મોડી રાત્રે સસરાના આવવાના સમાચાર મળ્યા, સવારે પત્નીએ ગુસ્સામાં એવું ખાવાનું બનાવ્યું કે...

રાતના બાર વાગ્યા હતા. ફોનની રિંગ વાગી અને ઓરડામાં પથરાયેલી શાંતિ તૂટી ગઈ. જયેશે ઊંઘમાં જ હાથ લંબાવીને ટેબલ પરથી ફોન ઉપાડ્યો. સામેથી તેના પિતાનો ધીમો અવાજ આવ્યો. તેમણે કહ્યું કે કાલે સવારે વહેલા તેઓ શહેરમાં આવી રહ્યા છે અને સાંજ સુધી રોકાવાના છે.

જયેશે ફોન મૂકીને બાજુમાં સૂતેલી નેહા તરફ જોયું. નેહા જાગી ગઈ હતી. તેણે જયેશ સામે અકળાઈને જોયું અને પૂછ્યું કે આટલી રાતે કોનો ફોન હતો. જયેશે સંકોચ સાથે કહ્યું કે પપ્પાનો ફોન હતો, કાલે સવારે તેઓ આંટો મારવા આવે છે.

આ સાંભળતાં જ નેહાનો ચહેરો બગડી ગયો. તેણે તકિયા પર માથું પછાડ્યું અને હાથની આંગળીઓ ભીંસી લીધી. આખા અઠવાડિયાની દોડધામ પછી રવિવારનો એક જ દિવસ આરામ માટે મળતો હતો. નેહાના મનમાં ગુસ્સાની લહેર દોડી ગઈ. તેણે કડક અવાજે કહ્યું કે તમારે મને સાંજે જ કહેવું જોઈતું હતું.

આ સસરા દર મહિને કોઈને કોઈ કામ વગર આવી પહોંચે છે. મારે આખો રવિવાર રસોડામાં ઊભા રહીને રસોઈ બનાવવામાં જ કાઢવો પડશે. મારો રવિવાર સાવ બગડી જશે. જયેશે શાંતિથી કહ્યું કે પપ્પા સાંજ સુધી જ છે, તું આટલો ગુસ્સો ન કર. પણ નેહાએ બીજી તરફ મોં ફેરવી લીધું.

સવારે સાડા છ વાગ્યા હતા. નેહા ગુસ્સામાં જ પથારીમાંથી ઊભી થઈ. તે રસોડામાં ગઈ અને વાસણો પ્લેટફોર્મ પર પછાડવા લાગી. તેનો મગજ હજુ પણ રાતની વાત પર ગરમ હતો. તેણે વિચાર્યું કે જો દર વખતે આ રીતે કોઈ આવી જશે તો તે પોતાની જિંદગી ક્યારે જીવશે.

તેણે શાક સમારવાનું શરૂ કર્યું. ગુસ્સામાં નેહાએ મસાલા ચકાસ્યા વગર જ તપેલામાં નાખી દીધા. મીઠું કેટલું પડ્યું તેની પણ તેણે પરવા ન કરી. રોટલી વણતી વખતે લોટ કડક થઈ ગયો હતો. રોટલીઓ કાચી-બળેલી બની રહી હતી પણ નેહાએ તેને ડબ્બામાં ભરી દીધી.

તેણે મનમાં જ વિચાર્યું કે આજે એવું જમવાનું આપવું છે જેથી બીજી વાર આવે ત્યારે વિચાર કરે. તે રસોડામાંથી બહાર આવી ત્યારે જયેશ તૈયાર થઈ રહ્યો હતો. જયેશે કહ્યું કે હું સ્ટેશને પપ્પાને લેવા જાઉં છું. નેહાએ તેની સામે જોયા વગર જ હૂંકારો આપ્યો.

જયેશ સ્કૂટર લઈને નીકળી ગયો. નેહાએ ઘરની સાફસફાઈ ઝડપથી પતાવી દીધી. તે હોલમાં બેસીને ટીવીનો રિમોટ હાથમાં લઈને પપ્પાના આવવાની રાહ જોવા લાગી. તેના ચહેરા પર હજુ પણ અણગમો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.

અડધા કલાક પછી બહાર સ્કૂટરનો અવાજ આવ્યો. નેહા ઊભી થઈ અને દરવાજા તરફ ગઈ. તેણે દરવાજો ખોલ્યો. પણ સામેનું દ્રશ્ય જોઈને તેના હાથમાંથી દરવાજાનો હાથો છૂટી ગયો. તેના શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયા.

