માતાની કરોડોની મિલકત નાની બહેને ભાઈઓના નામે કરી દીધી, પાંચ વર્ષ પછી જૂની ફાઈલ ખોલી તો…

બપોરના બાર વાગ્યા હતા અને જૂના મકાનના મોટા ઓરડામાં વકીલ કાગળો ગોઠવી રહ્યા હતા. ટેબલની આજુબાજુ ત્રણ ભાઈઓ અને સૌથી નાની બહેન શાંતિથી બેઠા હતા.

માતા શાંતાબેનના અવસાનને પૂરા છ મહિના થઈ ગયા હતા. આજે તેમની પાછળ મૂકેલી ખેતીની જમીન અને બે મકાનની કાયદેસર વહેંચણી થવાની હતી.

મોટા ભાઈ અરવિંદે વકીલ સામે જોયું અને પૂછ્યું, "વકીલસાહેબ, બાની વસિયતમાં શું લખેલું છે? જરા અમને વિગતવાર સમજાવો."

વકીલે ચશ્મા સરખા કર્યા અને દસ્તાવેજ હાથમાં લીધો. "શાંતાબેને પોતાની તમામ મિલકતના ચાર સરખા ભાગ કરવાનું લખ્યું છે."

વચેટ ભાઈ મહેશ અને નાના ભાઈ દિનેશે એકબીજા સામે જોઈને સંતોષથી માથું હલાવ્યું. ત્રણેય ભાઈઓ ખુશ હતા કે કોઈ સાથે અન્યાય નહોતો થયો.

સૌથી નાની બહેન પારુલ ખૂણામાં બેસીને ચૂપચાપ આ બધું સાંભળી રહી હતી. તેના ચહેરા પર મિલકત મળવાની કોઈ ખુશી કે ઉત્સુકતા દેખાતી નહોતી.

વકીલે પારુલ તરફ પેન આગળ ધરી અને કહ્યું, "બહેન, તમારે અહીં તમારી સહી કરવાની રહેશે."

પારુલે પેન હાથમાં ન લીધી અને ધીમેથી માથું નકારમાં હલાવ્યું. "મારે આ મિલકતમાંથી મારો ચોથો ભાગ નથી જોઈતો."

આ સાંભળીને ત્રણેય ભાઈઓ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. અરવિંદે ખુરશી પરથી આગળ ઝૂકીને પૂછ્યું, "પારુલ, તું શું બોલી રહી છે એનું તને ભાન છે?"

પારુલે નરમ અવાજે કહ્યું, "મોટાભાઈ, હું પૂરા હોશમાં કહું છું. હું મારો આખો હિસ્સો તમારા ત્રણેય ભાઈઓના નામે કરવા માંગુ છું."

મહેશે તરત કહ્યું, "પણ પારુલ, બાએ તને સરખો હક આપ્યો છે. તારે આટલી બધી ઉદારતા બતાવવાની કોઈ જરૂર નથી."

પારુલે સ્મિત સાથે જવાબ આપ્યો, "તમે ત્રણેય મારા વહાલા ભાઈઓ છો. તમારા સંસાર મોટા છે, મને કોઈ વાતની ખોટ નથી."

દિનેશ પણ ઊભો થયો અને બોલ્યો, "જો તારી સાસરીમાં કોઈને ખબર પડશે તો મુશ્કેલી થશે. તું વિચાર કરી લે."

પારુલે વકીલ પાસેથી કાગળ લીધો અને પોતાનો હક જતો કરવાની સહી કરી દીધી. "મારા પતિ અને સાસરીવાળા મારી સાથે છે, તમે ચિંતા ન કરો."

ભાઈઓએ માન્યું કે તેમની નાની બહેન ખૂબ મોટા દિલની છે. તેમણે પારુલની ઉદારતાના વખાણ કર્યા અને મિલકત પોતાના નામે કરાવી લીધી.

