મોટાભાઈએ ચૂપચાપ આખો ધંધો નાના ભાઈના નામે કરી દીધો, જ્યારે ટેબલ પરથી ફાઈલ નીચે પડી ત્યારે...
ઓફિસના મોટા ટેબલ પર પિતાજીનો જૂનો ફોટો હાર પહેરાવીને મૂકેલો હતો.
બિઝનેસના વકીલ નવીનભાઈએ પોતાના ચશ્મા સરખા કર્યા અને બંને ભાઈઓ સામે જોયું.
મોટો ભાઈ નિલેશ બારી પાસે ઊભો રહીને બહાર જોઈ રહ્યો હતો અને નાનો ભાઈ મિહિર ખુરશી પર બેસીને ફાઈલો તપાસી રહ્યો હતો.
"પિતાજીના ગયા પછી આખી ફેક્ટરી અને બંને ગોડાઉન તમારા બંને વચ્ચે અડધા અડધા વહેંચવાના છે," નવીનભાઈએ કાગળો આગળ ધરતા કહ્યું.
મિહિરે તરત જ પેન ઉપાડી અને સહી કરવા તૈયાર થઈ ગયો. "મોટાભાઈ, આપણે બંને સાથે મળીને જ કામ સંભાળીશું."
નિલેશ ધીમેથી ટેબલ પાસે આવ્યો પણ તેણે કાગળો પર હાથ ન મૂક્યો.
"નવીનભાઈ, તમે એક બીજો દસ્તાવેજ પણ તૈયાર રાખ્યો છે ને?" નિલેશે ખૂબ જ શાંત અવાજે પૂછ્યું.
નવીનભાઈએ એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના થેલામાંથી એક બીજું મોટું કવર બહાર કાઢ્યું.
તેમણે તે કાગળ ટેબલ પર મૂક્યો જેના પર સરકારી સ્ટેમ્પ લાગેલો હતો.
"આ શું છે મોટાભાઈ?" મિહિરે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું અને કાગળ હાથમાં લીધો.
જેમ જેમ મિહિર તે કાગળ વાંચતો ગયો તેમ તેમ તેનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થવા લાગ્યો.
તે કાગળ પર નિલેશે પોતાની પૂરી સહીઓ કરીને ફેક્ટરી અને દુકાનોનો પોતાનો આખો ૫૦ ટકા હિસ્સો મિહિરના નામે કરી દીધો હતો.
"તમારું મગજ ઠેકાણે છે કે નહીં?" મિહિરે કાગળ ટેબલ પર પછાડ્યો અને ઊભો થઈ ગયો.
નિલેશે માથું નીચું રાખીને કહ્યું, "મિહિર, તું બધું શાંતિથી સમજી લે."
"હું કશું સમજવા નથી માંગતો," મિહિરનો અવાજ આખી કેબિનમાં ગુંજી ઊઠ્યો. "તમે મને ભિખારી સમજો છો કે તમારા ઉપકાર પર જીવું?"
બહાર બેઠેલા બે-ત્રણ જૂના મુનીમ પણ અવાજ સાંભળીને કેબિનના કાચમાંથી જોવા લાગ્યા.
"આખી જિંદગી આપણે બંનેએ પિતાજીના આ ધંધા માટે મહેનત કરી છે," મિહિરે આગળ કહ્યું. "હવે અચાનક તમે મોટા દાતા બનીને મને બધું દાનમાં કેમ આપી રહ્યા છો?"
નિલેશે ટેબલ પર હાથ મૂકીને મિહિરને શાંત પાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "મિહિર, તું આ મિલકત રાખી લે, એમાં જ બધાનું ભલું છે."
"ના, હું આ કાગળ પર ક્યારેય સહી નહીં કરું," મિહિરે સ્પષ્ટ શબ્દોમાં ના પાડી દીધી.
મિહિરે વકીલ તરફ જોઈને કહ્યું, "નવીનભાઈ, તમે આવા ખોટા કાગળ કેવી રીતે બનાવી શકો? હું મારા હક સિવાય એક પણ રૂપિયો વધારે નહીં લઉં."
