લગન પહેલાં સોનાનો હાર ગાયબ થતાં સાસુએ વહુ પર ચોરીનો આક્ષેપ લગાવ્યો, પરંતુ આઠ મહિના પછી...

જામનગરના એક જૂના અને શાંત વિસ્તારમાં આવેલા ડબલ માળના ઘરમાં સવારથી જ રોશની અને ધમાલ હતી. થોડા જ દિવસોમાં નાના દીકરા તુષારના લગ્ન હતા, એટલે ઘરમાં પાડોશીઓ અને સગાં-સંબંધીઓની અવરજવર શરૂ થઈ ગઈ હતી. ડ્રોઇંગરૂમમાં સોફા પર બેસીને બધાં ચા-નાસ્તો કરી રહ્યાં હતાં.

મોટા દીકરા નિલેશની પત્ની નેહા સવારથી જ રસોડામાં વ્યસ્ત હતી. બધા મહેમાનો માટે ચા બનાવવી, નાસ્તો પીરસવો અને ઘરનું કામ સંભાળવું, આ બધું નેહા એકલે હાથે કરી રહી હતી. લગ્નને કારણે ઘરમાં બહુ ખુશીનો માહોલ હતો, પણ આ ખુશી બહુ લાંબો સમય ટકી નહીં.

બપોરે લગભગ બાર વાગે અચાનક ઉપરના રૂમમાંથી સાસુ રંજનબેનનો મોટેથી બોલવાનો અવાજ આવ્યો. "અરે! મારો દાગીનાનો ડબ્બો ક્યાં ગયો? અહીં જ તિજોરીમાં મૂક્યો હતો!"

રંજનબેનનો અવાજ સાંભળીને ઘરમાં બેઠેલા બધા લોકો દોડીને ઉપરના રૂમમાં ગયા. રંજનબેન તિજોરીના બધા ખાના બહાર કાઢીને ફેંદી રહ્યા હતા. તેમનો ચહેરો ગભરાયેલો હતો અને હાથ કાંપી રહ્યા હતા.

નિલેશે આગળ આવીને પૂછ્યું, "શું થયું મમ્મી? કયો ડબ્બો નથી મળતો?"

"મારા જૂના સોનાના હાર અને બંગડીઓનો ડબ્બો!" રંજનબેને રડમસ અવાજે કહ્યું. "તુષારની વહુ માટે મેં એ હાર અલગ રાખ્યો હતો. કાલ સાંજ સુધી તો અહીં જ હતો. આજે અચાનક ક્યાં ગાયબ થઈ ગયો?"

ઘરના બધા સભ્યો કબાટ અને આજુબાજુની જગ્યાઓ શોધવા લાગ્યા. પણ ક્યાંય એ ડબ્બો મળ્યો નહીં. રંજનબેન સોફા પર બેસી ગયા અને આંખમાંથી આંસુ લૂછતાં લૂછતાં આજુબાજુ ઊભેલા લોકો સામે જોવા લાગ્યા.

અચાનક તેમની નજર ખૂણામાં ઊભેલી નેહા પર પડી. નેહા હજુ પણ હાથમાં નેપકિન પકડીને સ્તબ્ધ થઈને ઊભી હતી.

રંજનબેને સીધું જ નેહા તરફ આંગળી ચિંધી. "કાલે સાંજે તિજોરી ખોલીને મેં જ્યારે કપડાં કાઢ્યા, ત્યારે નેહા જ મારી પાછળ રૂમમાં આવી હતી. આ ઘરની ચાવીઓ પણ આખો દિવસ એની પાસે જ હોય છે."

નેહાના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. તેણે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું, "મમ્મીજી, તમે આ શું બોલો છો? મેં તિજોરીને હાથ પણ નથી લગાડ્યો. હું તો માત્ર તમને ચા આપવા આવી હતી."

"તો પછી ડબ્બો ક્યાં ગયો?" રંજનબેને અવાજ મોટો કર્યો. "ઘરમાં કોઈ બહારનું માણસ તો આવ્યું નથી. તું જ આખો દિવસ આ રૂમમાં આવ-જા કરતી હતી. તને જ લાગતું હશે ને કે નાના ભાઈની વહુને મોંઘો હાર મળી જશે તો તારો હક મરાઈ જશે!"

