મોટા ભાઈએ નાની બહેનને ઘરમાંથી કાઢી મૂકી હતી પણ જ્યારે સત્ય બહાર આવ્યું...

મને માફ કરી દે મારી વહાલી બહેન!" રમેશ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગ્યો. "મેં તને કેટલી ગાળો આપી, તારા માટે કેટલું ખરાબ વિચાર્યું. પણ તું તો મારા માટે બલિદાન આપીને ગઈ હતી. મારી માં ની અંધશ્રદ્ધાએ તારી જિંદગી છીનવી લીધી. હું તારો ગુનેગાર છું કવિતા. હું કેટલો મૂર્ખ હતો! હું મારી જિંદગી જીવી રહ્યો હતો, મારા બાળકો સાથે રમી રહ્યો હતો, અને મારી બહેન અનાથ બનીને રઝળતી હતી. મારા કારણે તારે આટલું દુઃખ સહન કરવું પડ્યું."

કવિતાએ તરત જ રમેશને ઊભો કર્યો. "ના ભાઈ, તમે મારા મોટા ભાઈ છો. મારા પગમાં ન પડો. મને કોઈના પર ગુસ્સો નથી. હું અનાથાશ્રમમાં ભણી ગણીને મોટી થઈ. આજે હું એક શિક્ષિકા છું. મેં ક્યારેય તમને લોકોને નફરત નથી કરી. મને તો બસ એ જ દુઃખ હતું કે મારા પરિવારે મને કેમ તરછોડી દીધી. પણ આજે કારણ જાણીને મારું મન હળવું થઈ ગયું છે."

સુરેશ પણ આગળ આવ્યો અને કવિતાને ભેટી પડ્યો. "મોટા ભાઈ, આપણે હવે કવિતાને ક્યારેય આપણાથી દૂર નહીં જવા દઈએ. આ ઘર પર જેટલો આપણો હક છે, તેટલો જ કવિતાનો પણ છે. તું પાછી આવી ગઈ એ જ અમારી સૌથી મોટી ખુશી છે. હવે તું ક્યાંય નહીં જાય. આ તારું જ ઘર છે."

કમળાબેને કવિતાના હાથ પકડી લીધા. "દીકરી, મને ખબર છે કે મારા પાપની કોઈ માફી નથી. પણ જો તું મને માફ કરી શકે તો મને શાંતિ મળશે. તારા ગયા પછી તારા પિતાજી પાગલ જેવા થઈ ગયા હતા. એમણે મને ક્યારેય માફ ન કરી. મરતા સમયે પણ એમની આંખો દરવાજા તરફ હતી, તારી રાહ જોતી હતી. મેં મારા સુહાગને ગુમાવ્યો અને મારી દીકરીને પણ. આ મારી જિંદગીની સૌથી મોટી ભૂલ હતી."

કવિતાએ માતાને ગળે લગાવી લીધી. "માં, જે થયું તે ભૂલી જાવ. હું પાછી આવી ગઈ છું ને. હવે આપણે ક્યારેય અલગ નહીં થઈએ." રમેશે જમીન પર પડેલી રાખડી ઉઠાવી અને કવિતાના હાથમાં આપી. "આજે આ ભાઈને રાખડી નહીં બાંધે?"

કવિતાના ચહેરા પર એક સુંદર સ્મિત આવી ગયું. તેણે રમેશ અને સુરેશ બંનેના કાંડે રાખડી બાંધી. રમેશે કવિતાને ભેટમાં આખું ઘર અને પરિવાર પાછો આપી દીધો. વર્ષોથી સૂનું પડેલું ઘર આજે ફરીથી ખુશીઓથી ગુંજી ઉઠ્યું હતું. રક્ષાબંધનનો આ તહેવાર તેમના જીવનનો સૌથી યાદગાર તહેવાર બની ગયો. સત્ય બહાર આવવાથી એક તૂટેલો પરિવાર ફરીથી એક થઈ ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.