લગ્નના પાંચ વર્ષ પછી વાતચીત સાવ બંધ થઈ ગઈ અને પત્નીએ છૂટાછેડાના કાગળો ટેબલ પર મૂક્યા, પણ એ જ રાત્રે એવું થયું કે...
નિરવ અને શ્વેતાના લગ્નને આ વર્ષે પાંચ વર્ષ પૂરા થયા હતા. જ્યારે બંનેના લગ્ન થયા ત્યારે આખું ગામ કહેતું હતું કે આ જોડી તો જાણે પરફેક્ટ મેડ ફોર ઈચ અધર છે. નિરવ એક પ્રતિષ્ઠિત કંપનીમાં સોફ્ટવેર એન્જિનિયર તરીકે ઊંચા હોદ્દા પર કામ કરતો હતો અને શ્વેતા ઘરની જવાબદારીઓ ખૂબ જ સુંદર રીતે સાંભળતી હતી. શરૂઆતના બે-ત્રણ વર્ષ તો બંનેના જીવનમાં એટલો પ્રેમ અને આનંદ હતો કે ક્યાંય કોઈ નાની તકલીફ પણ નહોતી દેખાતી. બંને સાથે ફરવા જતા, એકબીજાની પસંદ-નાપસંદનો ખ્યાલ રાખતા અને નાની-નાની વાતોમાં પણ ખુશીઓ શોધી લેતા હતા.
પરંતુ જેમ જેમ સમય પસાર થતો ગયો, તેમ તેમ નિરવ પર ઓફિસના કામનું અને નવા પ્રોજેક્ટ્સનું દબાણ સતત વધવા લાગ્યું. તે સવારે વહેલા લેપટોપ ખોલીને બેસતો તો છેક મોડી રાત સુધી કોડિંગ અને ગ્લોબલ ક્લાયન્ટ્સની મીટિંગ્સમાં જ ગળાડૂબ રહેતો હતો. ધીમે ધીમે તેની આ વ્યસ્તતા તેની આદત બની ગઈ. તે ઘરે હોવા છતાં પણ માનસિક રીતે હંમેશાં પોતાની જ એક અલગ પ્રોફેશનલ દુનિયામાં ખોવાયેલો રહેતો હતો. શ્વેતા આખો દિવસ ઘરના કામ પતાવીને નિરવની ચાહત અને બે મિનિટના પ્રેમભર્યા શબ્દોની રાહ જોતી રહેતી હતી.
સમય જતાં શ્વેતાની આ પ્રતીક્ષા ગૂંગળામણ અને એકલતામાં બદલાવા લાગી. જ્યારે પણ તે નિરવ સાથે વાત કરવાનો પ્રયત્ન કરતી, ત્યારે નિરવ કાં તો થાકેલો હોવાનું બહાનું કાઢતો અથવા ફોનમાં જ વ્યસ્ત રહેતો. આ ઉપેક્ષાથી શ્વેતાના મનમાં એક અજાણ્યો કંટાળો અને કડવાશ જન્મી. ધીમે ધીમે બંને વચ્ચે રોજિંદી વાતો પણ બંધ થઈ ગઈ. ઘરમાં માત્ર જમવાનું તૈયાર છે કે નહીં અને ઓફિસે ક્યારે જવાનું છે, તેવા ઔપચારિક સંવાદો જ બચ્યા હતા. બંને એક જ છત નીચે રહેતા હોવા છતાં બે સાવ અજાણ્યા મુસાફરો જેવા બની ગયા હતા.
