લગ્નને 25 વર્ષ પુરા થયા પણ પતિએ પત્નીને કંઈ કહ્યું નહીં, પત્નીને લાગ્યું પતિ ભૂલી ગયા, પણ રાત્રે આવીને પતિએ કહ્યું...

સવારના છ વાગ્યા હતા. સરલાબેને રોજની જેમ વહેલા ઉઠીને આખા ઘરની સાફ-સફાઈ કરી નાખી. આજે ૪ થી ઓગસ્ટ હતી. એમની લગ્નજીવનની ૨૫મી વર્ષગાંઠ. રજત જયંતી.

મનમાં એક અનેરો ઉત્સાહ હતો. એમણે વિચાર્યું હતું કે આજે તો મનસુખભાઈ વહેલા ઉઠીને એમને વધામણી આપશે. કદાચ કોઈ સરપ્રાઈઝ પણ હોય. ૨૫ વર્ષ કંઈ ઓછા તો નથી હોતા. સુખ-દુઃખના કેટલાય તડકા-છાયડા બંનેએ સાથે જોયા હતા.

રસોડામાં ચા મૂકતા મૂકતા સરલાબેન મલકાતા હતા. મનસુખભાઈ તૈયાર થઈને ડાઈનિંગ ટેબલ પર આવ્યા. એમની નજર છાપામાં હતી. સરલાબેને આતુરતાથી એમની સામે જોયું.

"ચા તૈયાર છે?" મનસુખભાઈએ છાપામાંથી નજર હટાવ્યા વગર જ પૂછ્યું.

"હા, આ રહી." સરલાબેને કપ ટેબલ પર મૂક્યો. એમને એમ કે હમણાં મનસુખભાઈ કહેશે, 'હેપ્પી એનિવર્સરી, સરલા!'

પણ મનસુખભાઈ તો ચા પીતા પીતા કોઈની સાથે ફોન પર વાત કરવા લાગ્યા. "હા, પેલા કાગળ તૈયાર રાખજો. હું આજે મોડો આવીશ. ઘણું કામ છે."

ફોન મૂકીને એમણે નાસ્તો પતાવ્યો અને ઉભા થયા. સરલાબેનનું મોઢું થોડું ઉતરી ગયું. એમણે ધીમેથી પૂછ્યું, "આજે કંઈ યાદ છે તમને?"

મનસુખભાઈએ ઘડિયાળ જોઈ, "હા, આજે પેલી મીટિંગ છે. બપોરે જમવા નહીં આવું. તું તારું સાચવી લેજે."

આટલું કહીને તો એ થેલો લઈને ઘરની બહાર નીકળી ગયા. સરલાબેન દરવાજા પાસે ઉભા રહી ગયા. આંખોમાં થોડી ભીનાશ આવી ગઈ. ૨૫ વર્ષે માણસ આટલો બધો બદલાઈ જાય? એક નાની એવી શુભેચ્છા પણ નહીં?

બપોર થઈ ગઈ. દીકરો અને વહુ બંને નોકરીએ હતા. ઘરમાં સરલાબેન એકલા હતા. ફોનની રિંગ વાગે એટલે એમને એમ થાય કે કદાચ મનસુખભાઈનો ફોન હશે. પણ ના, કોઈ ઓળખીતાનો કે માસીનો ફોન આવતો.

એમણે વિચાર્યું, 'કદાચ ઓફિસમાં કામ વધારે હશે, સાંજે ચોક્કસ યાદ આવશે.'

બપોરનું જમવાનું પણ એમને ભાવ્યું નહીં. એકલી વ્યક્તિ માટે રાંધવાનું પણ મન ક્યાં થાય? એ તો જૂના આલ્બમ લઈને બેઠા. લગ્નના ફોટા જોયા. ત્યારે મનસુખભાઈ કેટલા રોમેન્ટિક હતા. નાની નાની વાતોમાં એમને રાજી રાખતા.

ધીમે ધીમે સાંજ પડી. સૂરજ આથમી ગયો પણ સરલાબેનનું મન હજુ અંધારામાં હતું. સાત વાગ્યા, આઠ વાગ્યા. મનસુખભાઈ ઘરે આવ્યા નહીં. નવ વાગ્યે ડોરબેલ વાગી.