નવીનભાઈ કંઈ બોલી ન શક્યા અને તેમણે પોતાની નજરો ફેરવી લીધી.
"મોટાભાઈ, બાળપણથી આપણે બંને અડધી અડધી રોટલી વહેંચીને ખાતા આવ્યા છીએ," મિહિરની આંખોમાં ગુસ્સો અને દર્દ બંને હતા. "આજે પૈસાની વાત આવી ત્યારે તમે મને પારકો કરી દીધો?"
નિલેશના ચહેરા પર કોઈ ગુસ્સો નહોતો, માત્ર એક લાચારી ભરેલી ખામોશી હતી.
"તું જે સમજવું હોય તે સમજ, પણ આ ધંધો હવે તારે એકલાએ જ સંભાળવાનો છે," નિલેશે આટલું કહ્યું અને પોતાની બેગ લઈને કેબિનમાંથી બહાર નીકળી ગયો.
મિહિર ગુસ્સામાં ટેબલ પર પડેલી ખુરશી પર બેસી પડ્યો. તેને લાગ્યું કે તેનો મોટો ભાઈ તેના પર અહેસાન કરીને પોતાની જાતને મહાન સાબિત કરવા માંગે છે.
તે રાત્રે મિહિરના ઘરમાં જમવાનું પણ ન બન્યું. તેની પત્ની રીનાએ પણ તેને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ મિહિરનો ગુસ્સો શાંત થતો નહોતો.
"તેમણે મારી સામે ફેંકેલી આ ભીખ હું ક્યારેય સ્વીકારવાનો નથી," મિહિરે પોતાની પત્નીને કહ્યું.
બીજા દિવસે સવારે મિહિર સીધો નિલેશના ઘરે પહોંચી ગયો. તેણે દરવાજો જોરથી ખખડાવ્યો અને અંદર દાખલ થયો.
ઘરમાં નિલેશની પત્ની કવિતાબેન રસોડામાં ચા બનાવી રહ્યા હતા અને બંને નાના બાળકો સ્કૂલે જવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતા.
"મોટાભાઈ ક્યાં છે ભાભી?" મિહિરે ઉતાવળા અવાજે પૂછ્યું.
કવિતાબેને ગભરાતા ગભરાતા કહ્યું, "તેઓ ઉપરના રૂમમાં તૈયાર થઈ રહ્યા છે."
મિહિર સીધો પગથિયાં ચડીને ઉપરના બેડરૂમમાં પહોંચી ગયો. દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો અને અંદર નિલેશ કબાટ સરખો કરી રહ્યો હતો.
"મોટાભાઈ, આપણે આજે જ વકીલ પાસે જઈને આ કાગળો રદ કરાવવાના છે," મિહિરે રૂમમાં પ્રવેશતા જ કહ્યું.
નિલેશ પાછળ ફર્યો અને ટેબલ પર પડેલી પોતાની ઓફિસ બેગ બંધ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
તે જ ઉતાવળમાં ટેબલ પરથી એક મોટી મેડિકલ ફાઈલ નીચે પડી ગઈ. ફાઈલમાંથી ઘણા બધા રિપોર્ટ્સ અને દવાઓના પ્રિસ્ક્રિપ્શન જમીન પર વિખરાઈ ગયા.
મિહિર નીચે નમ્યો અને કાગળો ભેગા કરવા લાગ્યો. અચાનક તેની નજર એક મોટા હોસ્પિટલના રિપોર્ટ પર પડી.
તે રિપોર્ટ પર કેન્સર સ્પેશિયાલિટી હોસ્પિટલનું નામ અને ત્રીજા સ્ટેજના ગંભીર રોગનું નિદાન લખેલું હતું. તે દર્દીના નામની જગ્યાએ મોટા અક્ષરે નિલેશનું નામ લખેલું હતું.
મિહિરના હાથમાંથી બધા કાગળો ફરીથી નીચે પડી ગયા. તેના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા અને મોંમાંથી અવાજ ન નીકળ્યો.
"આ શું છે મોટાભાઈ?" મિહિરે ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું.
