નણંદ સ્વેતાના આવતા જ ઘરમાં કલેશ શરૂ થઈ જતો, પણ ડાયરીમાં છુપાયેલો રાઝ જોઈ ભાભી...
રીમા અને તેનો પતિ મનન એક સુખી અને સંતોષી જીવન જીવી રહ્યા હતા. મનન એક પ્રાઈવેટ ફર્મમાં એકાઉન્ટન્ટ તરીકે નોકરી કરતો હતો અને તેનો સ્વભાવ ખૂબ જ સરળ અને શાંત હતો. રીમા પણ ઘરની જવાબદારીઓ ખૂબ જ કુશળતાથી નિભાવતી હતી. લગ્નને બે વર્ષ થઈ ચૂક્યા હતા અને બંને વચ્ચે અદ્ભુત તાલમેલ હતો. ઘરમાં કોઈ મોટો ઝઘડો કે કલેશ નહોતો, બધું જ એકદમ શાંતિથી ચાલી રહ્યું હતું. પણ આ શાંતિમાં ગ્રહણ ત્યારે લાગતું જ્યારે મનનની નાની બહેન સ્વેતા પિયરમાં આવતી હતી.
સ્વેતા હજુ કોલેજના છેલ્લા વર્ષમાં અભ્યાસ કરતી હતી અને તેનો સ્વભાવ શરૂઆતથી જ ખૂબ જ જીદ્દી અને તોફાની હતો. તે જ્યારે પણ પિયર આવતી ત્યારે ઘરમાં જાણે કોઈ તોફાન આવી ગયું હોય તેવું વાતાવરણ સર્જાઈ જતું. સ્વેતા ઘરમાં પગ મૂકતાની સાથે જ પોતાની મરજી ચલાવવાનું શરૂ કરી દેતી હતી. તેને રસોડાની ગોઠવણીથી લઈને હોલના પડદા સુધીની દરેક વસ્તુમાં વાંધો પડતો હતો. તે રીમાને અવારનવાર ટોણા મારતી અને મનન સામે રીમાની નાની નાની ભૂલોની ફરિયાદો કરતી રહેતી હતી.
રીમાને સ્વેતાની આ વર્તણૂક બિલકુલ પસંદ નહોતી આવતી. રીમાને હંમેશા એવું લાગતું કે સ્વેતા તેના અને મનનના સુખી સંસારની ઈર્ષ્યા કરે છે. સ્વેતા જ્યારે પણ આવે ત્યારે મનન પણ તેની બધી જ વાતો માનતો હતો, જે રીમાને અંદરથી ખૂંચતું હતું. એક દિવસ સ્વેતાએ રીમાના હાથની બનાવેલી રસોઈમાં મોટું નુકસાન કાઢ્યું અને કહ્યું કે ભાભી તમને તો સરખું શાક બનાવતા પણ નથી આવડતું. આ સાંભળીને રીમાનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો હતો, પણ તેણે મનનની ખાતર પોતાનો ગુસ્સો પી લીધો હતો.
વખત જતાં રીમાના મનમાં સ્વેતા પ્રત્યે નફરત અને કડવાશ વધતી ગઈ. સ્વેતા જ્યારે પણ પિયર આવવાની હોય ત્યારે રીમાનું મોઢું ચડી જતું હતું. તે મનન સાથે પણ આ બાબતે નાની મોટી દલીલો કરવા લાગી હતી કે તમારી બહેન આ ઘરમાં આવીને મને નીચી દેખાડવાનો એક પણ મોકો છોડતી નથી. મનન બધી વાત સાંભળતો અને બસ એટલું જ કહેતો કે રીમા તે હજુ નાની છે, તેની વાતોને દિલ પર ન લે. પણ રીમા માટે આ રોજનું માનસિક કષ્ટ બની ગયું હતું જે તે સહન કરી રહી હતી.
એક રવિવારે મનન ઓફિસના કોઈ અગત્યના કામથી બહાર ગયો હતો. ઘરમાં રીમા એકલી જ હતી તેથી તેણે વિચાર્યું કે આજે ઘરના ઉપરના માળે આવેલા સ્ટોર રૂમની અને જૂના કબાટોની બરાબર સફાઈ કરી નાખવી. સ્ટોર રૂમમાં વર્ષો જૂનો સામાન, પસ્તી અને ડબ્બાઓ ધૂળ ખાઈ રહ્યા હતા. રીમાએ એક પછી એક કબાટ ખોલ્યા અને સામાન સરખો કરવા લાગી. બરાબર તે જ સમયે એક જૂના લાકડાના કબાટના સૌથી ઉપરના ખાનામાંથી એક નાની, ગુલાબી રંગની ડાયરી નીચે પડી હતી.