આટલા બધા સગાં-સંબંધીઓ અને પાડોશીઓની સામે આટલો મોટો આરોપ સાંભળીને નેહાની આંખોમાંથી દડ-દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેણે પોતાના પતિ નિલેશ સામે જોયું. તેને આશા હતી કે નિલેશ તેના પક્ષમાં બોલશે અને સાસુને સમજાવશે કે નેહા આવી હલકી હરકત ક્યારેય ના કરે.

પણ નિલેશ ચુપચાપ નીચું જોઈને ઊભો રહ્યો. તેણે એક શબ્દ પણ ના કહ્યો. ઊલટાનું તેણે ધીમેથી નેહાને કહ્યું, "નેહા, જો તારાથી ભૂલથી ક્યાંક મુકાઈ ગયો હોય તો કહી દે. આપણી ઈજ્જતનો સવાલ છે."

પતિના મુખેથી આ શબ્દો સાંભળીને નેહાનું દિલ સાવ તૂટી ગયું. જે ઘરમાં તેણે છ વર્ષ વિતાવ્યા હતા, જે પરિવારને તેણે પોતાનો માન્યો હતો, ત્યાં આજે તેને એક ચોર સાબિત કરી દેવામાં આવી હતી. તેના સ્વાભિમાન પર આ બહુ મોટો પ્રહાર હતો.

નેહાએ પોતાના આંસુ લૂછ્યા. તેણે રંજનબેન સામે જોયું અને કહ્યું, "મમ્મીજી, તમે મને વહુ નહીં પણ આ ઘરની દીકરી માનો છો એવું કહેતા હતા. પણ આજે તમે સાબિત કરી દીધું કે હું આ ઘરમાં એક અજાણી જ છું. મેં ચોરી નથી કરી, અને આ વાત સાબિત કરવા માટે મારે હવે અહીં રહેવાની કોઈ જરૂર નથી."

નેહા પોતાના રૂમમાં ગઈ. તેણે નાની બેગમાં પોતાના થોડા કપડાં મૂક્યા અને કોઈની પણ સામે જોયા વગર ઘરનો દરવાજો ખોલીને બહાર નીકળી ગઈ. નિલેશે તેને રોકવાનો પ્રયાસ ના કર્યો, કારણ કે ઘરમાં બધાને એમ જ લાગતું હતું કે નેહા ગુસ્સામાં નાટક કરી રહી છે અને ડબ્બો એણે જ છુપાવ્યો છે.

નેહા પોતાના માતા-પિતાના ઘરે જતી રહી. તેણે ત્યાં જઈને પોતાના પિતાને બધી વાત કરી. તેના પિતાએ પોતાની દીકરી પર પૂરો વિશ્વાસ રાખ્યો અને તેને પોતાની પાસે રાખી લીધી.

બીજી તરફ, રંજનબેનના ઘરમાં લગ્નનો પ્રસંગ જેમ-તેમ પત્યો. તુષારના લગ્ન થઈ ગયા અને નવી વહુ ઘરમાં આવી ગઈ. પણ નેહાના ગયા પછી ઘરની રોનક ગાયબ થઈ ગઈ હતી. ઘરમાં દરરોજ નાની-નાની વાતે અશાંતિ રહેતી હતી. નિલેશ પણ અંદરથી બહુ ઉદાસ રહેતો હતો. તેને લાગતું હતું કે તેણે નેહા સાથે અન્યાય કર્યો છે, પણ પોતાની માના ગુસ્સા સામે તે કશું બોલી શકતો નહોતો.

મહિનાઓ વિતવા લાગ્યા. નેહા વગર આઠ મહિના નીકળી ગયા. નેહાએ પોતાના પિતાના શહેરમાં જ એક નાની પ્રાઇવેટ સ્કૂલમાં શિક્ષિકા તરીકે નોકરી શરૂ કરી દીધી હતી. તેણે નિલેશ સાથેનો બધો જ સંપર્ક તોડી નાખ્યો હતો.