દરવાજે જયેશની સાથે સસરા નહીં, પણ નેહાના પોતાના માતા અને પિતા ઊભા હતા. તેમની પાસે બેગ હતી અને તેમના ચહેરા પર દીકરીને મળવાનો હરખ હતો. નેહાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેના મોંમાંથી એક પણ શબ્દ ન નીકળ્યો.

નેહાની માએ હસીને કહ્યું કે બેટા, રાતે તારા પપ્પાએ જયેશને ફોન કર્યો હતો. અમે તને સરપ્રાઈઝ આપવા માંગતા હતા એટલે તારા પપ્પાએ જયેશને કહ્યું હતું કે નેહાને કહેતો નહીં. પણ તું આવી રીતે કેમ ઊભી છે, અમને અંદર નહીં બોલાવે?

નેહા સાવ સુન્ન થઈ ગઈ. તેનું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું. તે શરમથી પાણી-પાણી થઈ ગઈ. જયેશે શાંતિથી બેગ અંદર મૂકી અને સસરાને હોલમાં બેસાડ્યા. નેહાના પિતાએ કહ્યું કે આજે તો રવિવાર છે એટલે તારી સાથે આખો દિવસ વાતો કરીશું.

નેહા રસોડા તરફ ભાગી. તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી રહી હતી. રસોડાના ટેબલ પર એ જ કાચી-બળેલી રોટલીઓ અને મસાલા વગરનું બગડેલું શાક પડ્યું હતું. તેણે પોતાના હાથે જ પોતાના મા-બાપ માટે ઝેર જેવું ભોજન બનાવી મૂક્યું હતું.

બપોરના બાર વાગ્યા હતા. જયેશે હોલમાં ડાઇનિંગ ટેબલ પર થાળીઓ ગોઠવવાની શરૂઆત કરી. નેહા થરથર કાંપતા હાથે રસોડામાંથી થાળીઓ બહાર લાવી. તેની આંખો જમીન તરફ ઝૂકેલી હતી. તે પોતાના મા-બાપ સામે નજર પણ મેળવી શકતી નહોતી.

મા અને પપ્પા હાથ ધોઈને જમવા બેઠા. માએ પહેલો રોટલીનો ટુકડો તોડીને શાકમાં બોળ્યો અને મોંમાં મૂક્યો. ટુકડો મોંમાં જતાં જ માનો ચહેરો બદલાઈ ગયો. શાકમાં મીઠું સાવ નહોતું અને મરચું ખૂબ વધારે હતું. રોટલી પણ અંદરથી કાચી હતી.

પપ્પાએ પણ એક ટુકડો ખાધો પણ તેઓ કશું બોલ્યા નહીં. તેમણે શાંતિથી પાણીનો ગ્લાસ ઉપાડ્યો. જયેશ આ બધું જોઈ રહ્યો હતો પણ તેના ચહેરા પર કોઈ કડવાશ નહોતી. તેણે શાંતિથી પોતાનું જમવાનું ચાલુ રાખ્યું.

જયેશે વાતાવરણ હળવું કરવા માટે કહ્યું કે પપ્પા, આજે નેહા સવારથી થોડી ઉતાવળમાં હતી. તમે શાંતિથી જમી લો, હું બહારથી મીઠાઈ લઈ આવું છું. જયેશ એમ કહીને બહાર જતો રહ્યો.

જયેશના ગયા પછી હોલમાં એક ઊંડી શાંતિ છવાઈ ગઈ. મા ઊભી થઈ અને નેહાનો હાથ પકડીને તેને રસોડામાં લઈ ગઈ. માએ રસોડાનો દરવાજો બંધ કર્યો. માની આંખોમાં ગુસ્સો નહીં પણ એક ઊંડો દુખાવો હતો.

માએ શાંત અવાજે પૂછ્યું કે નેહા, આ શું છે. તું આટલા વર્ષોથી રસોઈ બનાવે છે, તારા હાથમાં આવી રસોઈ ક્યારેય ન હોય. આજે આટલું ખરાબ ભોજન કેમ બન્યું. તું મને સાચી વાત જણાવ, તારા મનમાં શું ચાલી રહ્યું હતું.

