા રહેશે તો તે પોતાના પિયર ચાલી જશે. આકાશ પોતાના બિઝનેસ અને પત્નીના દબાણ વચ્ચે એટલો અંધ થઈ ગયો હતો કે એને પોતાની જનેતાનો પ્રેમ અને ત્યાગ દેખાતા બંધ થઈ ગયા હતા. એક દિવસ સાંજે ઘરમાં રસોઈ બનાવવાની બાબતમાં નેહા અને દેવકીબેન વચ્ચે મોટો ઝઘડો થયો. નેહાએ આખા ઘરમાં રાડારાડ કરી મૂકી અને આકાશને અલ્ટીમેટમ આપી દીધું.
આકાશે પણ પોતાના અહંકાર અને ગુસ્સામાં આવીને એક અત્યંત ક્રૂર નિર્ણય લઈ લીધો. એણે મનોમન નક્કી કરી લીધું કે હવે તે પોતાની માતાને આ ઘરમાં નહીં રાખે. એણે શહેરથી દૂર આવેલા એક ખાનગી વૃદ્ધાશ્રમમાં ફોન કરીને બધી વ્યવસ્થા કરી લીધી. રાત્રે જ્યારે આખું ઘર સૂઈ ગયું ત્યારે દેવકીબેન પોતાની ઓરડીમાં બેઠા બેઠા રડી રહ્યા હતા. તેમને અહેસાસ થઈ ગયો હતો કે હવે આ ઘરમાં તેમના માટે કોઈ જગ્યા બચી નથી. જે દીકરાને તેમણે પોતાના લોહીથી સિંચીને મોટો કર્યો હતો, તે જ આજે એમને પરાયા ગણવા લાગ્યો હતો.
બીજા દિવસે સવારે વહેલા આકાશે દેવકીબેનને કહ્યું કે, "મા, ચાલ તારે આજે મારી સાથે બહાર જવાનું છે." દેવકીબેન કશું જ બોલ્યા વગર ચૂપચાપ તૈયાર થઈ ગયા. તેમણે એક નાની થેલીમાં પોતાના થોડાક જૂના કપડાં અને આકાશના બાળપણનો એક ફોટો મૂક્યો. આકાશ એ જ નવી લક્ઝુરિયસ ગાડી લઈને પોર્ચમાં આવીને ઊભો રહ્યો. દેવકીબેન ધીમા પગલે આવ્યા અને ગાડીની પાછલી સીટ પર બેસી ગયા. ગાડી જ્યારે ઘરના ગેટની બહાર નીકળી ત્યારે નેહાના ચહેરા પર એક વિજયી સ્મિત હતું.
ગાડી હાઇવે પર દોડી રહી હતી. ગાડીની અંદર એકદમ સન્નાટો હતો. આકાશ સ્ટીયરીંગ પકડીને એકદમ ગંભીર થઈને ડ્રાઈવિંગ કરી રહ્યો હતો. એણે એકવાર પણ પાછળ વળીને અરીસામાં પોતાની માતાનો ચહેરો ન જોયો. દેવકીબેન બહાર વહી રહેલા ઝાડ અને રસ્તાને જોઈ રહ્યા હતા, તેમની આંખોમાંથી ચોધાર આસુ વહી રહ્યા હતા. તેઓ મનોમન ભગવાનને પ્રાર્થના કરી રહ્યા હતા કે, "હે પ્રભુ, મારા દીકરાને સુખી રાખજે, એનાથી કોઈ ભૂલ થઈ રહી હોય તો એને માફ કરજે." એક માતાનું હૃદય ગમે તેટલા અપમાન પછી પણ દીકરાનું ખરાબ ઈચ્છી શકતું નથી.
આશરે બે કલાકની સફર પછી ગાડી એક મોટા લોખંડના ગેટ પાસે આવીને ઊભી રહી. ગેટ પર લખ્યું હતું 'આશરો વૃદ્ધાશ્રમ'. આકાશે ગાડી અંદર લીધી અને પાર્કિંગમાં ઊભી રાખી. તે ઉતરીને ઓફિસમાં ગયો અને બધી કાગળિયાની વિધિ પૂરી કરી. ત્યારબાદ તે દેવકીબેન પાસે આવ્યો અને બોલ્યો, "મા, હવેથી તારે અહીં જ રહેવાનું છે. અહીં તને બધી સગવડ મળી રહેશે અને તારા જેવા બીજા ઘણા વડીલો પણ છે." દેવકીબેને દીકરા સામે જોયું, તેમની આંખોમાં અસીમ વેદના હતી પણ હોઠ પર મૌન હતું.
તેમણે થેલી હાથમાં લીધી અને ગાડીમાંથી ઉતરી ગયા. વૃદ્ધાશ્રમના એક સેવકે આવીને દેવકીબેનનો હાથ પકડ્યો અને તેમને અંદરના રૂમ તરફ લઈ જવા લાગ્યો. દેવકીબેને અંદર જતા જતા એકવાર પાછા વળીને આકાશ તરફ જોયું. એ તેમની છેલ્લી આશા હતી કે કદાચ દીકરાનું દિલ પીગળી જશે અને તે કહેશે કે 'મા ચાલ ઘરે પાછી', પણ આકાશ એકદમ પથ્થર દિલ બનીને ઊભો રહ્યો. જેમ જ દેવકીબેન અંદર ગયા, આકાશે તરત જ રાહતનો શ્વાસ લીધો અને પોતાની ગાડી ચાલુ કરીને ત્યાંથી નીકળી ગયો.