એક દિવસ રવિવારે સવારે, રંજનબેન પોતાના રૂમમાં સફાઈ કરી રહ્યા હતા. તેમના જૂના લાકડાના કબાટની ઉપર એક બહુ જૂની અને ધૂળ ખાતી અટેચી પડી હતી. રંજનબેને વિચાર્યું કે આ અટેચી સાફ કરીને બહાર ફેંકી દેવી છે.

તેમણે અટેચી નીચે ઉતારી અને તેનો લોક ખોલ્યો. અંદર કેટલાક જૂના સ્વેટર અને પિતાજીના જૂના કાગળો પડ્યા હતા. રંજનબેને સ્વેટર બહાર કાઢ્યા, તો સૌથી નીચે એક લાલ મખમલનો નાનો ડબ્બો પડ્યો હતો.

રંજનબેને આશ્ચર્યથી એ ડબ્બો હાથમાં લીધો અને ખોલ્યો. અંદર એ જ સોનાનો હાર અને બંગડીઓ ચમકી રહ્યા હતા જે આઠ મહિના પહેલાં ગાયબ થઈ ગયા હતા!

રંજનબેનના હાથમાંથી એ ડબ્બો નીચે પડી ગયો. તેમના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો. તેમને અચાનક બધી વાત યાદ આવવા લાગી.

લગ્નની તૈયારીઓ વખતે આઠ મહિના પહેલાં, તેઓ પોતે જ આ હાર સુરક્ષિત રાખવા માટે ઉપરના કબાટમાં મૂકવા ગયા હતા. પણ એ જ સમયે તેમને ભૂલી જવાની બીમારીના કારણે તેઓ ભૂલી ગયા હતા કે તેમણે ડબ્બો ક્યાં મૂક્યો હતો. તેમની પોતાની ભૂલના કારણે તેમણે એક નિર્દોષ વહુ પર ચોરીનો આક્ષેપ લગાવી દીધો હતો.

રંજનબેન ત્યાં જ જમીન પર બેસી પડ્યા. તેમની આંખોમાંથી પસ્તાવાના આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેમને યાદ આવ્યું કે કેવી રીતે તેમણે આખી શેરી અને સગાં-સંબંધીઓની સામે નેહાને અપમાનિત કરી હતી. કેવી રીતે નેહા રડતી રડતી આ ઘર છોડીને જતી રહી હતી.

તે જ સમયે નિલેશ રૂમમાં આવ્યો. તેણે માને જમીન પર બેઠેલી જોઈ અને હાથમાં સોનાનો ડબ્બો જોયો.

"મમ્મી! આ... આ ડબ્બો ક્યાંથી મળ્યો?" નિલેશે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.

રંજનબેને રડતાં રડતાં કહ્યું, "નિલેશ... મારાથી બહુ મોટું પાપ થઈ ગયું. આ ડબ્બો હું પોતે જ અહીં આ જૂની અટેચીમાં મૂકીને ભૂલી ગઈ હતી. નેહાએ કશું જ નહોતું કર્યું. મેં મારી જ વહુ પર ખોટો આક્ષેપ લગાવ્યો."

નિલેશ સ્તબ્ધ થઈને ઊભો રહ્યો. તેને પોતાની જાત પર અત્યંત તિરસ્કાર થયો. તેણે પોતાની પત્ની પર વિશ્વાસ નહોતો કર્યો અને માના અંધ ભક્તિમાં ચૂપ રહ્યો હતો.

"ચાલ નિલેશ," રંજનબેન તુરંત ઊભા થયા. "હમણાં જ ગાડી કાઢ. મારે નેહા પાસે જવું છે."

નિલેશે કહ્યું, "મમ્મી, પણ હવે આટલા મહિના પછી એ આપણી સાથે આવશે?"

"હું એના પગે પડીશ, એની માફી માગીશ," રંજનબેને મક્કમતાથી કહ્યું. "મેં જે પાપ કર્યું છે એનું પ્રાયશ્ચિત મારે કરવું જ પડશે. મેં એની ઈજ્જત સગાંઓ સામે લૂંટી હતી, હવે હું જ એની ઈજ્જત પાછી અપાવીશ."

