માતાએ જાણીજોઈને પરિવાર સાથે ઝગડો કર્યો હતો, પાછળનું કારણ જાણીને આંખમાંથી...

જયાબેન રસોડાના ઓટલા પર બેસીને ચા ગાળી રહ્યા હતા. તેમનો હાથ સહેજ ધ્રૂજતો હતો, પણ ચહેરા પર કોઈ ભાવ દેખાતો નહોતો. ઘરમાં સાંજની આરતીનો ઘંટ વાગી રહ્યો હતો.

તેમની દીકરી નીતા હોલમાં બેસીને જૂના આલ્બમ જોઈ રહી હતી. નીતાના લગ્નને માંડ બે મહિના બાકી હતા અને ઘરમાં ખરીદીની દોડધામ ચાલતી હતી. આખા પરિવારમાં ઉત્સાહ હતો, પણ જયાબેન સાવ શાંત હતા.

તે દિવસે સાંજે ઘરના બધા વડીલો આંગણામાં ભેગા થયા હતા. નીતાના લગ્નની પત્રિકા કોને કોને આપવી તેની યાદી બની રહી હતી. જયાબેનના જેઠ અને દેરાણી પણ ત્યાં હાજર હતા.

વાતચીત દરમિયાન જયાબેનના જેઠે એક જૂની વાત કાઢી. તેમણે કહ્યું, "જયા, તું છેલ્લા પાંચ વર્ષથી પરિવારના કોઈ પ્રસંગમાં આગળ કેમ નથી આવતી? તું સાવ અળગી થઈ ગઈ છે."

જયાબેને કોઈ ઉત્તર ન આપ્યો અને નજર નીચી ઢાળી દીધી. આ જોઈને નીતાના મનમાં પણ જૂનો ગુસ્સો જાગી ગયો. તેને પાંચ વર્ષ પહેલાં બનેલી એક કડવી ઘટના યાદ આવી ગઈ.

પાંચ વર્ષ પહેલાં દિવાળીના તહેવાર પર આખો પરિવાર ભેગો થયો હતો. બધા સાથે મળીને ફોટા પડાવી રહ્યા હતા અને હસીમજાક ચાલતી હતી. અચાનક જયાબેન ઊભા થયા અને તેમણે બધા સાથે બહુ મોટો ઝગડો કર્યો હતો.

તે રાત્રે જયાબેને પોતાના ફોનમાંથી પરિવારના બધા જૂના ફોટા એક પછી એક ડિલીટ કરી દીધા હતા. તેમણે જાહેરાત કરી દીધી હતી કે હવેથી તેઓ કોઈ કૌટુંબિક મેળાવડામાં કે ફોટામાં ભાગ નહીં લે. તે દિવસ પછી તેમણે કોઈ પણ પ્રસંગમાં જવાનું સાવ બંધ કરી દીધું હતું.

આખા પરિવારે માની લીધું હતું કે જયાબેન બહુ સ્વાર્થી અને અભિમાની થઈ ગયા છે. નીતાને પણ પોતાની માનો આ વ્યવહાર જરાય ગમતો નહોતો. તેને લાગતું હતું કે મા માત્ર પોતાના અહંકાર ખાતર પરિવારથી દૂર થઈ ગઈ છે.

આંગણામાં બેઠેલા બધા લોકો જયાબેનના ચૂપ રહેવાથી નારાજ થઈ ગયા. જેઠે કાગળો સમેટી લીધા અને ઊભા થઈ ગયા. તેમણે કહ્યું, "જો તારે વહુ તરીકે કોઈ ફરજ ન નિભાવવી હોય તો તારી મરજી."

જયાબેન ચુપચાપ પોતાના રૂમમાં જતા રહ્યા અને દરવાજો બંધ કરી દીધો. નીતા તેમની પાછળ ગઈ અને દરવાજો ખખડાવ્યો. તેણે કહ્યું, "મમ્મી, મારા લગ્નમાં પણ તું આવી જ રીતે મોઢું ચડાવીને બેસી રહીશ?"

અંદરથી કોઈ અવાજ ન આવ્યો. નીતા ગુસ્સામાં પોતાના રૂમમાં જતી રહી. તેને પોતાની માતા પ્રત્યે ખૂબ ચીડ ચડી રહી હતી.

તે રાત્રે નીતાને ઊંઘ નહોતી આવતી. તે પાણી પીવા માટે રસોડા તરફ ગઈ ત્યારે તેણે જોયું કે માતાના રૂમની બારીમાંથી હજુ અજવાળું આવી રહ્યું હતું. જયાબેન અંદર ધીમા અવાજે કોઈ દવા ગળી રહ્યા હતા.