તે દિવસ પછી ત્રણેય ભાઈઓ પોતપોતાના ભાગે આવેલી જમીન અને મકાનની વ્યવસ્થામાં લાગી ગયા. અરવિંદે પોતાના ભાગે આવેલા ખેતરમાં નવો બોર કરાવ્યો અને મહેશે મકાન રિનોવેટ કરાવ્યું.

સમય પોતાની ગતિએ વહેતો રહ્યો અને આ વાતને પૂરા પાંચ વર્ષ વીતી ગયા. પારુલ પોતાના સાસરે સુખી હતી અને ક્યારેક તહેવારો પર પિયર આવતી હતી.

એક દિવસ અરવિંદ પોતાના જૂના કબાટની સફાઈ કરી રહ્યો હતો. તેને માતાના સમયના જૂના કાગળો અને હિસાબની ડાયરીઓ મળી આવી.

અરવિંદે ડાયરીઓ એક બાજુ મૂકી પણ તેમાંથી એક મોટી પ્લાસ્ટિકની ફાઈલ નીચે પડી ગઈ. ફાઈલ ખોલતાં જ અંદરથી ઘણી બધી હોસ્પિટલની રસીદો અને દવાના બિલ બહાર આવ્યા.

અરવિંદને યાદ આવ્યું કે બા છેલ્લા ચાર વર્ષ સુધી ગંભીર બીમારીમાં પથારીવશ હતા. તે સમયે ત્રણેય ભાઈઓ દર મહિને થોડા થોડા પૈસા ભેગા કરીને આપતા હતા.

અરવિંદે બિલની રકમો જોવાનું શરૂ કર્યું તો તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. દરેક બિલ લાખો રૂપિયાનું હતું અને તેના પર ચૂકવણી કરનાર તરીકે પારુલનું નામ લખેલું હતું.

હોસ્પિટલના ઓપરેશનનો મોટો ખર્ચ, રોજની મોંઘી દવાઓ અને નર્સિંગનો ખર્ચ બધું જ પારુલના બેંક ખાતામાંથી ચૂકવાયું હતું. કુલ રકમ એટલી મોટી હતી કે તેમની વહેંચાયેલી મિલકતના હિસ્સા કરતાં પણ ઘણી વધારે થતી હતી.

અરવિંદના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેને સમજાતું નહોતું કે આટલા બધા પૈસા પારુલે ક્યાંથી આપ્યા હતા.

તેણે તરત પોતાના બંને ભાઈઓ મહેશ અને દિનેશને ઘરે બોલાવી લીધા. ત્રણેય ભાઈઓ ઓસરીમાં બેઠા અને ફાઈલ ટેબલ પર મૂકી.

અરવિંદે ગંભીર અવાજે પૂછ્યું, "આપણે બાની બીમારી વખતે દર મહિને પાંચ-પાંચ હજાર રૂપિયા આપતા હતા, એ યાદ છે?"

મહેશે માથું હલાવ્યું, "હા મોટાભાઈ, આપણે માનતા હતા કે એમાં બાનો તમામ ખર્ચો નીકળી જતો હતો."

અરવિંદે હોસ્પિટલના અસલી બિલ બંને ભાઈઓ સામે ધર્યા. "આ જુઓ, બાનો દર મહિનાનો ખર્ચો ચાલીસ હજારથી વધુ થતો હતો."

દિનેશે બિલ જોયા અને તેનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. "તો આ બાકીના બધા પૈસા કોણે ચૂકવ્યા હતા?"

અરવિંદનો અવાજ ભીનો થઈ ગયો, "આપણી નાની બહેન પારુલે પોતાની આખી જિંદગીની બચત બાની પાછળ વાપરી નાખી હતી."

ત્રણેય ભાઈઓ સુન્ન થઈને એકબીજા સામે જોઈ રહ્યા. તેમને પોતાની જાત પર અત્યંત શરમ આવવા લાગી.