રીમાએ નીચે નમીને તે ડાયરી ઉઠાવી તો તેના પર ધૂળ જામી ગઈ હતી. તેણે ધૂળ સાફ કરી તો કવર પર સ્વેતાનું નામ લખેલું હતું. તે સ્વેતાની નાનપણની અને કોલેજના શરૂઆતના દિવસોની અંગત ડાયરી હતી. રીમાના મનમાં પહેલાં તો એવો વિચાર આવ્યો કે કોઈની અંગત ડાયરી ન વાંચવી જોઈએ. પણ પછી સ્વેતા પ્રત્યેની કડવાશને કારણે તેના મનમાં ઉત્સુકતા જાગી કે જોઉં તો ખરી કે આ છોકરી મારા વિશે અને આ ઘર વિશે બાળપણથી કેવા વિચારો રાખે છે. તેણે ડાયરીનું પહેલું પાનું ખોલ્યું હતું.
શરૂઆતના પાનાઓમાં સ્વેતાએ પોતાની સ્કૂલની વાતો, ફ્રેન્ડ્સ અને પપ્પા સાથેના સુંદર સ્મરણો લખ્યા હતા. પણ ડાયરીના મધ્ય ભાગમાં જ્યાંથી તેના પપ્પાના અચાનક અવસાનના દિવસો શરૂ થતા હતા, ત્યાંથી લખાણનો રંગ બદલાઈ ગયો હતો. પપ્પાના અવસાન પછી મનન એકદમ તૂટી ગયો હતો અને ઘરમાં એક ભયાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો હતો. સ્વેતાએ એક પાના પર લખ્યું હતું કે પપ્પાના ગયા પછી ભાઈ આખા ઘરની જવાબદારીમાં પોતાનું હાસ્ય જ ભૂલી ગયો છે. ઘરમાં એટલી બધી શાંતિ રહે છે કે મને ગૂંગળામણ થાય છે.
રીમાએ આગળનું પાનું ફેરવ્યું અને ત્યાં જે લખેલું હતું તે વાંચીને તેના હાથ ધ્રુજવા લાગ્યા હતા. સ્વેતાએ લખ્યું હતું કે હું જાણું છું કે ભાઈ પોતાના દુઃખને છુપાવવા માટે દિવસ-રાત બસ કામ કરતો રહે છે. પપ્પાના ગયા પછી ભાઈ ક્યાંક માનસિક ડિપ્રેશનમાં ન સરી પડે એટલે મેં એક નવો રસ્તો શોધ્યો છે. હું જાણીજોઈને ઘરમાં નાની નાની વાતોમાં ઝઘડા કરું છું, તોફાન મચાવું છું અને મરજી ચલાવું છું, જેથી ઘરમાં પેલો ભયાનક સન્નાટો તૂટી જાય અને ભાઈ મને ખીજવવામાં કે મારી પાછળ દોડવામાં પોતાનું દુઃખ ભૂલી જાય.
ડાયરીના છેલ્લા પાના પર સ્વેતાએ રીમાના લગ્ન પછીની વાતો લખી હતી. તેમાં લખ્યું હતું કે ભાઈના જીવનમાં રીમા ભાભી આવ્યા પછી હું બહુ ખુશ છું. ભાભી ખૂબ જ સારા છે અને ભાઈનો ખ્યાલ રાખે છે. પણ હું જ્યારે પણ પિયર જાઉં છું ત્યારે મને લાગે છે કે ભાઈ હજુ પણ પપ્પાને યાદ કરીને અંદરથી ગંભીર રહે છે. એટલે હું જાણીજોઈને ભાભી સાથે ખોટી દલીલો કરું છું જેથી ભાઈ વચ્ચે પડે અને ઘરમાં લાઈવ વાતાવરણ રહે. ભલે ભાભી મને સ્વાર્થી કે ઈર્ષાળુ સમજે, પણ મારા ભાઈના ચહેરા પર હાસ્ય લાવવા માટે હું આ ખરાબ પાત્ર ભજવવા પણ તૈયાર છું.
આ શબ્દો વાંચતાની સાથે જ રીમાની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહેવા લાગ્યા હતા. તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ હતી. જે નણંદને તે અત્યાર સુધી પોતાના સુખી સંસારની દુશ્મન અને ઈર્ષાળુ સમજતી હતી, તે નણંદ વાસ્તવમાં પોતાના ભાઈને ડિપ્રેશનમાંથી બચાવવા માટે અને ઘરના સન્નાટાને દૂર કરવા માટે પોતાની જાતને ખરાબ સાબિત કરી રહી હતી. સ્વેતાની આ છૂપી લાગણી, તેનો આ અપાર પ્રેમ અને પિતા સમાન ભાઈ માટેનો ત્યાગ જોઈને રીમાનું હૃદય પસ્તાવાથી ભરાઈ ગયું હતું.