નેહા માની સામે જોઈ ન શકી. તેની આંખોમાંથી આંસુ દડદડ વહેવા લાગ્યા. તેણે હિબકા ભરતા કહ્યું કે મા, રાતે જ્યારે જયેશે કહ્યું કે તેના પપ્પા આવે છે, ત્યારે મને ખૂબ ગુસ્સો આવ્યો હતો. મારો રવિવાર બગડી જશે એ વિચારથી મેં ગુસ્સામાં ને ગુસ્સામાં આ ભોજન બનાવ્યું હતું.

નેહાએ રડતાં રડતાં કહ્યું કે મને નહોતી ખબર કે મારા પોતાના મા-બાપ આવી રહ્યા છે. મેં સસરા માટે જાણીબુજીને આ ખરાબ રસોઈ બનાવી હતી જેથી તેઓ બીજી વાર ન આવે. પણ અહીં તો તમે આવી ગયા.

માએ નેહાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા. માનો ચહેરો ગંભીર થઈ ગયો. તેણે કહ્યું કે બેટા, આજે તને જે શરમ અનુભવાઈ રહી છે તે તારી ભૂલની સજા છે. પણ તું એક વાત ભૂલી ગઈ. જો આજે તારા સસરા આવ્યા હોત તો પણ આ ભોજન તો કોઈના મા-બાપ માટે જ બન્યું હતું ને.

માએ આગળ સમજાવ્યું કે દીકરી, લગ્ન પછી પતિના મા-બાપ પણ પોતાના જ મા-બાપ કહેવાય. જે પ્રેમ તું મને આપે છે, એ જ પ્રેમ તારે તારા સાસુ-સસરાને પણ આપવો પડે. ઘરનો દરવાજો અને રસોડાની થાળી દરેક આવનાર વ્યક્તિ માટે પ્રેમથી ખુલ્લા હોવા જોઈએ.

માએ કહ્યું કે તારા પતિએ આજે તારી ભૂલ છુપાવવા માટે બહાર મીઠાઈ લેવા જવાનું બહાનું કાઢ્યું. તેણે તારા મા-બાપ સામે તારું અપમાન ન થવા દીધું. તું વિચાર કે તારો પતિ કેટલો મહાન છે. અને તું એક દિવસના આરામ માટે આટલી સ્વાર્થી બની ગઈ.

નેહા પોતાના જ વિચારો પર શરમાઈ ગઈ. તેને સમજાઈ ગયું કે અહંકાર અને ગુસ્સામાં તેણે કેટલું મોટું પાપ કર્યું હતું. સંસ્કાર એ નથી કે પોતાના મા-બાપ આવે ત્યારે જ સારો વ્યવહાર કરવો, પણ સાચા સંસ્કાર એ છે કે દરેક ઘરડા માણસમાં પોતાના મા-બાપનો ચહેરો જોવો.

જયેશ બહારથી સ્વીટ્સ લઈને પાછો આવ્યો. તેણે ટેબલ પર બોક્સ મૂક્યું. નેહા રસોડામાંથી બહાર આવી. તેની આંખો લાલ હતી. તે સીધી જયેશ પાસે ગઈ અને તેના પગે પડી ગઈ.

જયેશે આશ્ચર્યથી તેને ઊભી કરી. નેહાએ પપ્પા અને માની સામે હાથ જોડીને કહ્યું કે મને માફ કરી દો. મેં આજે ખૂબ મોટી ભૂલ કરી છે. મારી બુદ્ધિ ભ્રષ્ટ થઈ ગઈ હતી. જયેશ, તું મને માફ કરી દે.

જયેશે નેહાના માથા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું કે કોઈ વાત નહીં નેહા. માણસ ભૂલથી જ શીખે છે. તને તારી ભૂલનો અહેસાસ થઈ ગયો એ જ સૌથી મોટી વાત છે. પપ્પાએ પણ નેહાને આશીર્વાદ આપ્યા.

એ દિવસે નેહાએ ફરીથી પ્રેમથી નવી રસોઈ બનાવી. ઘરમાં છવાયેલી કડવાશ ઓગળી ગઈ હતી. નેહાએ મનમાં નક્કી કરી લીધું કે હવેથી આ ઘરમાં આવનાર દરેક વડીલને તે પોતાના પિતા જેટલું જ સન્માન આપશે. ઘર પ્રેમથી બને છે, સ્વાર્થથી નહીં.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.