માતા-પિતાના અવસાન પછી પહેલી રક્ષાબંધને પિયર પહોંચેલી બહેને જ્યારે ભાઈએ આપેલું કવર ખોલ્યું ત્યારે...

બસમાંથી નીચે ઉતરતા જ પગમાં પહેલેથી જ એક ભારેપણું હતું. હાથમાં પકડેલી પ્લાસ્ટિકની બેગમાં બાળકોના કપડાં અને રાખડી હતા.

દરવાજાની કડી ખખડાવી ત્યારે અંદરથી લાકડાનો અવાજ આવ્યો. ભાભીએ દરવાજો ખોલ્યો પણ તેમના ચહેરા પર કોઈ મોટું સ્મિત નહોતું.

તેમણે બસ એટલું જ કહ્યું કે અંદર આવી જાવ અને પોતાના કામમાં પરોવાઈ ગયા. રૂમમાં પંખો ચાલુ હતો પણ હવામાં એક અજીબ ગંભીરતા છવાયેલી હતી.

લગ્નના ૧૨ વર્ષ પછી આ પહેલી એવી રક્ષાબંધન હતી જ્યારે ઘરમાં માતા અને પિતા બંને હાજર નહોતા. ચાર મહિના પહેલાં એક અકસ્માતમાં બંનેના અચાનક અવસાન થયા હતા.

સોફા પર બેઠા પછી મેં આજુબાજુ જોયું. ઘરનું વાતાવરણ સાવ શાંત હતું. ભાઈઓ પણ ખૂણામાં બેસીને કોઈ કાગળિયા જોઈ રહ્યા હતા અને મારી સાથે ખાસ વાતો કરતા નહોતા.

મારા મનમાં ધીમે ધીમે એક શંકા જાગવા લાગી. મને થયું કે માતા-પિતા હતા ત્યાં સુધી જ પિયરમાં મારું માન હતું. હવે કદાચ ભાઈઓ અને ભાભીઓ માટે હું એક અજાણ્યા મહેમાન જેવી બની ગઈ છું.

બપોરે રક્ષાબંધનની વિધિ શરૂ થઈ. મેં થાળીમાં દીવો પ્રગટાવ્યો અને ચોખા મૂક્યા.

મોટા ભાઈના કપાળ પર તિલક કરતી વખતે મારી આંખોમાંથી પાણી સરી પડ્યું. મને પિતાજી બહુ યાદ આવ્યા. પિતાજી હંમેશા કહેતા હતા કે તું મારી દીકરી નથી પણ દીકરો છે.

દર વખતે રાખડી બાંધ્યા પછી ભાઈઓ મને મનપસંદ સાડીઓ, ઘરેણાં કે બાળકો માટે કપડાં આપતા હતા. ભાભીઓ પણ મારી પસંદગીની વાનગીઓ બનાવતી હતી.

પણ આ વખતે એવું કશું જ નહોતું. સાદું ખાવાનું પીરસાયું હતું અને વાતાવરણમાં એક ખચકાટ હતો.

રાખડી બાંધવાનું પૂરું થયું એટલે મોટા ભાઈએ ખિસ્સામાંથી એક સાદું સફેદ કવર કાઢ્યું. નાના ભાઈએ હાથમાં મીઠાઈનો એક નાનો ડબ્બો આપ્યો.

તેમણે બસ એટલું જ કહ્યું કે આ રાખી લેજો. તેમણે મારી સાથે આંખ મિલાવવાનું પણ ટાળ્યું હોય તેવું મને લાગ્યું.

મારું હૃદય અંદરથી તૂટી ગયું. મને લાગ્યું કે મા-બાપના ગયા પછી હું મારા જ પિયરમાં બોજ બની ગઈ છું.

હું વધુ સમય ત્યાં રોકાઈ શકી નહીં. મેં બાળકોને લીધા અને સાંજે જ સાસરે પાછા આવવા માટે નીકળી ગઈ.

આખો રસ્તો બસમાં બેસીને હું રડતી રહી. મારી પત્ની તરીકેની અને બહેન તરીકેની મર્યાદાએ મને શાંત રાખી હતી.

