મોટી વહુ અને નાની વહુ વચ્ચે કાયમ કામ અને ખર્ચ બાબતે ઝઘડા થતા હતા, પણ જ્યારે મોટી વહુનો દીકરો હોસ્પિટલમાં દાખલ થયો ત્યારે નાની વહુએ એવું કર્યું કે...

પરિવારના મુખી રમેશભાઈ અને તેમના ધર્મપત્ની શાંતાબેન પોતાની નિવૃત્ત જિંદગી શાંતિથી વિતાવી રહ્યા હતા. તેમના બે દીકરાઓ હતા. મોટો દીકરો રાજેશ એક ખાનગી બેંકમાં નોકરી કરતો હતો અને નાનો દીકરો મનીષ એક સોફ્ટવેર કંપનીમાં એન્જિનિયર હતો. બંને ભાઈઓ વચ્ચે બાળપણથી જ ખૂબ જ પ્રેમ હતો.

રાજના લગ્ન નીતા સાથે થયા હતા. નીતા શહેરના એક સમૃદ્ધ પરિવારમાંથી આવતી હતી. તે સ્વભાવે થોડી કડક, પોતાની વાત ઉપર અડગ રહેનારી અને ઘરના કામકાજમાં હિસાબ-કિસાબ રાખનારી સ્ત્રી હતી. લગ્નના બે વર્ષ પછી નાના ભાઈ મનીષના લગ્ન વડોદરાની સ્નેહા સાથે થયા. સ્નેહા એક શિક્ષકના પરિવારમાંથી આવતી હતી. તે અત્યંત નમ્ર, શાંત, સહનશીલ અને દરેક કામ હસતા મુખે કરી લે તેવી સંસ્કારી છોકરી હતી.

શરૂઆતમાં તો ઘરમાં બધું બરાબર ચાલતું હતું. પરંતુ જેમ જેમ સમય વીતતો ગયો તેમ તેમ ઘરમાં નાની નાની બાબતોમાં અણબનાવ શરૂ થઈ ગયા. મોટી વહુ નીતાને કાયમ એવું લાગતું કે ઘરમાં મોટા ભાગનું કામ અને જવાબદારી તેના માથે જ આવે છે. જ્યારે પણ ઘરના કરિયાણાનો ખર્ચ, વીજળીનું બિલ કે કોઈ સામાજિક પ્રસંગનો ખર્ચ આવતો, ત્યારે નીતા વાતે વાતે હિસાબ માંગવા બેસી જતી.

નીતા કાયમ નાની વહુ સ્નેહાને મેણાં મારતી કે તું પિયરથી ઓછી વસ્તુઓ લાવી છે અને તારા આવ્યા પછી ઘરનો ખર્ચ વધી ગયો છે. સ્નેહા ઘરમાં સવારે વહેલા ઊઠીને આખા ઘરનું રસોઈકામ કરતી, સાસુ-સસરાની સેવા કરતી અને ઘર સાફ રાખતી. છતાં નીતા કોઈ ને કોઈ બહાનું કાઢીને સ્નેહાની ભૂલો શોધતી રહેતી. સ્નેહા ક્યારેય જેઠાણી નીતા સાથે સામો જવાબ ન આપતી. તે શાંતિથી બધું સહન કરી લેતી કારણ કે તે ઘરની શાંતિ ભંગ કરવા નહોતી માગતી.

જેઠાણી અને દેરાણી વચ્ચેની આ રોજની ખટપટના કારણે ઘરના વાતાવરણમાં એક અદ્રશ્ય તણાવ રહેતો હતો. સસરા રમેશભાઈ અને સાસુ શાંતાબેન આ બધું જોઈને મનમાં ખૂબ દુઃખી થતા. તેઓ ઘણીવાર નીતાને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કરતા કે દીકરી, ઘર તો પ્રેમ અને જતું કરવાની ભાવનાથી ચાલે છે, આવી નાની નાની વાતોમાં હિસાબ ન રખાય. પણ નીતા પોતાની વાત પર જ અડગ રહેતી અને નાની વહુ પ્રત્યે અણગમો રાખતી.