તેને પોતાની સંકુચિત વિચારસરણી પર અત્યંત શરમ આવી રહી હતી. બરાબર તે જ સાંજે સ્વેતા કોલેજ પતાવીને બે દિવસ માટે પિયર રહેવા આવવાની હતી. સોસાયટીના નાકે રિક્ષા ઉભી રહી અને સ્વેતા હાથમાં બેગ લઈને ઘરમાં પ્રવેશી હતી. તેના ચહેરા પર હંમેશ મુજબનો વટ અને તોફાની અંદાજ હતો. તેણે ઘરમાં આવતાની સાથે જ મોટેથી બૂમ પાડી કે ભાઈ ક્યાં છે? અને ભાભી આજે પણ ઘરમાં કઈ ખાસ રસોઈ નથી બનાવી કે શું? તેનો અવાજ આખા ઘરમાં ગુંજી ઉઠ્યો હતો.
રીમા રસોડામાંથી બહાર આવી. સામાન્ય રીતે સ્વેતાનો આવો અવાજ સાંભળીને રીમાનું મોઢું ચડી જતું હતું, પણ આજે રીમાના ચહેરા પર એક અલગ જ ભીનાશ અને આદર હતો. રીમાએ જરા પણ વિલંબ કર્યા વગર દોડીને સ્વેતાને મજબૂતીથી ગળે વળગાડી દીધી હતી. સ્વેતા એક ક્ષણ માટે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ કે આ કડક સ્વભાવના ભાભી આજે મને આટલા વ્હાલથી કેમ ભેટી પડ્યા છે. સ્વેતાએ થોડા આશ્ચર્ય સાથે પૂછ્યું કે ભાભી, શું થયું છે? આજે સુરજ કઈ તરફથી ઉગ્યો છે?
રીમાએ સ્વેતાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા અને ધ્રુજતા અવાજે કહ્યું કે સ્વેતા, મને માફ કરી દે. હું તારા આ મોટા અને પવિત્ર મનને ક્યારેય સમજી જ ન શકી. હું તો તારા તોફાન પાછળનો ગુસ્સો જોતી હતી, પણ તે તોફાન પાછળ છુપાયેલો તારો ભાઈ પ્રત્યેનો સાચો પ્રેમ હું ન જોઈ શકી. તેં આ ઘરની શાંતિ અને મનની ખુશી માટે પોતાની જાતને ખરાબ બનાવી દીધી. તું આ ઘર તોડવા નહિ, પણ આ ઘરના અસલી પાયાને મજબૂત રાખવા માટે આ બધું કરતી હતી.
રીમાએ કબાટમાંથી લાવેલી પેલી ગુલાબી ડાયરી સ્વેતાના હાથમાં મૂકી દીધી. પોતાની ડાયરી ભાભીના હાથમાં જોઈને સ્વેતાનો બધો જ વટ ઓગળી ગયો અને તેની આંખોમાં પણ આંસુ આવી ગયા હતા. રીમાએ સ્વેતાના માથા પર હાથ મૂક્યો અને ખૂબ જ ગંભીરતાથી કહ્યું કે સ્વેતા, આજથી તારે આ ઘરમાં કોઈ નકલી ઝઘડા કરવાની જરૂર નથી. તારો ભાઈ પણ ખુશ છે અને હું પણ. તું આ ઘરની દીકરી નથી, પણ આ ઘરની અસલી માલિક અને લક્ષ્મી છે.
બરાબર તે જ સમયે મનન પણ ઓફિસેથી ઘરે પાછો ફર્યો. તેણે લિવિંગ રૂમમાં પોતાની પત્ની અને બહેનને એકબીજાના ગળે વળગીને રડતા જોયા. મનન કંઈ સમજી ન શક્યો પણ બંનેના ચહેરા પરનો પ્રેમ જોઈને તે પણ સ્મિત કરી રહ્યો હતો. ઘરમાં વર્ષોથી ચાલી આવતી ગેરસમજની દીવાલો એક જ ક્ષણમાં કાયમ માટે ધરાશાયી થઈ ગઈ હતી અને પ્રેમનો એક નવો, સાચો પ્રવાહ શરૂ થયો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોઇ શેર કરજો.