એ શહેરના મલ્ટિપ્લેક્સની લાઈટો ચાલુ થઈ ત્યારે બધા લોકો ભાવવિભોર થઈને થિયેટર માંથી બહાર નીકળી રહ્યા હતા. હું સવારનો મારા કામે એ શહેરમાં આવેલો. આખો દિવસ મીટિંગો અને કામના થાક પછી, સાંજ પડતાં થોડો ફ્રી ટાઈમ મળ્યો. કેટલાય દિવસોથી ‘લાલો કૃષ્ણ સદા સહાયતે’ જોવાની ઈચ્છા હતી, ગામમાં તો ક્યાંય જોવાં ન મળ્યું એટલે આજે બસ, જેવો સમય મળ્યો, મેં રાતનો છેલ્લો શો બુક કરાવી જ લીધો.
ફિલ્મ પૂરી થઈ ત્યારે રાતના સાડા અગિયાર વાગ્યા હતા. આ કોઈ ફિલ્મ નહોતી, એ એક અનુભવ હતો. ઘણા સીનમાં આંખમાંથી જે ધારા વહી હતી, એને લૂછવાનું પણ મન નહોતું થતું. ઘણા સમયે આવું મુવી જોયું હતું!
પત્ની રીમાનો ફોન આવ્યો, “પતી ગયું પિક્ચર? જમી લીધું? ક્યારે નીકળો છો?” આ સ્ટોરી Just Gujju Things દ્વારા પ્રસ્તુત છે.
“હા બસ, હવે અહીં હાઈવે પર કોઈક જગ્યાએ જમીને સીધો નીકળું છું. ઘર પહોંચતા વાર લાગશે, રસ્તો લાંબો છે. તું સૂઈ જા, ચિંતા ના કરીશ. વહેલી સવારે પહોંચી જઈશ,” મેં એને આશ્વાસન આપ્યું.
એક સારી રેસ્ટોરન્ટમાં જમી, એક કડક કોફી પીધી અને રાત્રે લગભગ ૧ વાગ્યે મેં ગાડી મેઈન હાઈવે પર ચડાવી. મારું ઘર અહીંથી કેટલાક કલાકોના ડ્રાઇવ પર હતું. શિયાળાની રાત, એટલે રસ્તાઓ સામાન્ય કરતાં વધુ સૂમસામ હતા. શહેરની લાઈટો ક્યારનીય પાછળ છૂટી ગઈ હતી. મ્યુઝિક સિસ્ટમમાં ધીમા અવાજે એ જ જુના ફિલ્મના ગીતો વાગી રહ્યા હતા.
હું લગભગ અઢી-ત્રણ કલાકથી ડ્રાઈવ કરી રહ્યો હતો. અમુક સમય પછી હાઈવેનો આ પટ્ટો હંમેશા નિર્જન જ રહેતો. આજુબાજુ માઈલો સુધી કોઈ ગામ કે વસ્તીના કોઈ ચિહ્ન નહોતા.
લગભગ રાતના સાડા ત્રણ વાગ્યા હશે. ગાડી મસ્ત ૯૦ની સ્પીડે ચાલી રહી હતી, અને અચાનક… ‘ધડ-ધડ-ધડ-ધડ!’
“ઓહ!” ગાડીનો અવાજ બદલાઈ ગયો. સ્ટીયરીંગ ડાબી તરફ ખેંચાવા લાગ્યું. મેં તરત ગાડીને ધીમી પાડી, ઈન્ડિકેટર ચાલુ કરીને હાઈવેની સાવ કિનારે, કાચા રસ્તા પર ઉતારી દીધી. નીચે ઉતરીને જોયું તો ડાબી બાજુનું પાછલું ટાયર હવા છોડીને જમીન પર બેસી ગયું હતું.
“અત્યારે? આ ટાઈમે? અહીંયા?” મને મારી કિસ્મત પર ગુસ્સો આવ્યો. આજુબાજુ નજર ફેરવી. ચારે બાજુ અંધારું. એક પણ વાહન ન દેખાઈ કે ન એક પણ દુકાન!
“ચાલ મિહિર, કામે લાગ,” મેં જાતને હિંમત આપી. મોબાઈલ કાઢીને ટોર્ચ ચાલુ કરી. અને ટોર્ચ ચાલુ કરતાં જ મારી નજર મોબાઈલના ટોપ-રાઈટ કોર્નર પર ગઈ. ‘No Service.’ મારો જીવ તાળવે ચોંટી ગયો. “ગયો… આજે તો અહીંયા જ સવાર પડવાની.” મને તરત રીમાનો વિચાર આવ્યો. એ લગભગ જાગતી હશે. મેં બે-ત્રણ વાર ફોન હવામાં ઊંચો કરીને ટ્રાય કરી, પણ વ્યર્થ.