નીતાને સાત વર્ષનો એક ખૂબ જ સુંદર દીકરો હતો, જેનું નામ આરવ હતું. આરવ આખા ઘરમાં સૌનો વહાલો હતો. નાની વહુ સ્નેહાને હજી કોઈ સંતાન નહોતું, એટલે તે આરવને પોતાના સગા દીકરાની જેમ જ પ્રેમ કરતી હતી. તે આરવને સ્કૂલેથી આવે એટલે નાસ્તો બનાવી આપતી, તેનું લેસન કરાવતી અને તેની સાથે રમતી. પરંતુ નીતા સ્નેહાને કાયમ કડવા શબ્દોમાં કહેતી કે તારે મારા દીકરાની વધારે પડતી સંભાળ રાખવાની જરૂર નથી, હું તેને સાચવી શકું છું.

એક દિવસ અચાનક ચોમાસાની ઋતુમાં સાંજ સ્પષ્ટ હતી અને વાતાવરણ એકદમ શાંત હતું. રાત્રે અચાનક નાનો આરવ ખૂબ જ તેજ તાવથી પીડાવા લાગ્યો. તેનું શરીર અગનની જેમ તપવા લાગ્યું. નીતાએ ઘરગથ્થુ દવાઓ આપી અને પટ્ટીઓ મૂકી, પણ તાવ ઓછો થવાનું નામ નહોતો લેતો. મધ્યરાત્રિએ આરવને અચાનક આંચકીઓ આવવા લાગી અને તે બેભાન થઈ ગયો. આ જોઈને નીતા અને તેના પતિ રાજેશ ગભરાઈ ગયા.

ઘરમાં મોડી રાત્રે દોડધામ મચી ગઈ. નાના ભાઈ મનીષે તરત જ પોતાની ગાડી કાઢી અને પરિવારના બધા સભ્યો આરવને લઈને શહેરની સૌથી મોટી ખાનગી હોસ્પિટલમાં પહોંચ્યા. હોસ્પિટલના ઈમરજન્સી વોર્ડમાં ડૉક્ટરોએ આરવને દાખલ કર્યો અને તેની તાત્કાલિક તપાસ શરૂ કરી. ડૉક્ટરોએ નિદાન કર્યા પછી ગંભીર ચહેરે જણાવ્યું કે બાળકને મગજનો ગંભીર ઈન્ફેક્શન એટલે કે વાયરલ એન્કેફાલાઈટિસ થયો છે.

ડૉક્ટરે સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું કે બાળકની સ્થિતિ ખૂબ જ નાજુક છે. તેને તાત્કાલિક આઈસીયુમાં રાખીને સ્પેશિયલ મોંઘા ઈંજેક્શનો અને વેન્ટિલેટર સપોર્ટ આપવો પડશે. જો આગામી બાર કલાકમાં સારવાર શરૂ નહીં થાય તો બાળકના જીવનું જોખમ છે. આ સાંભળીને જ મોટી વહુ નીતા હોસ્પિટલના ફ્લોર પર બેસીને મોટેથી રડવા લાગી. તેનો એકનો એક દીકરો જિંદગી અને મોત વચ્ચે ઝોલા ખાતો હતો.

હોસ્પિટલના એડમિનિસ્ટ્રેશન વિભાગે શરૂઆતની સારવાર, આઈસીયુ ચાર્જ અને દવાઓ માટે તાત્કાલિક અઢી લાખ રૂપિયા જમા કરાવવા કહ્યું. આગળના ઈલાજ માટે પણ બીજા ત્રણ-ચાર લાખ રૂપિયાનો ખર્ચ થાય તેમ હતો. આ સાંભળીને નીતાના પતિ રાજેશના હાથપગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તાજેતરમાં જ તેમણે શેરબજાર અને એક મિલકતમાં રોકાણ કર્યું હોવાથી તેમની પાસે રોકડા પૈસા બિલકુલ નહોતા.