નીતાને થોડી નવાઈ લાગી પણ તેણે એ વાત પર વધુ ધ્યાન ન આપ્યું. બીજા દિવસે સવારે નીતાના પિતા હરેશભાઈ બેંકના કામે બહાર ગયા હતા. જયાબેન પણ નજીકના મંદિરે દર્શન કરવા નીકળી ગયા હતા.

નીતા પોતાના રૂમની સફાઈ કરી રહી હતી. તેને લગ્નના દાગીના મૂકવા માટે એક જૂની લોખંડની તિજોરી ખોલવાની જરૂર પડી. તે તિજોરી ઘણા વર્ષોથી બંધ હાલતમાં પડી હતી.

નીતાએ તિજોરીની ચાવી શોધી અને ભારે દરવાજો ખોલ્યો. અંદર જૂના કપડાં અને થોડા કાગળો વ્યવસ્થિત રીતે ગોઠવેલા હતા. એક ખૂણામાં સફેદ રંગનું પ્લાસ્ટિકનું કવર પડેલું હતું.

નીતાએ ઉત્સુકતાથી એ કવર બહાર કાઢ્યું. કવર ખોલતાં જ અંદરથી ઘણી બધી હોસ્પિટલની ફાઈલો અને રિપોર્ટો બહાર આવ્યા. ફાઈલ પર પાંચ વર્ષ પહેલાંની તારીખ અને જયાબેનનું નામ લખેલું હતું.

નીતાએ ધ્રૂજતા હાથે પહેલો રિપોર્ટ વાંચવાનું શરૂ કર્યું. રિપોર્ટ એક મોટા કેન્સર સ્પેશિયાલિસ્ટ ડૉક્ટરનો હતો. તેમાં સ્પષ્ટ લખ્યું હતું કે જયાબેનને શરીરના અંદરના ભાગમાં ગંભીર બીમારી થઈ છે.

નીતાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેને વિશ્વાસ નહોતો થતો કે તેની મા આટલી મોટી બીમારીમાંથી પસાર થઈ રહી હતી. તેણે ફાઈલના બીજા પાના ઉથલાવ્યા.

તેમાં લખ્યું હતું કે પાંચ વર્ષ પહેલાં ડૉક્ટરે તેમને કહ્યું હતું કે તેમની પાસે બહુ ઓછો સમય છે. તેમની તબિયત ધીમે ધીમે લથડતી જશે અને શરીર સાવ સુકાઈ જશે. તે સમયે જયાબેને કીમોથેરાપીની લાંબી સારવાર શરૂ કરાવી હતી.

ફાઈલની વચ્ચે એક નાનકડી ડાયરી પણ મૂકેલી હતી. નીતાએ આંસુ ભરેલી આંખો સાથે એ ડાયરી ખોલી. તેમાં જયાબેનના પોતાના અક્ષરોમાં કેટલીક વાતો લખેલી હતી.

ડાયરીના એક પાના પર લખ્યું હતું, "હું નથી ઇચ્છતી કે મારા ગયા પછી મારા બાળકો મને એક લાચાર અને બીમાર દર્દી તરીકે યાદ રાખે. હું ઇચ્છું છું કે તેમની આંખોમાં મારી એક હસતી અને મજબૂત માની છબી કાયમ રહે."

આગળ લખ્યું હતું, "જો હું તેમની સાથે રોજ ફોટા પડાવીશ, તો આવનારા વર્ષોમાં તેઓ મારા બીમાર અને સુકાઈ ગયેલા ચહેરાને જ જોતા રહેશે. એટલે જ મેં બધા ફોટા કાઢી નાખ્યા જેથી તેઓ મારો જૂનો હસતો ચહેરો જ યાદ રાખે."

જયાબેને આગળ લખ્યું હતું, "મેં જાણીજોઈને બધા સાથે ઝગડો કર્યો જેથી તેઓ મારાથી દૂર થઈ જાય. જો તેઓ મારાથી નારાજ રહેશે, તો મારા ગયા પછી તેમને ઓછું દુઃખ થશે."

આ શબ્દો વાંચતાં જ નીતાનું હૃદય ફાટી ગયું. તે ધ્રૂસકે ને ધ્રૂસકે રડી પડી. જે માને તે આટલા વર્ષોથી પથ્થરદિલ અને સ્વાર્થી માનતી હતી, તેણે આખા પરિવાર માટે કેટલું મોટું દર્દ એકલા સહન કર્યું હતું.

