મંદિરમાં દાનપેટીમાંથી ચોરી કરતી મહિલાને રંગેહાથ પકડી, કારણ પૂછ્યું તો...

અનિલભાઈએ દાનપેટી પાસે જઈને કાળી સાડી પહેરેલી મહિલાનો હાથ પકડી લીધો. મહિલાના હાથમાં દસ રૂપિયાની સરકારી નોટ હતી, જે તેણે હમણાં જ પેટીની નાની તિરાડમાંથી બહાર કાઢી હતી. અનિલભાઈનો હાથ મજબૂત હતો પણ તેમણે મહિલાનો હાથ બહુ જોરથી દાબ્યો નહીં.

સુમનની આંખોમાં ડર અને પાણી એકસાથે આવી ગયા. તેણે અનિલભાઈ સામું જોયું અને હાથ જોડી દીધા. મંદિરમાં આ સમયે કોઈ બહુ ભીડ નહોતી, પણ આસપાસની શાંતિમાં સુમનનો ધ્રૂજતો શ્વાસ ચોખ્ખો સંભળાતો હતો.

"તમે રોજ આ કામ કરો છો?" અનિલભાઈએ નમ્ર પણ ગંભીર અવાજે પૂછ્યું.

સુમન કશું બોલી શકી નહીં. તેણે બસ માથું નીચું કરી દીધું અને તેની આંખમાંથી એક આંસુ ટપકીને જમીન પર પડ્યું. તેણે ધીમેથી પોતાની પાછળ ખૂણામાં બેઠેલા એક નાના બાળક તરફ આંગળી કરી.

તે બે-ત્રણ વર્ષનું નાનું બાળક મંદિરના થાંભલાને અડીને બેઠું હતું. તેના કપડાં જૂના હતા અને તે ભૂખથી પોતાની આંગળી મોઢામાં ચૂસી રહ્યું હતું.

અનિલભાઈ એક મધ્યમવર્ગીય પરિવારમાંથી આવતા હતા અને આ મંદિરના ટ્રસ્ટી હતા. ઘરમાં પત્ની અને બે બાળકો સાથે શાંત જિંદગી જીવતા અનિલભાઈ રોજ સવારે અહીં દર્શન કરવા આવતા.

તેમણે છેલ્લા ચાર-પાંચ દિવસથી જોયું હતું કે આ સ્ત્રી દરરોજ સવારે આરતી પછી આવે છે. તે દાનપેટી પાસે થોડીવાર બેસે છે અને છૂપી રીતે દસ રૂપિયા કાઢીને ચાલી જાય છે.

અનિલભાઈને પહેલાં લાગ્યું હતું કે આ મહિલા લાલચુ છે. પણ આજે તેનો ચહેરો જોઈને તેમને લાગ્યું કે વાત કંઈક અલગ છે. તેમણે બાળક સામે જોયું અને પછી સુમન સામે જોયું.

"આ તમારો દીકરો છે?" અનિલભાઈએ પૂછ્યું.

"ના સાહેબ, આ અનાથ છે," સુમને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું. "આના મા-બાપ છ મહિના પહેલાં ગુજરી ગયા. ત્યારથી આ મારી સાથે જ રહે છે."

સુમન એક નાના ઓરડામાં રહેતી હતી અને લોકોના ઘરમાં વાસણ-કચરાનું કામ કરતી હતી. પણ છેલ્લા એક મહિનાથી તેને કામ મળવાનું બંધ થઈ ગયું હતું.

ઘરમાં ખાવાનું ધાન નહોતું અને બાળક આખો દિવસ દૂધ માટે રડતું હતું. સુમન પોતાની ભૂખ સહન કરી લેતી, પણ બાળકની રોકકળ તેનાથી જોવાતી નહોતી.

તેણે મંદિરની દાનપેટીમાંથી રોજ દસ રૂપિયા કાઢવાનું શરૂ કર્યું હતું. એ દસ રૂપિયાથી તે સામેની દુકાનેથી બાળકની થેલીનું દૂધ ખરીદતી હતી.

અનિલભાઈ શાંતિથી તેની વાત સાંભળી રહ્યા હતા. સુમનની બોલવાની રીતમાં કોઈ ચાલાકી કે જૂઠ નહોતું. તેના અવાજમાં માત્ર એક લાચાર સ્ત્રીની પીડા હતી.

તે જ સમયે મંદિરના મુખ્ય પૂજારીજી થાળી લઈને બહાર આવ્યા. તેમણે અનિલભાઈ અને સુમનને ત્યાં ઊભેલા જોયા.

"શું થયું અનિલભાઈ? આ બેન કેમ રડે છે?" પૂજારીજીએ નજીક આવીને પૂછ્યું.

