મરવા પડેલી સાસુની સેવા કરતી ગરીબ નાની વહુના હાથમાં જ્યારે આખી મિલકત...

મોટી વહુ રશ્મિએ બીમાર સાસુ યશોદાબેનના ઓરડાનો દરવાજો ધડામ દઈને બંધ કર્યો અને ઓસરીમાં ઊભેલા પોતાના પતિ સુરેશનો હાથ જોરથી ખેંચીને ખૂણામાં લઈ ગઈ. રશ્મિએ લાલ આંખો કરીને તીખા અને કડવા અવાજે કહ્યું કે સુરેશ, ડોક્ટરે સ્પષ્ટ કહી દીધું છે કે ડોશી હવે બે-ત્રણ દિવસથી વધારે નથી ખેંચવાની. આખો દિવસ આંસુ પાડવાનું અને મોં વકાસવાનું નાટક બંધ કરો અને જઈને કબાટના ગુપ્ત ખાનામાંથી તિજોરીની સોનાની ચાવી શોધો. જો એ ચાવી નાની વહુ પૂજાના હાથમાં આવી ગઈ તો પાંચ કરોડના દાગીના, બેંકના ફિક્સ ડિપોઝિટ અને આ આખી હવેલી આપણા હાથમાંથી સરકી જશે.

ઓરડામાં વિશાળ સાગના પલંગ પર આંખો મીંચીને સૂતેલા યશોદાબેનના નાકમાં ઓક્સિજનની નળી લાગેલી હતી અને શરીર પર સફેદ ચાદર ઢાંકેલી હતી. યશોદાબેને રશ્મિના આ કઠોર અને ઝેરીલા શબ્દો સ્પષ્ટ સાંભળ્યા અને તેમના બંધ પોપચાં પાછળથી દર્દ અને પશ્ચાતાપનું એક ગરમ ટીપું ઓશિકા પર સરકી ગયું. યશોદાબેન મનોમન વિચારી રહ્યા હતા કે જે મોટી વહુને તેમણે સોનાથી મઢી દીધી હતી, તે આજે તેમના છેલ્લા શ્વાસ ગણીને તિજોરી લૂંટવા બેઠી છે.

એ જ વખતે નાની વહુ પૂજા રસોડામાંથી ગરમ ઉકાળો, તુલસીવાળું દૂધ અને ગરમ પાણીનો શેક વાટકામાં લઈને દોડતી આવી. પૂજાના કપડાં સાવ સાદા હતા અને તેના ચહેરા પર છેલ્લા ત્રણ દિવસના ઉજાગરા સ્પષ્ટ દેખાતા હતા. પૂજા પલંગ પાસે ઘૂંટણભેર જમીન પર બેસી ગઈ. તેણે પોતાના પાલવથી સાસુના કપાળ પરનો ઠંડો પરસેવો પ્રેમથી લૂછ્યો અને માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને ગરમ સરસવના તેલથી તેમના સોજી ગયેલા પગની હળવા હાથે માલિશ કરવા લાગી.

પૂજાની આંખોમાંથી અવિરત આંસુ વહીને સાસુના ચરણો પર ટપકતા હતા. પૂજાએ દીવાલ પર લટકતી ભગવાન શ્રીકૃષ્ણની તસવીર સામે બંને હાથ જોડીને આજીજી કરી કે હે દ્વારકાધીશ, મારી સાસુને સાજી-નરવી કરી દે. ભલે મારું આયુષ્ય એમને લાગી જાય પણ મારા માથા પરથી મારી મા સમાન સાસુનો પ્રેમાળ હાથ ન છીનવ. જો બાને કંઈ થશે તો આ આખું ઘર વેરવિખેર થઈ જશે.

રશ્મિ ઓરડામાં ધસી આવી અને પૂજાના હાથમાંથી તેલની વાટકી જોરથી આંચકીને નીચે ફેંકી દીધી. રશ્મિએ મોં મચકોડીને કટાક્ષ કર્યો કે પૂજા, આ મોડી રાત સુધી ખોટા મગરના આંસુ પાડવાનું નાટક બંધ કર. ડોશીના શરીરમાં હવે કોઈ જીવ નથી બચ્યો. આખો દિવસ આની ગંદકી સાફ કરવા કરતાં વકીલને બોલાવીને મિલકતના સરખા ભાગલા કરાવી લે. તું ગમે તેટલી સેવા કરીશ તો પણ તારા જેવા કંગાળ પિયરની વહુને આ મિલકતમાંથી એક ફૂટી પાઈ પણ નથી મળવાની.

પૂજાએ શાંતિથી ઊભા થઈને બંને હાથ જોડીને કહ્યું કે જેઠાણીબા, મિલકત, હવેલી અને રૂપિયા તો હાથનો મેલ છે. આ આપણી મા છે જેમણે પોતાના લોહીનું પાણી કરીને આપણને આટલું મોટું સુખ આપ્યું છે. જ્યાં સુધી બાના શરીરમાં એક પણ શ્વાસ બાકી છે ત્યાં સુધી હું એક સાચી દીકરી બનીને તેમની સેવા કરીશ. મને કોઈ પૈસા કે સોનાનો મોહ નથી.