નિલેશે ઝડપથી આગળ આવીને તે રિપોર્ટ મિહિરના હાથમાંથી લઈ લીધો અને કબાટમાં છુપાવી દીધો.
"કંઈ નથી મિહિર, સામાન્ય ચેકઅપ છે," નિલેશે વાત ટાળવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"મને જૂઠું ના બોલો," મિહિરે નિલેશના બંને ખભા પકડી લીધા અને તેને પોતાની સામે ફેરવ્યો. "આ ડોક્ટરના રિપોર્ટમાં શું લખ્યું છે?"
નિલેશની આંખોમાં વર્ષોથી છુપાયેલું દર્દ અચાનક બહાર આવી ગયું. તેણે પોતાની નજરો ઝુકાવી દીધી.
"ડોક્ટરે મને કહ્યું છે કે મારી પાસે હવે માંડ છ થી આઠ મહિનાનો સમય બચ્યો છે," નિલેશનો અવાજ સાવ તૂટી ગયો.
આ સાંભળીને મિહિરના માથા પર જાણે વીજળી પડી હોય તેવો આંચકો લાગ્યો. તે દીવાલનો ટેકો લઈને ઊભો રહી ગયો.
"તમે આટલી મોટી વાત મારાથી છુપાવી રાખી?" મિહિરની આંખોમાંથી આંસુઓની ધાર વહેવા લાગી.
નિલેશ ધીમેથી પલંગ પર બેસી ગયો અને તેણે પોતાનું માથું બંને હાથમાં પકડી લીધું.
"હું તને ચિંતામાં મૂકવા નહોતો માંગતો મિહિર," નિલેશે રડતા રડતા કહ્યું.
"અને પેલો બિઝનેસનો દસ્તાવેજ?" મિહિરે પૂછ્યું.
"મારા ગયા પછી કવિતા અને મારા બંને નાના બાળકો સાવ એકલા પડી જશે," નિલેશે ખુલાસો કર્યો. "જો હું બિઝનેસમાં ભાગ રાખીશ તો મારા ઇલાજ પાછળ લાખો રૂપિયા ખર્ચાઈ જશે અને દેવું થઈ જશે."
નિલેશે જણાવ્યું કે તે ઈચ્છતો હતો કે આખો બિઝનેસ મિહિર સંભાળી લે જેથી કંપની સુરક્ષિત રહે. તે માનતો હતો કે મિહિર બિઝનેસ ચલાવીને તેના બાળકોનું ભવિષ્ય સુધારી દેશે.
"મેં વિચાર્યું કે જો હું આખી કંપની તારા નામે કરી દઈશ, તો તું મારા ગયા પછી મારા પરિવારને સાચવી લઈશ," નિલેશે ગળગળા અવાજે કહ્યું. "હું એટલો લાંબો જીવવાનો નથી કે મારા બાળકો માટે કંઈક મોટું કરી શકું."
મિહિર સ્તબ્ધ થઈને પોતાના મોટા ભાઈ સામે જોઈ રહ્યો. જે ભાઈને તે સ્વાર્થી અને ઘમંડી સમજતો હતો, તે ભાઈ પોતાના મોતના ઓછાયા વચ્ચે પણ આખા પરિવારની ચિંતા કરી રહ્યો હતો.
મિહિરે પોતાના ખિસ્સામાંથી પેલો સરકારી દસ્તાવેજ બહાર કાઢ્યો જે વકીલે આપ્યો હતો.
તેણે એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર તે કાગળના બે ટુકડા કરી નાખ્યા. પછી તેના ચાર ટુકડા કરીને જમીન પર ફેંકી દીધા.
"આ તેં શું કર્યું મિહિર?" નિલેશે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.
મિહિર નીચે બેસી પડ્યો અને તેણે પોતાના મોટા ભાઈના બંને પગ પકડી લીધા.
"મોટાભાઈ, તમારા બાળકોને તમારી કંપની કે પૈસાની જરૂર નથી, તેમને તેમના બાપની જરૂર છે," મિહિરે ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડતા કહ્યું.