રાજેશે પોતાની સાથે કામ કરતા મિત્રોને અને સગા-સંબંધિઓને મોડી રાત્રે ફોન કર્યા, પણ કોઈ આટલી ઉતાવળમાં અઢી લાખ રૂપિયા આપવા તૈયાર નહોતું. નાના ભાઈ મનીષે પણ પોતાના એકાઉન્ટમાં તપાસ કરી પણ તેની પાસે પણ અત્યારે પૂરતી રકમ નહોતી. સસરા પાસે નિવૃત્તિના થોડા પૈસા હતા જે ફિક્સ ડિપોઝિટમાં મુકેલા હતા અને બેંક સવારે ખુલવાની હતી. રસોઈમાં મોડું થાય તો બાળકની સ્થિતિ વધુ બગડી શકે તેમ હતી.

હોસ્પિટલના કમ્પાઉન્ડમાં ભારે સન્નાટો છવાઈ ગયો હતો. સમય કાંટો ઝડપથી ભાગી રહ્યો હતો. જે નીતા કાયમ પૈસા અને હિસાબ-કિસાબની વાતો કરતી હતી, તે આજે પોતાના દીકરાના જીવ માટે લાચાર બનીને રડી રહી હતી. તેના આંસુ રોકાતા નહોતા. તે ઈશ્વર સામે હાથ જોડીને ભીખ માગી રહી હતી કે કોઈ મારી મદદ કરો અને મારા દીકરાને બચાવી લો.

આ બધી પરિસ્થિતિ નાની વહુ સ્નેહા શાંતિથી જોઈ રહી હતી. તેને આરવ પર પોતાના દીકરા જેટલો જ પ્રેમ હતો. તે આરવને હોસ્પિટલના ખાટલા પર બેભાન અવસ્થામાં જોઈ શકી નહીં. સ્નેહાએ ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર પોતાના પતિ મનીષને ઈશારો કર્યો અને તેને એકબાજુ લઈ ગઈ.

સ્નેહાએ મનીષને કહ્યું કે તમે તરત મારી સાથે ઘરે ચાલો. મનીષે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું કે અત્યારે આટલી મોડી રાત્રે ઘરે કેમ જવું છે? સ્નેહાએ કહ્યું કે તમે પૂછપરછ કર્યા વગર બસ મને ઘરે લઈ ચાલો. બંને જણા ગાડી લઈને ઝડપથી ઘરે આવ્યા. સ્નેહા પોતાના રૂમમાં ગઈ અને પોતાની તિજોરી ખોલી.

લગ્નમાં સ્નેહાના માતા-પિતાએ પોતાની આખી જિંદગીની કમાણીમાંથી સ્નેહાને સ્ત્રીધન તરીકે સોનાનો સેટ, બંગડીઓ અને કંગન આપ્યા હતા. આ દાગીના સ્નેહાની પોતાની અંગત સંપત્તિ હતી અને તેની સાથે તેની લાગણીઓ જોડાયેલી હતી. સ્નેહાએ જરાય પણ સંકોચ અનુભવ્યા વગર એ બધા જ સોનાના દાગીના પોતાની બેગમાં મૂકી દીધા.

ત્યાંથી સ્નેહા પોતાના પિયરમાં રહેતા સગા મામાને ફોન કર્યો, જેઓ શહેરમાં જ મોટા ઝવેરી અને ફાઈનાન્સર હતા. સ્નેહાએ મામાને મોડી રાત્રે જગાડીને બધી વાત કહી. મામાએ પરિસ્થિતિની ગંભીરતા જોઈને તરત પોતાની દુકાન ખોલી. સ્નેહાએ પોતાના સોનાના તમામ દાગીના મામા પાસે ગીરવે મૂકી દીધા અને રોકડા ચાર લાખ રૂપિયા મેળવી લીધા.

પૈસા લઈને સ્નેહા અને મનીષ તરત જ હોસ્પિટલ પહોંચ્યા. હોસ્પિટલના કેશ કાઉન્ટર પર સ્નેહાએ પોતે જઈને અઢી લાખ રૂપિયા જમા કરાવી દીધા અને બાકીના પૈસા દવાઓ માટે અલગ રાખ્યા. પૈસા જમા થતાં જ ડૉક્ટરોની ટીમે આરવની ઈમરજન્સી સારવાર અને મોંઘા ઈંજેક્શનો આપવાનું શરૂ કરી દીધું.