ઘરે પહોંચ્યા પછી મેં બાળકોને બીજા રૂમમાં મોકલ્યા. હું પલંગ પર બેઠી અને થેલીમાંથી એ સાદું સફેદ કવર બહાર કાઢ્યું.

મેં વિચાર્યું કે કદાચ કવરમાં થોડા રૂપિયા હશે. પણ જ્યારે મેં કવર ખોલ્યું ત્યારે તેમાંથી એક કાગળ નીકળ્યો.

એ કાગળ પર હાથથી લખેલો એક પત્ર હતો. નીચે બંને ભાઈઓ અને બંને ભાભીઓની સહીઓ હતી.

મેં પત્ર વાંચવાનું શરૂ કર્યું. પત્રની પહેલી જ લીટી વાંચતાં જ મારો શ્વાસ અટકી ગયો.

પત્રમાં લખ્યું હતું, "વહાલી બહેન, આજે તું ઘરે આવી ત્યારે અમે તારી સાથે સરખી વાત ન કરી શક્યા, કારણ કે અમે બધા જ પિતાજીને યાદ કરીને અંદરથી તૂટી ગયા હતા."

પત્રમાં આગળ લખ્યું હતું, "પિતાજીના ગયા પછી અમે નક્કી કર્યું હતું કે તને માત્ર કપડાં કે થોડા રૂપિયા આપીને વિદાય નથી કરવી. પિતાજીએ જે ઘર અને જમીન છોડી છે, તેમાં તારો પણ અમારા જેટલો જ સમાન હક છે."

મારી આંખો આગળ અક્ષરો ધૂંધળા થવા લાગ્યા. પત્રમાં વકીલના કાગળિયાની નકલ પણ સાથે જોડેલી હતી.

પત્રમાં આગળ લખ્યું હતું, "આ કાગળિયામાં પિતાજીની તમામ સંપત્તિમાં તારા નામે ત્રીજો ભાગ કરી દેવામાં આવ્યો છે. તારી ભાભીઓએ જ સામે ચાલીને કહ્યું હતું કે બહેનનો હક તેને મળવો જ જોઈએ."

પત્રની છેલ્લી લીટીઓમાં લખ્યું હતું, "મા-બાપ નથી રહ્યા તો શું થયું? આ પિયર પહેલાં જેવું જ તારું છે. ક્યારેય પોતાને એકલી ન સમજીશ. અમે બધા હંમેશાં તારી સાથે અડીખમ ઊભા છીએ."

પત્ર પૂરો થતાં જ મારી છાતીમાંથી એક ડૂમો નીકળી ગયો. હું કાગળને મારી છાતીએ લગાવીને મોટેથી રડી પડી.

મને મારી નકારાત્મક સોચ પર ભારે શરમ અનુભવાઈ. જે ભાઈઓ અને ભાભીઓને હું પરકા સમજી બેઠી હતી, તેઓ તો મારા ભવિષ્યની ચિંતા કરી રહ્યા હતા.

મેં ધ્રૂજતા હાથે ફોન ઉપાડ્યો અને મોટા ભાઈનો નંબર જોડ્યો. સામેથી ભાઈએ ફોન ઉપાડ્યો.

"બહેન, તું ઘરે પહોંચી ગઈ?" ભાઈના અવાજમાં એક પ્રેમ અને ચિંતા હતી.

હું કશું બોલી શકી નહીં, બસ ફોનમાં રડતી રહી. ભાઈ સમજી ગયા કે મેં પત્ર વાંચી લીધો છે.

"રડ નહીં બહેન," ભાઈનો અવાજ પણ ભરાઈ આવ્યો. "પિતાજી હોત તો તેમણે પણ આ જ કર્યું હોત. તું આ ઘરની દીકરી છે."

મેં મારી ભૂલની માફી માંગી અને પિયરના આ અવિચળ પ્રેમ માટે તેમનો આભાર માન્યો.

તે દિવસે મને સમજાઈ ગયું કે માતા-પિતાના ગયા પછી પણ જો ભાઈ-બહેન વચ્ચે સાચો પ્રેમ અને સમજણ હોય, તો પિયરનો સંબંધ ક્યારેય ઓછો થતો નથી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.