બંને જણા ગાડી લઈને સીધા નેહાના પિતાના ઘરે પહોંચ્યા. બપોરનો સમય હતો. નેહા અને તેના પિતા ઓસરીમાં બેઠા હતા.

દરવાજો ખોલીને જ્યારે નેહાએ સાસુ અને નિલેશને જોયા, ત્યારે તેના ચહેરા પર કોઈ ખુશી કે ગુસ્સો નહોતો. તે સાવ શાંત ઊભી રહી.

રંજનબેન સીધા અંદર આવ્યા. તેમણે કોઈ પણ વિલંબ કર્યા વગર નેહાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લઈ લીધા અને તેની સામે ઝૂકી ગયા.

"નેહા બેટા... મને માફ કરી દે," રંજનબેન મોટેથી રડી પડ્યા. "તારી સાસુ ગુનેગાર છે. એ સોનાનો ડબ્બો મને મળી ગયો છે. હું જ એને કબાટમાં મૂકીને ભૂલી ગઈ હતી. મેં તારા પર કેટલો મોટો કલંક લગાવ્યો હતો. હું તારી આગળ હાથ જોડું છું."

નેહા આશ્ચર્યથી પોતાની સાસુ સામે જોઈ રહી. રંજનબેને સાથે આજુબાજુના બે-ત્રણ પડોશીઓને પણ બોલાવી લીધા હતા જેઓ નેહાના પિતાના ઘર પાસે રહેતા હતા.

રંજનબેને બધાની સામે મોટેથી કહ્યું, "આ મારી વહુ નેહા સાવ નિર્દોષ છે. ચોરી એણે નહોતી કરી, ભૂલ મારી હતી. મારી ભૂલી જવાની બીમારીના કારણે મેં આ ઘરની લક્ષ્મીને દુઃખ આપ્યું હતું."

નિલેશ પણ આગળ આવ્યો. તેની આંખોમાં પણ પસ્તાવો હતો. "નેહા, મને માફ કરી દે. મારે એ દિવસે તારો સાથ આપવો જોઈતો હતો. હું એક સારો પતિ ના બની શક્યો."

નેહાએ પોતાની સાસુને ઊભા કર્યા. તેની આંખોમાંથી પણ ભીનાશ આવી ગઈ. એક સાસુ પોતાની ભૂલ સ્વીકારીને આટલા બધા લોકો સામે વહુના પગે પડી રહી હતી, એ જોઈને નેહાનું દિલ ઓગળી ગયું.

નેહાએ શાંતિથી કહ્યું, "મમ્મીજી, તમે મારી મા સમાન છો. ભૂલ માણસથી જ થાય. પણ તમે આજે બધાની સામે આવીને સત્ય સ્વીકાર્યું, એ જ બતાવે છે કે તમારું દિલ કેટલું મોટું છે. મારે તમારાથી કોઈ ફરિયાદ નથી."

"તો તું ઘરે પાછી આવીશ ને બેટા?" રંજનબેને આશાભરી નજરે પૂછ્યું.

નેહાએ પોતાના પિતા સામે જોયું. પિતાએ ધીમેથી હસીને માથું હલાવ્યું. નેહાએ સાસુનો હાથ પકડ્યો અને કહ્યું, "હા મમ્મીજી, આ ઘર પણ મારું જ છે."

એ જ સાંજે નેહા પોતાના સાસરે પાછી આવી. આ વખતે ઘરના દરવાજે રંજનબેને પોતે તેના માટે કંકુના થાપા મરાવ્યા અને ગરમાગરમ સુખડી બનાવીને તેનું સ્વાગત કર્યું. જે ઘરમાં એક સમયે અવિશ્વાસ અને આક્ષેપના કાળા વાદળો છવાયેલા હતા, ત્યાં આજે સત્ય, ક્ષમા અને સાચા પ્રેમનો નવો સૂરજ ઊગ્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.