તેઓ માનતા હતા કે પારુલે ઉદારતા બતાવીને મિલકત જતી કરી હતી. પણ સત્ય એ હતું કે પારુલે પોતાની તમામ મૂડી ચૂપચાપ માતાની સેવામાં હોમી દીધી હતી.

અરવિંદે ઊભા થઈને કહ્યું, "આપણે અત્યારે ને અત્યારે પારુલના ઘરે જવું પડશે. આપણે બહુ મોટું પાપ કર્યું છે."

ત્રણેય ભાઈઓ ગાડી લઈને સીધા પારુલના ગામ પહોંચ્યા. પારુલ તે સમયે આંગણામાં તુલસી ક્યારે પાણી રેડી રહી હતી.

પોતાના ત્રણેય મોટા ભાઈઓને અચાનક એક સાથે આવેલા જોઈને પારુલ દોડીને દરવાજે આવી. "મોટાભાઈ, તમે બધા અચાનક? કોઈ ખરાબ સમાચાર તો નથી ને?"

અરવિંદે પારુલના માથા પર હાથ મૂક્યો પણ કશું બોલી ન શક્યો. મહેશ અને દિનેશ પણ નીચી નજર કરીને ઊભા રહ્યા.

પારુલ તેમને ઘરમાં લઈ ગઈ અને પાણી આપ્યું. "તમે કેમ આટલા ચિંતામાં દેખાવ છો? મને કહો તો ખરા."

અરવિંદે પોતાના ખિસ્સામાંથી પેલી હોસ્પિટલની ફાઈલ કાઢીને પારુલના હાથમાં મૂકી. "પારુલ, તેં આ વાત અમારાથી કેમ છુપાવી રાખી?"

ફાઈલ જોતાં જ પારુલનો ચહેરો ગંભીર થઈ ગયો. તેણે ફાઈલ બાજુ પર મૂકી દીધી અને નીચું જોઈ ગઈ.

"મોટાભાઈ, એ જૂની વાતો હવે ઉખેળવાનો કોઈ મતલબ નથી," પારુલે ધીમેથી કહ્યું.

મહેશ આગળ આવ્યો અને ગળગળા અવાજે બોલ્યો, "કેમ મતલબ નથી પારુલ? તેં તારી આખી જિંદગીની જમાપૂંજી બાની સારવારમાં વાપરી નાખી અને અમને ક્યારેય એક શબ્દ પણ ન કહ્યો?"

દિનેશે પૂછ્યું, "અમે તને જે નાનો હિસ્સો આપતા હતા, તેં એ પણ જતો કર્યો. તું આટલો મોટો અન્યાય પોતાની સાથે કેવી રીતે કરી શકી?"

પારુલની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેણે ત્રણેય ભાઈઓ સામે જોયું અને ખૂબ જ શાંતિથી બોલવાનું શરૂ કર્યું.

"ભાઈ, જ્યારે બા છેલ્લા દિવસોમાં હતા, ત્યારે હું એમની પાસે રહેતી હતી," પારુલનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. "તમે બધા પોતપોતાના ધંધા અને નોકરીમાં વ્યસ્ત હતા."

તેણે આગળ કહ્યું, "મેં બાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો છે, એમને પોતાના હાથે જમાડ્યા છે અને એમની છેલ્લી ક્ષણોમાં એમનો હાથ પકડી રાખ્યો હતો."

ત્રણેય ભાઈઓ એકદમ શાંત થઈને પોતાની નાની બહેનની વાત સાંભળી રહ્યા હતા.

"બાએ જતાં જતાં મને જે વહાલ આપ્યું, જે આશીર્વાદ આપ્યા, એ દુનિયાની કોઈ પણ મિલકત કરતાં કરોડો ગણા મોટા હતા," પારુલે છાતી પર હાથ મૂકીને કહ્યું.

તેણે આંસુ લૂછ્યા અને ઉમેર્યું, "મને લાગ્યું કે મને બાનો સૌથી કિંમતી હિસ્સો મળી ચૂક્યો છે, એટલે મારે જમીન કે મકાનના ટુકડાની કોઈ જરૂર નહોતી."