સરલાબેને ગુસ્સામાં અને દુઃખમાં દરવાજો ખોલ્યો. સામે મનસુખભાઈ ઉભા હતા. એમના ચહેરા પર થાક હતો.

"ચલ, જલ્દી તૈયાર થઈ જા." મનસુખભાઈએ સીધું જ કહ્યું.

"ક્યાં? અત્યારે રાત્રે નવ વાગ્યે? મારે ક્યાંય નથી આવવું." સરલાબેને મોઢું ફેરવી લીધું.

"અરે, એક અગત્યનું કામ છે. વકીલ પાસે જવાનું છે. પ્રોપર્ટીના કાગળ કરવાના છે. તારી સહી જોશે." મનસુખભાઈનો અવાજ થોડો કડક હતો.

સરલાબેનને વધુ ખોટું લાગ્યું. 'આજે આખો દિવસ તો યાદ ના રહ્યું, અને અત્યારે કામ માટે બહાર લઈ જાય છે!' પણ એ કશું બોલ્યા વગર અંદર ગયા અને સાડી બદલીને બહાર આવ્યા.

બંને ગાડીમાં બેઠા. મનસુખભાઈ ગાડી ચલાવતા હતા. રસ્તો ધીમે ધીમે જાણીતો લાગવા માંડ્યો. શહેરની ગીચ ગલીઓ શરૂ થઈ. જૂના મકાનો આવવા લાગ્યા.

"આપણે ક્યાં જઈએ છીએ? વકીલની ઓફિસ તો પેલા મેઈન રોડ પર છે ને?" સરલાબેને પૂછ્યું.

મનસુખભાઈ કશું બોલ્યા નહીં. એમણે એક સાંકડી ગલીમાં ગાડી ઉભી રાખી. સામે એક જૂનું, એક માળનું મકાન હતું. એની દિવાલો પરથી પોપડા ઉખડી ગયા હતા, પણ દરવાજો મજબૂત હતો.

સરલાબેન ગાડીમાંથી નીચે ઉતર્યા. એમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. આ એ જ ઘર હતું! લગ્ન પછીના પહેલા પાંચ વર્ષ એમણે આ જ ઘરમાં કાઢ્યા હતા. એક નાનું રસોડું અને એક રૂમ. પતરાની છત હતી ત્યારે.

મનસુખભાઈએ ખિસ્સામાંથી ચાવી કાઢી અને તાળું ખોલ્યું. "અંદર આવ."

સરલાબેન ધ્રૂજતા પગે અંદર ગયા. અંદર લાઈટ ચાલુ કરી. આખું ઘર સાફ કરેલું હતું. ફર્શ ચમકતી હતી. દીવાલ પર એક નવો ફોટો હતો - એમના લગ્નનો પહેલો ફોટો.

"મનસુખ, આ બધું શું છે?" સરલાબેનનો અવાજ ગળગળો થઈ ગયો.

મનસુખભાઈ એમની નજીક આવ્યા. એમનો અવાજ હવે નરમ હતો. "સરલા, તને યાદ છે? ગયા વર્ષે આપણે વાતો કરતા હતા ત્યારે તેં કહેલું કે આપણા જીવનના સૌથી સુખી વર્ષો આ ઘરમાં વીત્યા હતા. ભલે આપણી પાસે ત્યારે પૈસા નહોતા, ગાડી નહોતી, પણ આપણે બહુ ખુશ હતા."

સરલાબેન ચૂપચાપ સાંભળતા રહ્યા. એમની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.

મનસુખભાઈએ આગળ કહ્યું, "મને ખબર હતી કે આ ઘર વેચાઈ જવાનું છે. મેં છ મહિના પહેલા જ આ ઘર ખરીદવાની વાત કરી હતી. આજે બપોરે એના કાગળિયા પૂરા થયા. આ લે, આ ઘરની ચાવી. તારી ૨૫મી વર્ષગાંઠની ભેટ."