પૂજાનો પતિ વિવેક પણ ઓરડામાં આવી પહોંચ્યો. વિવેકે હાથ જોડીને મોટા ભાઈ સુરેશ સામે જોઈને દર્દભર્યા અવાજે કહ્યું કે મોટા ભાઈ, બા અત્યારે જિંદગી અને મોત વચ્ચે ઝોલા ખાઈ રહ્યા છે ત્યારે તમને માત્ર સોનાના દાગીના અને જમીનની પડી છે. તમને પોતાની સગી મા માટે જરાય દયા નથી આવતી. સુરેશે મોં ફેરવી લીધું અને કોઈ જવાબ ન આપ્યો.

ત્યારપછીના ત્રણ દિવસ સુધી રશ્મિ અને સુરેશે યશોદાબેનના રૂમમાં પગ પણ ન મૂક્યો. તેઓ બંધ બારણે સાસુના કબાટો ફેંદતા રહ્યા, કબાટમાંથી ચાંદીના વાસણો પોતાની સૂટકેસમાં ભરતા રહ્યા અને હવેલી વેચવા માટે શહેરના મોટા પ્રોપર્ટી ડીલરો સાથે ફોન પર સોદાબાજી કરતા રહ્યા. બીજી બાજુ, પૂજા સતત ત્રણ રાત એક ક્ષણ પણ ઊંઘ્યા વગર યશોદાબેનના પલંગ પાસે બેસી રહી.

પૂજાએ ચમચી ચમચી ગરમ દૂધ સાસુના મોંમાં રેડ્યું, સમયસર દવાઓ આપી, સાસુના ગંદા કપડાં પોતાના હાથે ધોયા અને પથારી સાફ રાખી. જ્યારે વિવેકે કહ્યું કે પૂજા તારી તબિયત બગડી જશે, ત્યારે પૂજાએ પોતાની સોનાની એકમાત્ર બંગડી વિવેકના હાથમાં મૂકીને કહ્યું કે જો બા માટે કોઈ મોંઘા ઈન્જેક્શન લાવવાના હોય તો આ વેચી દેજો પણ બાની સારવારમાં કોઈ કમી ન રહેવી જોઈએ.

ચોથા દિવસે સવારે યશોદાબેનની હાલત અત્યંત નાજુક હોવાનો ડોળ થતાં ફેમિલી ડોક્ટર મહેશભાઈ પોતાના કમ્પાઉન્ડર અને બે સિનિયર નર્સો સાથે હવેલીએ પહોંચ્યા. ડોક્ટર મહેશભાઈએ આવીને સ્ટેથોસ્કોપથી તપાસ કરી, પલ્સ ચેક કરી અને અત્યંત ગંભીર ચહેરો કરીને મોટેથી કહ્યું કે યશોદાબેન પાસે હવે માત્ર ગણતરીની મિનિટો બાકી છે. તેમના હૃદયના ધબકારા ધીમા પડી રહ્યા છે, પરિવારના તમામ સભ્યોને આખરી દર્શન માટે બોલાવી લો.

આ સાંભળતાં જ રશ્મિ અને સુરેશ દોડીને રૂમમાં આવ્યા. રશ્મિએ જોરજોરથી બનાવટી આક્રંદ શરૂ કરી દીધું અને છાતી કૂટીને રડવાનો ઢોંગ કરવા લાગી. રશ્મિએ મોટેથી બરાડા પાડ્યા કે અરેરે મારી વહાલસોયી સાસુ અમને છોડીને ચાલ્યા ગયા. સુરેશે તરત આગળ વધીને યશોદાબેનના ગળામાંથી સોનાની જાડી ચેઈન અને ઓશિકા નીચેથી તિજોરીની ચાવીઓ ઝૂંટવી લેવાની કોશિશ કરી. રશ્મિએ કહ્યું કે હું આ ઘરની મોટી વહુ છું એટલે આ બધી ચાવીઓ અને દાગીના પર મારો કાયદેસર હક છે.

પૂજા પલંગ પર સાસુના પગ પકડીને ચોધાર આંસુએ રડતી હતી અને બોલતી હતી કે બા, અમને છોડીને ન જાઓ, તમારા વગર આ ઘર સાવ સૂનું થઈ જશે. એ જ ક્ષણે રૂમમાં એક અકલ્પનીય અને અદ્ભુત ઘટના ઘટી. પલંગ પર સૂતેલા યશોદાબેને એક જ ઝાટકે પોતાની બંને આંખો પૂરી તાકાતથી ખોલી નાખી. તેમણે પોતાના નાકમાંથી ઓક્સિજનની નળી અને હાથમાંથી ગ્લુકોઝની નકલી પટ્ટીઓ ખેંચીને ફ્લોર પર ફેંકી દીધી.