આ શબ્દો સાંભળતાં જ અરવિંદ પોતાની જાતને રોકી ન શક્યો. તે સોફા પરથી નીચે બેસી ગયો અને પારુલનો હાથ પકડીને રડવા લાગ્યો.

"પારુલ, અમે સંતાન કહેવાને લાયક નથી," અરવિંદ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો. "અમે પૈસા અને જમીનની વહેંચણી કરતા રહ્યા અને તેં સાચી સંપત્તિ સાચવી લીધી."

મહેશ અને દિનેશ પણ પોતાની બહેન પાસે આવીને ઊભા રહી ગયા. તેમની આંખોમાંથી પણ પશ્ચાતાપના આંસુ વહી રહ્યા હતા.

મહેશે કહ્યું, "અમે તારી ઉદારતાની વાતો કરીને ખુશ થતા હતા, પણ અમે તો તારા પર મોટો બોજ નાખી દીધો હતો."

અરવિંદે પોતાના ખિસ્સામાંથી નવા દસ્તાવેજો બહાર કાઢ્યા જે તે સવારે વકીલ પાસેથી તૈયાર કરાવીને લાવ્યો હતો.

તેણે એ કાગળો પારુલના હાથમાં મૂક્યા. "આ જો પારુલ, અમે ત્રણેય ભાઈઓએ આપણી આખી મિલકતમાંથી સરખો હિસ્સો કાપીને તારા નામે પાછો કરી દીધો છે."

પારુલે કાગળો પાછા આપતાં કહ્યું, "મોટાભાઈ, મેં તમને પહેલાં પણ કહ્યું હતું કે મારે કોઈ મિલકત નથી જોઈતી."

અરવિંદે મક્કમતાથી માથું હલાવ્યું અને પારુલના હાથ બંધ કરી દીધા. "આ કોઈ વારસાઈ હિસ્સો નથી પારુલ."

પારુલે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "તો આ શું છે મોટાભાઈ?"

અરવિંદે ભારે હૈયે કહ્યું, "આ એ ઋણની ચૂકવણી છે જે તેં અમારા બધા વતી એકલા હાથે ચૂકવ્યું હતું. અમે આખી જિંદગી તારા દેવાદાર રહીશું."

દિનેશે કહ્યું, "જો તું આ સ્વીકાર નહીં કરે, તો અમે ક્યારેય પોતાની જાતને માફ નહીં કરી શકીએ."

પારુલે જોયું કે તેના ત્રણેય મોટા ભાઈઓ હાથ જોડીને તેની સામે ઊભા હતા. તેમના ચહેરા પરનો પશ્ચાતાપ અને પ્રેમ સાચો હતો.

પારુલ આગળ વધી અને ત્રણેય ભાઈઓને એક સાથે ગળે લગાવી લીધા. ઓરડામાં એક અનોખી લાગણી અને શાંતિ છવાઈ ગઈ.

જે મિલકત માટે લોકો કોર્ટના ધક્કા ખાતા હોય છે, તે મિલકત આજે ભાઈ-બહેનના અતૂટ પ્રેમ સામે સાવ નાની બની ગઈ હતી.

પારુલે દસ્તાવેજો સ્વીકાર્યા પણ સાથે વચન આપ્યું કે આ મિલકતમાંથી મળતી આવક હંમેશા પરિવારના ભેગા કાર્યોમાં જ વપરાશે.

સાંજે જ્યારે ત્રણેય ભાઈઓ પાછા ફરવા નીકળ્યા, ત્યારે તેમના મન પરથી વર્ષો જૂનો અજાણ્યો બોજ ઉતરી ગયો હતો.

આંગણામાં મંદ પવન વાઈ રહ્યો હતો અને ઘરની દીવાલો પર માતાની જૂની તસવીર જાણે પોતાના સંતાનોની એકતા જોઈને હસી રહી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.