હિનાની આંખોમાં એક અંધારી ખામોશી હતી. એ ખામોશી એ વાતની સાક્ષી હતી કે તે જીવનના એવા વળાંક પર ઊભી હતી, જ્યાંથી પાછળ ફરવું અશક્ય હતું. તેણે ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે તે પોતાના પતિ રાજન સાથે દગો કરશે. તેમના લગ્નને પંદર વર્ષ વીતી ગયા હતા.
પ્રારંભના વર્ષોમાં તેમનો સંસાર નવપલ્લવિત છોડ જેવો હતો. નાની નાની વાતોમાં પણ ઉત્સાહ હતો. સાથે બેસીને ચા પીવી, મોડી રાત સુધી ભવિષ્યના સપનાઓ ગૂંથવા, એકબીજાની રાહ જોવી. એ સંબંધમાં એક અદ્ભુત તાજગી હતી, જે સમય જતાં સુકાઈ ગઈ હતી.
વર્ષો વીત્યા, અને જીવન ધીમે ધીમે નિયમિતતાના બોજ નીચે દબાઈ ગયું. સવારની ઉતાવળ, કામ પર જવાની દોડ, બાળકો અને ઘરની અનંત જવાબદારીઓ. રાજન થાકીને ઘરે આવતા અને સીધા ટીવી અથવા મોબાઇલમાં ખોવાઈ જતા. તેમની વાતચીત ટૂંકી થઈ ગઈ, હાસ્યનો અવાજ જાણે ઘરના ખૂણામાં ક્યાંક ગુમ થઈ ગયો.
હિનાને સતત લાગતું હતું કે તે હવે માત્ર પત્ની કે માતા બનીને રહી ગઈ છે. તેના અંદરની ‘સ્ત્રી’ ક્યાંક પાછળ છૂટી ગઈ છે. તેને પોતાના મનમાં એક મોટું ખાલીપણું અનુભવાતું હતું. તે એક એવા વ્યક્તિની શોધમાં હતી જે તેને ફરીથી ‘નવાઈ’ની અનુભૂતિ કરાવે, તેની પ્રશંસા કરે, તેને જુએ, અને સૌથી મહત્ત્વનું, તેને સાંભળે.
આ જ ખાલીપાની શોધમાં તે ભટકી ગઈ. એક નવો ચહેરો, નવી વાતો, નવી લાગણીઓ. આ બધું ખૂબ રોમાંચક હતું. થોડા સમય માટે તેને લાગ્યું કે જાણે તે ફરીથી યુવાન બની ગઈ છે, તેનું જોબન પાછું આવ્યું છે.
એ વ્યક્તિનું નામ હતું મિહિર. મિહિર તેની જ ઓફિસમાં એક કોન્ટ્રાક્ટ પ્રોજેક્ટ પર આવ્યો હતો. શરૂઆતમાં તો માત્ર સામાન્ય ઓળખાણ હતી. ક્યારેક ઓફિસના કામકાજની વાત, તો ક્યારેક ગ્રાહકો વિશે ચર્ચા. પણ મિહિરની વાતોમાં એક અલગ જ નજાકત અને ઉષ્મા હતી.
તે હંમેશા હિનાની આંખોમાં જોઈને વાત કરતો, જાણે કે તે ખરેખર તેના દરેક શબ્દને ધ્યાનથી સાંભળી રહ્યો હોય. જ્યાં રાજન થાક અથવા ઉતાવળમાં હિનાની નાની નાની વાતોને અવગણી દેતા હતા, ત્યાં મિહિર તેના દરેક શબ્દને મહત્ત્વ આપતો હતો. તેનો સ્વભાવ હળવોફૂલ હતો, ક્યારેક મજાક, ક્યારેક પ્રશંસા. તેણે હિનાને ફરીથી એવો અહેસાસ કરાવ્યો કે તે હજી પણ સુંદર છે, હજી પણ ખાસ છે. કદાચ આ જ ઉણપ હતી જે હિના પોતાના ઘરમાં અનુભવી રહી હતી.
શરૂઆતમાં તેમની વાતો ખૂબ જ સીમિત હતી. કામકાજની વાતો, હવામાનની ચર્ચા કે બાળકોના અભ્યાસનો ઉલ્લેખ. પણ ધીમે ધીમે વાતચીતનો દાયરો વધવા લાગ્યો. એક સાંજે કોફી પીતી વખતે મિહિરે પૂછ્યું, “તમે ખરેખર ખુશ તો છો ને, હિના?”
આ એક સાદો સવાલ હતો, પણ આ સવાલ પાછળ જે આત્મીયતા હતી, તેણે હિનાના હૃદયને સ્પર્શી લીધું. ઘરમાં રાજને આટલા વર્ષોમાં ક્યારેય આ રીતે તેની આંતરિક ખુશી વિશે પૂછ્યું નહોતું. આ એક જ સવાલે બે વ્યક્તિઓ વચ્ચેની સરહદ ધૂંધળી કરી નાખી.
ધીમે ધીમે તેમની મુલાકાતો વધતી ગઈ. ક્યારેક કોફી શોપ પર, ક્યારેક રસ્તામાં, તો ક્યારેક મોબાઈલ પર મોડી રાત સુધી વાતો. હિના માટે આ બધું એક નવી દુનિયા હતી. કોઈ તેને સાંભળી રહ્યું છે, તેની પ્રશંસા કરી રહ્યું છે, તેની ભાવનાઓને સમજી રહ્યું છે.
જ્યાં રાજનની વ્યસ્તતા અને થાક તેને એકલતા આપી દેતા હતા, ત્યાં આ નવો સંબંધ તેને તાજગી અને રોમાંચથી ભરી દેતો હતો. મિહિરની દરેક મુસ્કાન, દરેક મજાક તેના દિલમાં એક અલગ જગ્યા બનાવતા ગયા. હિના જાણતી હતી કે તે ખોટા રસ્તે જઈ રહી છે, પણ આ નવો સંબંધ તેને એક બંધનમાં બાંધી ચૂક્યો હતો.
અંતે, એ દિવસ આવ્યો જ્યારે મિહિરે એકાંતમાં હિનાનો હાથ પકડીને કહ્યું, “તમને જોઉં છું તો લાગે છે, જિંદગી હજી પણ એટલી જ સુંદર છે.” એ સ્પર્શમાં હિનાએ એ ગરમી અનુભવી, જે વર્ષોથી તેના જીવનમાંથી ગાયબ થઈ ગઈ હતી. તે ક્ષણોમાં, હિના પોતાની બધી પરેશાનીઓ ભૂલીને એ નવી ચાહતમાં ડૂબી ગઈ.