સવારે આઠ વાગ્યા સુધી ડૉક્ટરોની ટીમ સતત આઈસીયુમાં કામ કરતી રહી. આખી રાત સ્નેહા એક પગે ઊભી રહીને આઈસીયુના દરવાજા બહાર ઈશ્વરની પ્રાર્થના કરતી રહી. તેણે સાસુ-સસરા અને જેઠાણી માટે ચા-પાણીની વ્યવસ્થા પણ કરી આપી. નીતા પોતાના રૂમમાં બેસીને બસ ધ્રૂજતી હતી.

સવારે આઠ વાગ્યે ડૉક્ટર આઈસીયુમાંથી બહાર આવ્યા. તેમના ચહેરા પર સ્મિત હતું. ડૉક્ટરે આવીને કહ્યું કે અભિનંદન, બાળકની સ્થિતિ હવે ખતરામાંથી બહાર છે. ઈંજેક્શનો અને સારવાર સમયસર મળી જવાથી ઈન્ફેક્શન કાબૂમાં આવી ગયું છે. જો અડધો કલાક પણ મોડું થયું હોત તો બાળકને બચાવવો મુશ્કેલ હતો.

આ સમાચાર સાંભળતાં જ આખા પરિવારમાં આનંદનું મોજું ફરી વળ્યું. સસરા રમેશભાઈ અને સાસુ શાંતાબેને ઈશ્વરનો આભાર માન્યો. નીતાના જીવમાં જીવ આવ્યો. પરંતુ પછી નીતાના પતિ રાજેશે ડૉક્ટરને પૂછ્યું કે મોડી રાત્રે ઈમરજન્સી ડિપોઝિટના પૈસા કોણે જમા કરાવ્યા હતા?

ડૉક્ટરે સ્નેહા તરફ ઈશારો કરતા કહ્યું કે તમારી આ નાની વહુએ રાત્રે ત્રણ વાગ્યે રોકડા પૈસા જમા કરાવ્યા હતા. તેમણે જ સમયસર દવાઓ મંગાવી આપી હતી, તેથી જ તમારા બાળકનો જીવ બચી શક્યો છે.

આ સાંભળીને નીતા આશ્ચર્યચકિત થઈ ગઈ. રાજેશે સ્નેહાને પૂછ્યું કે સ્નેહા, તારી પાસે આટલી મોટી રકમ રોકડી ક્યાંથી આવી? ત્યારે મનીષે નીતા અને આખા પરિવાર સામે સત્ય હકીકત જણાવી.

મનીષે કહ્યું કે મોટી ભાભી, જ્યારે આપણે બધા પૈસાની ચિંતામાં રડી રહ્યા હતા, ત્યારે સ્નેહાએ પોતાના પિયરથી મળેલા પોતાના સ્ત્રીધનના સોનાના તમામ દાગીના મામા પાસે ગીરવે મૂકી દીધા અને આ પૈસાની વ્યવસ્થા કરી. તેણે પોતાના સોનાના ઘરેણાંનો એક ક્ષણ પણ વિચાર ન કર્યો.

આ વાત સાંભળતાં જ નીતાના કાનમાં જાણે ધડાકો થયો. તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. જે સ્નેહાને તે કાયમ પિયરથી ઓછી વસ્તુઓ લાવનારી ગણતી હતી, જે સ્નેહાને તે રોજ કડવા મેણાં મારતી હતી અને ઘરથી પરકી સમજતી હતી, એ જ સ્નેહાએ પોતાના જિંદગીની સૌથી મોટી મૂડી ગીરવે મૂકીને નીતાના દીકરાનો જીવ બચાવ્યો હતો!