અનિલભાઈએ સુમન તરફ જોયું. સુમનને લાગ્યું કે હવે તેને પોલીસના હવાલે કરવામાં આવશે અથવા મંદિરથી બહાર તારવી દેવાશે. તે પોક મૂકીને રડી પડી.

"પૂજારીજી, આ બેન મારી પાસે એક કામ માટે આવ્યા છે," અનિલભાઈએ શાંતિથી કહ્યું. તેમણે ચોરીની વાત પૂજારીજીને ન કહી.

સુમને આશ્ચર્યથી અનિલભાઈ સામે જોયું. તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેને વિશ્વાસ નહોતો આવતો કે જે માણસે તેને પકડી હતી, તે જ તેનો બચાવ કરી રહ્યો હતો.

અનિલભાઈએ બાળકની નજીક જઈને તેને હાથમાં લીધું. બાળક હવે રડતું બંધ થઈ ગયું હતું અને અનિલભાઈના શર્ટનું બટન પકડીને રમવા લાગ્યું હતું.

"પૂજારીજી, આપણા મંદિરના રસોડામાં પ્રસાદ બનાવવા માટે અને વાસણ સાફ કરવા માટે કોઈ માણસની જરૂર હતી ને?" અનિલભાઈએ પૂછ્યું.

પૂજારીજીએ માથું હલાવ્યું. "હા, જૂના બેન જતાં રહ્યા છે એટલે અત્યારે કામ અટકેલું છે."

"તો આજથી આ બેન આપણા રસોડાનું કામ સંભાળશે," અનિલભાઈએ કવરમાંથી થોડા પૈસા કાઢતાં કહ્યું. "તેમને દર મહિને પગાર મળશે અને બપોરે રસોડામાંથી જમવાનું પણ મળશે."

સુમન જમીન પર બેસી પડી. તેણે પોતાના બંને હાથ અનિલભાઈના પગ પાસે રાખી દીધા. "સાહેબ, તમે મને સજા કેમ ન આપી? મેં ઈશ્વરના ઘરમાં જ ચોરી કરી હતી."

અનિલભાઈએ સુમનને ઊભી કરી. તેમણે નમ્રતાથી કહ્યું, "તમે તમારા સ્વાર્થ માટે ચોરી નહોતી કરી. તમે એક અનાથ બાળકના જીવ માટે આ કર્યું હતું. છતાં, ઈશ્વરના ઘરમાંથી ચોરી કરવી ખોટી વાત છે."

તેમણે આગળ કહ્યું, "પણ તમને શિક્ષા આપીને જેલમાં મોકલવાથી આ બાળકની જિંદગી બગડી જાત. એના કરતાં તમને સાચો રસ્તો બતાવવો વધારે જરૂરી હતો."

પૂજારીજી પણ આખી વાત સમજી ગયા. તેમણે રસોડામાંથી દૂધનો ગ્લાસ લાવીને પેલા નાના બાળકને આપ્યો. બાળકે ઝડપથી દૂધ પી લીધું.

સુમનની આંખોમાં હવે ડર નહોતો, પણ એક નવી આશા હતી. તેણે તે દિવસથી જ મંદિરના રસોડામાં પૂરા મનથી કામ કરવાનું શરૂ કરી દીધું.

તે રોજ સવારે આઠ વાગ્યે આવી જતી. મંદિરનું રસોડું એકદમ ચોખ્ખો રાખતી અને ભક્તો માટે ખૂબ જ પ્રેમથી પ્રસાદ બનાવતી.

અનિલભાઈ રોજ સવારે દર્શન કરવા આવતા ત્યારે સુમન તેમને દૂરથી જ પ્રણામ કરતી. અનિલભાઈ પણ હસીને બાળક સામે જોતા અને આગળ વધી જતા.

સુમને પોતાના પગારમાંથી પહેલો મહિનો પૂરો થતાં જ દાનપેટીમાં સો રૂપિયા મૂક્યા. તેણે ઈશ્વર પાસે પોતાની જૂની ભૂલની માફી માંગી.

માનવતા અને દયા ક્યારેય નકામી જતી નથી. જો અનિલભાઈએ તે દિવસે ગુસ્સો કરીને સુમનને પોલીસને સોંપી દીધી હોત, તો એક બાળક ભૂખ્યું મરી ગયું હોત અને એક સ્ત્રી ગુનેગાર બની જાત.

પણ એક સમજદારીભર્યા નિર્ણયે બે જિંદગીઓ સુધારી દીધી. સાચો ધર્મ એ નથી કે આપણે પાપની સજા આપીએ, પણ સાચો ધર્મ એ છે કે આપણે કોઈને પાપના રસ્તેથી હટાવીને પુણ્યના રસ્તે લાવીએ.

આજે પણ એ નાનું બાળક મંદિરના આંગણમાં રમે છે. તેને ખબર નથી કે તેના જીવનમાં અનિલભાઈ કેવા દયાવાન માણસ બનીને આવ્યા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.