નિલેશ પણ નીચે ઝૂક્યો અને મિહિરને ઊભો કરીને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો. બંને ભાઈઓ એકબીજાના ગળે વળગીને નાના બાળકની જેમ રડવા લાગ્યા.
"આપણે આખી જિંદગી એ વાત પર ઝઘડતા રહ્યા કે કોને વધારે મળવું જોઈએ," મિહિરે આંસુ લૂછતા કહ્યું. "પણ આજે મને સમજાયું કે તમારા વગર આ કરોડોની ફેક્ટરી પણ મારા માટે ધૂળ સમાન છે."
કવિતાબેન પણ દરવાજે આવીને ઊભા રહી ગયા હતા અને તેમની આંખોમાંથી પણ આંસુ વહી રહ્યા હતા.
"મોટાભાઈ, આપણે દેશની સૌથી મોટી હોસ્પિટલમાં જઈશું," મિહિરે મક્કમ અવાજે કહ્યું. "જરૂર પડશે તો આખી ફેક્ટરી અને ગોડાઉન વેચી દઈશું, પણ હું તમને કંઈ નહીં થવા દઉં."
નિલેશે મિહિરના માથે હાથ મૂક્યો. "પણ મિહિર, પિતાજીનો આટલો મોટો ધંધો વેચાઈ જશે તો?"
"ધંધો તો આપણે ફરીથી ઊભો કરી લઈશું મોટાભાઈ," મિહિરે સ્મિત સાથે કહ્યું. "પિતાજીએ આપણને મહેનત કરતા શીખવ્યું છે, કોઈના ભરોસે જીવતા નહીં."
મિહિરે તે જ દિવસે નવીનભાઈને ફોન કરીને બધી કાયદાકીય કાર્યવાહી રદ કરાવી દીધી. તેણે ફેક્ટરીનું કામકાજ પોતાના વિશ્વાસુ મેનેજરોને સોંપ્યું અને પોતે નિલેશની સારવારની તૈયારીઓમાં લાગી ગયો.
બીજા જ અઠવાડિયે મિહિર પોતાના મોટા ભાઈને લઈને મુંબઈની મોટી કેન્સર હોસ્પિટલમાં પહોંચી ગયો. તેણે રાત-દિવસ એક કરીને હોસ્પિટલમાં નિલેશની સેવા કરી.
ડોક્ટરોએ પણ મિહિરની હિંમત અને ભાઈ પ્રત્યેનો પ્રેમ જોઈને પૂરી તાકાત લગાવી દીધી. સતત છ મહિના સુધી ચાલેલી કઠિન સારવાર અને ઓપરેશન પછી ચમત્કાર થયો.
નિલેશના શરીરમાંથી ગંભીર બીમારીના તમામ લક્ષણો ધીમે ધીમે ગાયબ થવા લાગ્યા અને ડોક્ટરોએ તેને સંપૂર્ણ સ્વસ્થ જાહેર કર્યો.
જ્યારે બંને ભાઈઓ ફરીથી પોતાના વતન પાછા આવ્યા ત્યારે આખા પરિવારે તેમનું ભવ્ય સ્વાગત કર્યું.
ઓફિસના ટેબલ પર ફરીથી પિતાજીના ફોટા સામે બે ખુરશીઓ ગોઠવાઈ ગઈ.
નિલેશે એક ખુરશી પર બેસીને પેન હાથમાં લીધી અને બીજી ખુરશી તરફ ઈશારો કરીને મિહિરને કહ્યું, "આવ મિહિર, હવે આપણે બંને સાથે મળીને નવી શરૂઆત કરીએ."
મિહિર હસીને સામે બેસી ગયો. બંને ભાઈઓના મનમાંથી હવે કોણ મોટું અને કોણ નાનું તે અહંકાર હંમેશ માટે ઓગળી ગયો હતો.
તેમને સમજાઈ ગયું હતું કે સાચી મિલકત બેંકમાં પડેલા રૂપિયા કે જમીન-જાયદાદ નથી, પણ મુસીબતના સમયે એકબીજાનો હાથ પકડી રાખતો સગો ભાઈ છે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.