નીતાનું હૃદય પસ્તાવાની ભીષણ આગમાં બળવા લાગ્યું. પોતાની નાની મનોવૃત્તિ, પોતાનો અહંકાર અને સ્વાર્થ તેના આંખો સામે તરવરવા લાગ્યા. નીતાથી હવે ઊભા પણ રહી શકાતું નહોતું. તે દોડતી ગઈ અને સ્નેહાના પગમાં પડી ગઈ. નીતાએ સ્નેહાના પગ પકડીને મોટેથી રડવાનું શરૂ કરી દીધું.

નીતાએ અશ્રુભીની આંખો સાથે રડતાં રડતાં કહ્યું કે સ્નેહા, મને માફ કરી દે! હું કેટલી સ્વાર્થી અને અહંકારી હતી. મેં તને કાયમ પરકી ગણી, તને અણગમો આપ્યો અને વાતે વાતે તારું અપમાન કર્યું. છતાં તેં મારા દીકરાને બચાવવા માટે તારું સોનું ગીરવે મૂકી દીધું? તું માનવ નથી પણ સાક્ષાત દેવી છે, સ્નેહા!

સ્નેહાએ તરત જ નીતાને પગમાંથી ઊભી કરી અને પોતાના ગળે લગાવી લીધી. સ્નેહાએ નીતાના આંસુ લૂછતાં અત્યંત નમ્રતાથી કહ્યું કે ભાભી, એવું ન બોલો. આરવ માત્ર તમારો દીકરો નથી, તે મારો પણ દીકરો છે. ઘરના સભ્યો અને બાળકના જીવથી વધીને કોઈ સોનું કે દાગીના ન હોઈ શકે. જો હું મારા જ પરિવારના કામમાં ન આવું તો મારા ભણતર અને સંસ્કારોનો શું અર્થ?

આ દ્રશ્ય જોઈને હોસ્પિટલમાં હાજર સાસુ શાંતાબેન અને સસરા રમેશભાઈની આંખોમાંથી પણ હર્ષના અશ્રુઓ વહેવા લાગ્યા. સાસુ શાંતાબેને બંને વહુઓને પોતાના હૃદયસરસી ચાંપી લીધી અને કહ્યું કે આજે મારો પરિવાર ધન્ય થઈ ગયો. મારી નાની વહુએ બતાવી આપ્યું કે સાચું સ્ત્રીધન શું કહેવાય.

બપોર સુધીમાં આરવને સ્પેશિયલ રૂમમાં શિફ્ટ કરવામાં આવ્યો. નીતાએ પોતાના પતિ રાજેશને કહ્યું કે આપણી પાસે જે પણ બચત આવે તેમાંથી સૌથી પહેલાં સ્નેહાના દાગીના છોડાવીને પાછા આપવાના છે. પરંતુ સ્નેહાએ સ્મિત સાથે કહ્યું કે ભાભી, આપણા ઘરમાં હવે કઈં મારું કે તમારું નથી, આ આખું ઘર આપણું છે.

તે દિવસ પછી જોશી પરિવારનું ચિત્ર કાયમ માટે બદલાઈ ગયું. નીતાના મનમાંથી અહંકાર અને કડવાશ સાવ નાશ પામ્યા હતા. જે જેઠાણી અને દેરાણી વચ્ચે રોજ કલેશ થતો હતો, તેમની વચ્ચે હવે સગી બહેનો કરતાં પણ વધુ ઊંડો પ્રેમ અને આદર સ્થપાઈ ગયા હતા. ઘરના દરેક કામકાજ અને રસોઈમાં બંને વહુઓ હળીમળીને કામ કરતી હતી.

આખા ગામ અને સગા-સંબંધિઓમાં જોશી પરિવારની એકતા અને બંને વહુઓના પ્રેમની વાતો થવા લાગી. જે ઘરમાં ક્યારેક અશાંતિ અને તણાવનો છાયડો હતો, તે ઘરમાં હવે રોજ હાસ્ય અને ખુશીઓની કિલકારીઓ ગુંજતી હતી. સસરા અને સાસુ પોતાના સંસ્કારી પરિવારને જોઈને ઈશ્વરનો આભાર માનતા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.