શ્વેતાને લાગતું કે આ સંબંધમાં હવે કોઈ જીવ બચ્યો નથી. નિરવ પોતાની જ દુનિયામાં ખુશ છે અને તેને શ્વેતાની કોઈ પરવા જ નથી. આ એકલતાથી કંટાળીને આખરે શ્વેતાએ પોતાની જિંદગીનો સૌથી મોટો અને કઠોર નિર્ણય લઈ લીધો. તેણે મનોમન નક્કી કર્યું કે હવે આ નર્ક જેવા મૌનમાં જીવવા કરતાં પિયર જઈને પોતાના દમ પર નવી શરૂઆત કરવી સારી. તેણે એક વકીલ મિત્રની મદદથી છૂટાછેડાના કાગળો તૈયાર કરાવ્યા. એક શાંત સાંજે, જ્યારે નિરવ ઓફિસના કામમાંથી સહેજ પરવાર્યો, ત્યારે શ્વેતાએ ધ્રૂજતા હાથે એ કાગળો ડાઇનિંગ ટેબલ પર મૂકી દીધા અને પોતાનો સામાન પેક કરવા રૂમમાં જતી રહી.
નિરવે જ્યારે એ કાગળો જોયા ત્યારે તેના અહંકારને મોટો આંચકો લાગ્યો. તેને લાગ્યું કે તે આટલી મહેનત ઘર માટે જ કરે છે અને શ્વેતા તેના ત્યાગને સમજી શકતી નથી. તેણે શ્વેતાને રોકવાનો કે કોઈ ખુલાસો કરવાનો પ્રયત્ન પણ ન કર્યો. તેનો પુરુષસહજ અહંકાર વચ્ચે આવી ગયો. તે પણ મૌન ધારણ કરીને પોતાના રૂમમાં બેસી રહ્યો. ઘરમાં એક ભયાનક શાંતિ અને તણાવ વ્યાપી ગયો હતો. બંને બસ સવાર પડવાની રાહ જોઈ રહ્યા હતા જેથી આ કાયમી મૌનનો કાયદેસર અંત આવી શકે.
પરંતુ કુદરતના મનમાં કંઈક સાવ અલગ જ યોજના ચાલી રહી હતી. એ જ રાત્રે અચાનક વાતાવરણ પલટાયું અને આકાશમાં કાળાડિબાંગ વાદળો ઘેરાઈ આવ્યા. જોતજોતામાં આખા શહેરમાં અનરાધાર અને ભયાનક વરસાદ શરૂ થઈ ગયો. વરસાદ એટલો તીવ્ર હતો કે ગણતરીના કલાકોમાં જ રસ્તાઓ પર નદીઓ વહેવા લાગી. ધીમે ધીમે એ પાણી સોસાયટીની અંદર અને ઘરોના ગ્રાઉન્ડ ફ્લોર સુધી પહોંચવા લાગ્યું. શહેરમાં ભયંકર પૂરની સ્થિતિ સર્જાઈ ગઈ. વાવાઝોડાના કારણે આખા વિસ્તારનો વીજ પુરવઠો ખોરવાઈ ગયો અને ચારેય તરફ ઘનઘોર અંધારું છવાઈ ગયું.
વાત અહીં જ ન અટકી, પૂરના પાણીના લીધે મોબાઈલ ટાવર્સ પણ ઠપ થઈ ગયા અને મોબાઈલ નેટવર્ક સાવ બંધ થઈ ગયું. બહાર જવાનો કે કોઈનો સંપર્ક કરવાનો કોઈ જ રસ્તો બચ્યો નહોતો. બારી બહાર પાણીનો અવાજ અને ઘરમાં ભયાનક કાળું અંધારું જોઈને શ્વેતા અંદરથી સાવ ગભરાઈ ગઈ. નિરવ પણ પરિસ્થિતિની ગંભીરતા સમજી ગયો. ડરના માર્યા શ્વેતા પોતાના રૂમમાંથી બહાર આવી અને નિરવ પણ હોલમાં આવ્યો. આખા ઘરમાં માત્ર એક જ મીણબત્તી હતી. નિરવે એ મીણબત્તી સળગાવી અને બંને એક જ રૂમમાં એ નાના પ્રકાશના સહારે સાથે બેસવા મજબૂર થયા.