સરલાબેને ચાવી હાથમાં લીધી. એમને પોતાની જાત પર પસ્તાવો થયો કે એ આખો દિવસ મનસુખભાઈ પર ગુસ્સે રહ્યા. જે માણસ એમના જૂના સપના પૂરા કરવા માટે આટલી મહેનત કરતો હતો, એને એ ખોટો સમજતા હતા.

"તમે સવારથી મને એક વાર વિશ પણ ના કર્યું..." સરલાબેને રડતા રડતા ફરિયાદ કરી.

મનસુખભાઈ હસ્યા. "જો હું સવારે જ કહી દેત, તો અત્યારે આટલી ખુશી ના થાત ને? મારે તને એ જ દિવસો પાછા આપવા હતા જ્યારે આપણે નાના અમથા ઘરમાં સપના જોતા હતા."

બંને એ ખાલી ઘરમાં એકબીજાનો હાથ પકડીને બેઠા. એ જૂની દીવાલોમાં એમને એમની યુવાની દેખાતી હતી. એ સંઘર્ષના દિવસો અને એકબીજા પરનો અતૂટ વિશ્વાસ દેખાતો હતો.

રાતના બાર વાગ્યા સુધી બંને ત્યાં જ બેઠા રહ્યા. કોઈ મોંઘી હોટલની ડિનર પાર્ટી કરતા પણ આ જૂના ઘરની શાંતિ એમને વધુ સુખ આપી રહી હતી. મનસુખભાઈએ એમના માટે બહારથી એમની ભાવતી વાનગી મંગાવી હતી.

સરલાબેને મનસુખભાઈના ખભા પર માથું મૂક્યું. "મને માફ કરી દો. મને લાગ્યું કે તમે બદલાઈ ગયા છો."

મનસુખભાઈએ એમનો હાથ દબાવ્યો. "માણસ ઉંમર સાથે થોડો શાંત થઈ જાય, સરલા. પણ એનો પ્રેમ ક્યારેય ઓછો નથી થતો. બસ, એને વ્યક્ત કરવાની રીત બદલાઈ જાય છે."

એ રાત્રે સરલાબેનને સમજાયું કે લગ્નજીવનના ૨૫ વર્ષ માત્ર દિવસો ગણવાના નથી, પણ એકબીજાની નાની નાની લાગણીઓને સાચવી રાખવાના છે. મનસુખભાઈએ એમને માત્ર એક ઘર નહોતું આપ્યું, પણ એ જૂની યાદો અને સન્માન આપ્યું હતું જેની સરલાબેનને કાયમ ઝંખના હતી.

આપણા જીવનમાં પણ આવું જ બનતું હોય છે. આપણે ઘણીવાર અપેક્ષાઓના ભાર નીચે એટલા દબાઈ જઈએ છીએ કે સામેવાળી વ્યક્તિના મૌન પાછળ છુપાયેલો પ્રેમ જોઈ શકતા નથી. સંબંધોમાં ક્યારેક મૌન પણ બહુ મોટો સંવાદ કરી જતું હોય છે.

જ્યારે કોઈ માણસ તમને પ્રેમ કરતો હોય, ત્યારે એની રીત કદાચ તમારા જેવી ના હોય. કોઈ શબ્દોમાં કહે, તો કોઈ કામમાં બતાવે. જરૂર છે બસ થોડી ધીરજ અને અતૂટ વિશ્વાસની.

આજકાલના જમાનામાં લોકો નાની નાની વાતમાં છૂટાછેડા કે ઝઘડા કરી લે છે. પણ એ ભૂલી જાય છે કે વર્ષો જૂના વડલા જેવો મજબૂત સંબંધ બનાવવા માટે કેટલાય ઉનાળા વેઠવાની તૈયારી રાખવી પડે છે.

તમારા જીવનસાથીની નાની નાની વાતોને સમજવાનો પ્રયત્ન કરજો. કદાચ એ તમને સરપ્રાઈઝ ના આપી શકે, પણ એ તમારી શાંતિ માટે આખું આયખું ઘસી નાખતા હોય છે. પ્રેમ એટલે માત્ર 'આઈ લવ યુ' કહેવું નહીં, પણ સામેની વ્યક્તિના મનની વાત જાણ્યા વગર સમજી જવી એનું નામ જ સાચો પ્રેમ છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.