હવે આકાશ એકલો જ ગાડી ચલાવીને શહેર તરફ પાછો ફરી રહ્યો હતો. એના મનમાંથી એક બહુ મોટો બોજ હળવો થઈ ગયો હોય તેવું એને લાગતું હતું. તે ગાડીની સ્પીડ વધારવા લાગ્યો. હાઇવે એકદમ ખુલ્લો હતો એટલે ગાડી ૧૦૦ની સ્પીડ વટાવી ચૂકી હતી. આકાશ પોતાના બિઝનેસના પ્લાનિંગમાં ખોવાયેલો હતો. બરાબર એ જ સમયે હાઇવે પર એક વળાંક પાસે સામેથી એક વહેલી સવારે રોંગ સાઇડમાંથી પૂરપાટ ઝડપે એક મોટો કન્ટેનર ટ્રક આવી રહ્યો હતો. તોતિંગ ટ્રકને અચાનક સામે જોઈને આકાશના હોશ ઊડી ગયા.
એણે ગાડીને બચાવવા માટે જોરદાર બ્રેક મારી અને સ્ટીયરીંગ ફેરવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ ગાડીની સ્પીડ એટલી વધારે હતી કે તે કાબૂ બહાર વહી ગઈ. એક ભયાનક અવાજ સાથે આકાશની મોંઘીદાટ એસયુવી ગાડી સીધી જ પેલા તોતિંગ ટ્રકના આગળના ભાગ સાથે ધડાકાભેર અથડાઈ. અકસ્માત એટલો ભયંકર હતો કે આખી સોસાયટી ધ્રુજી ઊઠે તેવો અવાજ થયો. ગાડી રોડની બાજુમાં આવેલા એક મોટા ખાડામાં જઈને પલટી ખાઈ ગઈ. હાઇવે પરથી પસાર થતા બીજા વાહનચાલકો તરત જ પોતાની ગાડીઓ ઊભી રાખીને અકસ્માતની જગ્યાએ દોડી આવ્યા.
લોકોએ જોયું તો ગાડીનો આગળનો ભાગ સાવ કચડાઈ ગયો હતો. એન્જિન આખું તૂટીને સીટની અંદર ઘૂસી ગયું હતું. આકાશ સ્ટીયરીંગ અને સીટની વચ્ચે સાવ દબાઈ ગયો હતો. એના આખા શરીરમાંથી લોહીની નદીઓ વહી રહી હતી. એના શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયા હતા અને તે બેભાન થઈ ચૂક્યો હતો. લોકોએ ભારે જહેમત બાદ ગાડીના પતરા તોડીને આકાશને બહાર કાઢ્યો અને હોસ્પિટલ ભેગો કર્યો. આખી ગાડી કાગળના ડૂચાની જેમ વળી ગઈ હતી. જે ગાડીની કિંમત કરોડોમાં હતી, તે અત્યારે માત્ર લોખંડનો એક ભંગારનો ઢગલો લાગતી હતી.
પરંતુ આ ભયાનક અકસ્માત પછી ત્યાં એક એવું દ્રશ્ય સર્જાયું જે જોઈને ત્યાં હાજર રહેલા દરેક લોકોના કાળજા કંપી ગયા. ગાડીનો આગળનો ભાગ, બોનેટ, ડ્રાઈવર સીટ બધું જ સાવ નાશ પામ્યું હતું. પણ ગાડીનો પાછળનો ભાગ અને તેનો કાચ બિલકુલ સાજો-નરવો હતો. એ કાચ પર રેડિયમથી લખેલા પેલા ત્રણ શબ્દો 'મા-બાપના આશીર્વાદ' અકસ્માત પછી પણ બિલકુલ અકબંધ હતા અને સૂર્યના કિરણોમાં એકદમ સાજા-નરવા ચમકી રહ્યા હતા. ત્યાં એક પણ લીટો કે તિરાડ નહોતી પડી.
ત્યાં ભેગા થયેલા લોકોમાંથી એક વડીલે જ્યારે આ જોયું ત્યારે તેમની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તેમણે લખાણ વાંચ્યું અને પછી કચડાયેલી ગાડી સામે જોઈને બોલ્યા કે, "કુદરતનો આનાથી મોટો કટાક્ષ બીજો કયો હોઈ શકે? જે દીકરો પોતાની સગી જનેતાને હમણાં જ ઘરની બહાર કાઢીને આવ્યો છે, તેની ગાડી પર લખેલા આ આશીર્વાદ જ એના પાપની સાક્ષી પૂરી રહ્યા છે." કુદરતે સાબિત કરી દીધું હતું કે તમે માણસોને છેતરી શકો છો, ગાડી પાછળ મોટા અક્ષરે સંસ્કારોનું પ્રદર્શન કરી શકો છો, પણ ઉપર બેઠેલો ઈશ્વર બધું જ જુએ છે.
આ આશીર્વાદ એ જ માતાના હતા જેણે ગાડીમાં બેઠા બેઠા દીકરાના સુખની પ્રાર્થના કરી હતી, અને કદાચ એ જ પ્રાર્થનાએ આજે આકાશનો જીવ બચાવી લીધો હતો, પણ કુદરતે એને જિંદગીભરનો એવો પાઠ ભણાવી દીધો હતો જે તે ક્યારેય ભૂલી નહીં શકે. ભૌતિક સુખની ગાડીઓ ગમે ત્યારે કચડાઈ શકે છે, પણ મા-બાપના આશીર્વાદ હંમેશા અકબંધ રહે છે. જો તમે એ આશીર્વાદ આપનારા જીવતા જાગતા દેવતાઓને જ ઘરમાંથી કાઢી મૂકશો, તો આ કાગળ પર લખેલા શબ્દો માત્ર એક કટાક્ષ બનીને જ રહી જશે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.