શરૂઆતમાં તો બંને વચ્ચે એ જ અહંકારભર્યું મૌન હતું. બહાર પૂરના પાણીનો ડરામણો અવાજ આવી રહ્યો હતો અને રૂમમાં મીણબત્તીનો ધીમો પ્રકાશ બંનેના ચહેરા પરના તણાવને સ્પષ્ટ બતાવતો હતો. મોબાઈલ બંધ હતા અને ટીવી પણ ચાલતું નહોતું, એટલે કે આખી દુનિયાથી કપાઈને તેઓ માત્ર એકબીજાની સામે જ હતા. જેમ જેમ રાત વીતતી ગઈ અને ડર વધતો ગયો, તેમ તેમ મનનો અહંકાર ધીમે ધીમે ઓગળવા લાગ્યો. નિરવે મીણબત્તી તરફ જોતા શાંતિથી વાતની શરૂઆત કરી કે શ્વેતા, તું ખરેખર આટલી બધી નારાજ છે મારાથી?
નિરવના અવાજમાં લાંબા સમય પછી એક નરમાશ હતી. આ સાંભળતા જ શ્વેતાની આંખો ભરાઈ આવી. તેણે પોતાના મનની પાંચ વર્ષની બધી એકલતા અને વેદના શબ્દોમાં ઠાલવી દીધી. શ્વેતાએ રડતા રડતા કહ્યું કે નિરવ, મને તારા પૈસા કે તારા સ્ટેટસની કોઈ ભૂખ નથી. મને તો બસ તારો થોડો સમય અને તારો પ્રેમ જોઈતો હતો. તે મને આ ઘરમાં એકલી પાડી દીધી. તારી ઓફિસ સિવાય તારી જિંદગીમાં મારું કોઈ સ્થાન જ નહોતું બચ્યું. હું આ એકલતાથી ગૂંગળાઈ ગઈ હતી.
શ્વેતાના આ પવિત્ર અને પીડાદાયક શબ્દો સાંભળીને નિરવની આંખો પણ ખુલી ગઈ. તેને અહેસાસ થયો કે તે ક્યાં ખોટો હતો. તેણે શ્વેતાનો હાથ પકડી લીધો અને ખૂબ જ ગંભીરતાથી કહ્યું કે શ્વેતા, મને માફ કરી દે. હું આપણા સારા ભવિષ્યની દોડમાં એટલો અંધ થઈ ગયો હતો કે મારું વર્તમાન જ ખોઈ રહ્યો હતો. હું તને પ્રેમ તો ખૂબ કરું છું, પણ ક્યારેય વ્યક્ત ન કરી શક્યો. મારો અહંકાર મને તારી સામે નમવા નહોતો દેતો. સમસ્યા આપણા પ્રેમની અછત નહોતી, પણ આપણા અહંકારના કારણે સર્જાયેલું આ લાંબુ મૌન હતું.
મીણબત્તીના એ પવિત્ર પ્રકાશમાં બંનેએ હૃદય ખોલીને પોતાની બધી જ જૂની વાતો, ફરિયાદો અને ગેરસમજોને બહાર કાઢી નાખી. રાતભર બહાર પૂરનું તાંડવ ચાલતું રહ્યું, પણ ઘરની અંદર બે હૃદયો વચ્ચે વહેતું નફરતનું પૂર સાવ શાંત થઈ ગયું હતું. સવારે જ્યારે વરસાદ રોકાયો અને પૂરના પાણી ઓસરવા લાગ્યા, ત્યારે સોનેરી સૂર્યપ્રકાશ બારીમાંથી રૂમની અંદર આવ્યો. એ પ્રકાશ બંનેના ચહેરા પર એક નવી આશા લઈને આવ્યો હતો. શ્વેતા ડાઇનિંગ ટેબલ પાસે ગઈ અને તેણે છૂટાછેડાના એ કાગળો લીધા. નિરવની સામે જ તેણે એ કાગળોના ટુકડે-ટુકડા કરીને કચરાપેટીમાં ફેંકાઈ દીધા. બંને ફરી એકવાર પ્રેમના પવિત્ર બંધનમાં જોડાઈ ગયા.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.