નીતા દોડતી હોલમાં આવી અને તેણે પોતાના પિતાની રાહ જોવા માંડી. થોડીવારમાં હરેશભાઈ ઘરે આવ્યા. નીતાએ તેમના હાથમાં એ મેડિકલ ફાઈલ મૂકી દીધી.

હરેશભાઈ ફાઈલ જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમની આંખોમાંથી પણ આંસુ વહી નીકળ્યા. તેમણે નીતાના માથા પર હાથ મૂક્યો અને સોફા પર બેસી ગયા.

હરેશભાઈએ કહ્યું, "બેટા, તારી માએ મને પણ આ વાત બહુ મોડી કહી હતી. તેણે મને કસમ આપી હતી કે હું ઘરમાં કોઈને આ વાતની જાણ ન થવા દઉં."

હરેશભાઈએ આગળ જણાવ્યું, "તે રોજ ચૂપચાપ દવાઓ ખાતી રહી અને હોસ્પિટલના ચક્કર કાપતી રહી. તેણે ક્યારેય કોઈની સામે દર્દનો એક પણ ઉહકારો નહોતો કર્યો. તે માત્ર તારા લગ્ન જોવા માટે આટલા વર્ષો સુધી લડી રહી હતી."

એટલામાં ઘરનો મુખ્ય દરવાજો ખૂલ્યો અને જયાબેન મંદિરથી પાછા આવ્યા. તેમના હાથમાં પ્રસાદની થાળી હતી. તેમણે નીતા અને હરેશભાઈને રડતા જોયા એટલે તેઓ થંભી ગયા.

નીતાએ એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર દોટ મૂકી અને માતાને વળગી પડી. પ્રસાદની થાળી ટેબલ પર મુકાઈ ગઈ અને જયાબેન આશ્ચર્યથી દીકરી સામે જોઈ રહ્યા.

"મમ્મી, મને માફ કરી દે, હું તારા આટલા મોટા ત્યાગને સમજી ન શકી," નીતા રડતાં રડતાં બોલી. "તેં આટલું મોટું દર્દ અમારાથી કેમ છુપાવ્યું?"

જયાબેનની આંખોમાંથી પણ આંસુની ધારા વહેવા લાગી. તેમણે નીતાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને શાંત પાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. તેમણે કહ્યું, "બેટા, હું તમારા સુખમાં મારું દુઃખ ભેળવવા નહોતી માંગતી."

નીતાએ કહ્યું, "મા, અમારે તારી કોઈ બીમારી નથી જોવી, અમને માત્ર તારી હૂંફ જોઈએ છે. તું જેવી છે તેવી અમારા માટે આખી દુનિયા છે."

તે જ સાંજે નીતાએ પરિવારના બધા સભ્યોને ઘરે બોલાવ્યા. જેઠ, જેઠાણી અને કાકા બધા હોલમાં આવીને બેઠા. નીતાએ બધાની સામે એ મેડિકલ ફાઈલ મૂકી અને સાચી હકીકત જણાવી.

આખી વાત સાંભળીને પરિવારના દરેક સભ્ય સ્તબ્ધ થઈ ગયા. જેઠની આંખો શરમ અને પસ્તાવાથી ઝૂકી ગઈ. જેઠાણી આગળ આવ્યા અને તેમણે જયાબેનને ગળે લગાવી લીધા.

જેઠે હાથ જોડીને કહ્યું, "જયા, અમે તને સમજવામાં બહુ મોટી ભૂલ કરી. તું અમારા આખા ઘરની રક્ષા કરતી રહી અને અમે તને સ્વાર્થી માની બેઠા."

જયાબેને બધાને પ્રેમથી શાંત કર્યા અને કહ્યું કે તેમને કોઈથી કોઈ ફરિયાદ નથી. ઘરમાં છવાયેલી વર્ષો જૂની કડવાશ એક જ ક્ષણમાં ઓગળી ગઈ.

નીતાએ તરત જ પોતાનો ફોન કાઢ્યો. તેણે માતાને વચ્ચે બેસાડ્યા અને આખા પરિવારને સાથે ઊભા રાખીને એક સુંદર ફોટો પાડ્યો. તેણે કહ્યું, "આ ફોટો આપણા પ્રેમનો છે, જે ક્યારેય ડિલીટ નહીં થાય."

જયાબેનના ચહેરા પર વર્ષો પછી સાચું અને હળવું સ્મિત દેખાયું. ઘરમાં ફરી એકવાર સાચો આનંદ અને પારિવારિક સ્નેહ છવાઈ ગયો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.