યશોદાબેન પલંગ પર ટટ્ટાર બેસી ગયા. તેમનો ચહેરો એકદમ તેજસ્વી, સ્વસ્થ અને ક્રોધના અંગારાથી લાલચોળ હતો. આ દ્રશ્ય જોઈને રશ્મિના હાથમાંથી તિજોરીની ચાવીઓ ધ્રૂજીને પથ્થરની જમીન પર પડી ગઈ. સુરેશ અને રશ્મિના પગ નીચેથી જાણે ધરતી સરકી ગઈ. ઓરડામાં સોપો પડી ગયો અને ઉપસ્થિત તમામ સગાઓના શ્વાસ થંભી ગયા.

ડોક્ટર મહેશભાઈએ હસતાં હસતાં પોતાના ચશ્મા સરખા કર્યા અને આખી સભા સાંભળે તેમ કહ્યું કે રશ્મિબેન અને સુરેશભાઈ, યશોદાબેનને કોઈ ગંભીર બીમારી નહોતી. આ સમગ્ર બીમારીનું નાટક યશોદાબેન અને મેં મળીને એટલા માટે ગોઠવ્યું હતું જેથી આ ઘરમાં સાચો પ્રેમ કોણ કરે છે અને સંપત્તિનો ભૂખ્યો વરુ કોણ છે તેનો પર્દાફાશ થઈ શકે.

યશોદાબેને ક્રોધભરી અને વેધક નજરે રશ્મિ અને સુરેશ સામે જોયું. યશોદાબેને સિંહણની જેમ ગર્જના કરીને કહ્યું કે રશ્મિ, તેં વર્ષો સુધી મારી આગળ મીઠી મીઠી વાતો કરીને મને છેતરી હતી. પણ જ્યારે હું મરણપથારીએ પડી ત્યારે તેં મને પાણીનો એક ઘૂંટડો પણ ન આપ્યો અને મારા જીવતેજીવ મારી તિજોરી લૂંટવા માંડી. તું વહુ નથી પણ મારા ખાનદાનને કોરી ખાતી ઝેરી ઉધઈ છે.

યશોદાબેને પોતાના ઓશિકા નીચેથી હાઈકોર્ટના સીલવાળું અસલ રજિસ્ટર્ડ વસિયતનામું અને પાંચ કરોડની તિજોરીની અસલ માસ્ટર કી બહાર કાઢી. યશોદાબેને નાની વહુ પૂજાને પોતાની પાસે બોલાવી. યશોદાબેને પૂજાને બંને હાથોમાં જકડીને પોતાની છાતી સરસી ચાંપી લીધી અને તેના માથા પર અવિરત હર્ષના આંસુ વરસાવ્યા.

યશોદાબેને આખા કુટુંબ, સગા-સંબંધીઓ અને ભેગા થયેલા પાડોશીઓ સામે મોટેથી જાહેર કર્યું કે મારી આ આખી હવેલી, સોના-ચાંદીના તમામ દાગીના, બેંક લોકર્સ અને સો વીંઘા જમીનોની એકમાત્ર માલિક મારી આ નાની વહુ પૂજા રહેશે. જે દીકરીએ મારી ગંદકી સાફ કરીને ભૂખ્યા પેટે રાત-દિવસ મારી સેવા કરી છે, એ જ મારા ઘરની સાચી લક્ષ્મી અને વારસદાર છે.

યશોદાબેને રશ્મિ અને સુરેશ આગળ એક ખાલી જૂની સૂટકેસ જોરથી ફેંકી દીધી. યશોદાબેને કડક અવાજે હુકમ કર્યો કે તમે બંને અત્યારે ને અત્યારે મારી હવેલીની હદ બહાર નીકળી જાઓ. તમારા જેવા સ્વાર્થી, કપટી અને નિર્દય સંતાનો માટે મારા ઘરમાં હવે અન્નનો એક દાણો પણ નથી.

રશ્મિ અને સુરેશ શરમથી લાલચોળ થઈને ઘૂંટણિયે પડીને માફીની ભીખ માંગવા લાગ્યા. પણ યશોદાબેને પોતાનો નિર્ણય અડગ રાખ્યો અને તેમને ઘરમાંથી હાંકી કાઢ્યા. બંને જણા કોઈને મોં બતાવ્યા વગર ચૂપચાપ હવેલી છોડીને રવાના થઈ ગયા.

પૂજાએ રડતા રડતા સાસુના ચરણ સ્પર્શ કર્યા અને કહ્યું કે બા, મને કોઈ મિલકત કે સોનાનો મોહ નથી, તમે સાજા-નરવા અમારી સાથે છો એ જ મારું સૌથી મોટું સ્વર્ગ છે. યશોદાબેને પૂજા અને વિવેકના માથા પર હાથ મૂકીને આશીર્વાદ આપ્યા. વર્ષોના જૂઠ, કપટ અને સ્વાર્થના પડદા ચીરીને એ ભવ્ય હવેલીમાં સાચા પ્રેમ, નિઃસ્વાર્થ સમર્પણ અને પવિત્ર સંબંધોનો અમર વિજય થયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.