“કાંઈ નહીં. ટાયર તો બદલવું જ પડશે.” મેં ડેકી ખોલી. જેક કાઢ્યો, સ્ટેપની (સ્પેર ટાયર) બહાર કાઢી. બધું બરાબર હતું. પછી મેં ટૂલકિટવાળી બેગ ખોલી. અને જેવો હાથ નાખ્યો, મારું કાળજું કંપી ગયું. બેગમાં બધું હતું… પણ વ્હીલ નટ સ્પેનર એટલે કે સાદી ભાષામાં ટાયર ખોલવાનું પાનું નહોતું. આ સ્ટોરી Just Gujju Things દ્વારા પ્રસ્તુત છે.
હવે હું ખરેખર ડરી ગયો. આ અંધારી રાતમાં, સૂમસામ હાઈવે પર, વગર નેટવર્કે, વગર પાનાએ હું શું કરીશ? હું ગાડીમાં આગળ સીટ પાસે ને બધે પાનાની શોધ કરવા લાગ્યો, પણ કંઈ મળ્યું નહીં, “હે લાલા… હે કૃષ્ણ…” મારા મોઢામાંથી અનાયાસે જ નીકળી ગયું. “હજી થોડા કલાક પહેલા તારી લીલાઓ પર તાળીઓ પાડતો હતો. તારી હાજરીનો અનુભવ કરતો હતો. અને હવે આ? આટલી જલ્દી પરીક્ષા? હવે તું જ કંઈક કર, ઠાકર… મારાથી નહીં થાય.”
હું બસ હજુ ગાડીમાં આમતેમ જોઈ રહ્યો હતો કે ક્યાંકથી પાનું મળી જાય, પાંચ… દસ મિનિટ પસાર થઈ હશે. કોઈ જ અવાજ નહીં. અને ત્યાં જ… દૂરથી એક ધીમો અવાજ આવ્યો. ‘ફૂટ-ફૂટ-ફૂટ-ફૂટ…’ કોઈ બાઇકનો જાણીતો અવાજ. મેં તરત ઊભા થઈને મોબાઈલની ટોર્ચ ચાલુ-બંધ કરીને લિફ્ટ માગવાનો ઈશારો કર્યો. અવાજ નજીક આવ્યો. એ એક જૂનું સ્પ્લેન્ડર બાઇક હતું. એ મારી ગાડી પાસે આવીને ઊભું રહ્યું.
બાઇક પર એક ભાઈ બેઠા હતા. ઉંમર હશે કોઈ ૩૫-૪૦. સાદા, સફેદ કુર્તા-પાયજામામાં. ચહેરા પર એક અજીબ શાંતિ.
“શું થયું, ભાઈ?” એણે બહુ જ સહજતાથી પૂછ્યું.
“ભાઈ, ગાડી પંચર થઈ ગઈ છે. સ્ટેપની છે, જેક છે… પણ ટાયર ખોલવાનું પાનું નથી. મહેરબાની કરીને મને આગળ કોઈ વર્કશોપ કે હોટેલ સુધી મૂકી જશો?” મેં એકી શ્વાસે કહી દીધું.
એ ભાઈ હસ્યા. એકદમ નિર્મળ હાસ્ય. “અરે ભાઈ, એમાં આટલી ચિંતા શું કરો છો? હું પોતે જ મિકેનિક છું. અને પાનું પણ છે મારી પાસે. લાવો, હમણાં બદલી આપું.”
હું તો એને જોતો જ રહી ગયો. રાતના સાડા ત્રણ વાગ્યે, આ હાઈવે પર, એક મિકેનિક, એ પણ સ્પ્લેન્ડર પર, ને વળી ગાડીના પાના સાથે?
“ભાઈ, એક મિનિટ,” હું ગભરાઈને બોલ્યો, “તમારો ફોન ચાલુ છે? મારે ઘરે ફોન કરવો છે, મારા ફોનમાં નેટવર્ક જ નથી આવતું.”
એણે શાંતિથી જવાબ આપ્યો, “ભાઈ, અહીંયા કોઈ કંપનીનું નેટવર્ક નહીં પકડે. આ આખો પટ્ટો નહિ પકડાય. તમારે નેટવર્ક જોઈતું હોય, તો અહીંથી ઓછામાં ઓછું ૫૦-૬૦ કિલોમીટર આગળ મારું ગામ આવે છે, ત્યાં માંડ માંડ મળશે. તમે ચિંતા ન કરો, હું છું ને.” આ સ્ટોરી Just Gujju Things દ્વારા પ્રસ્તુત છે.
હું સ્તબ્ધ થઈ ગયો. એણે બાઇકની પાછળ બાંધેલી એક જૂની બેગમાંથી પાનું કાઢ્યું. એ ખરેખર ગાડીનું જ પાનું હતું. “હું તો આખો સામાન સાથે જ લઈને ફરું,” એણે હસતાં હસતાં કહ્યું, “કોને ક્યારે જરૂર પડી જાય, શું કહેવાય!”
એ કામે લાગી ગયો. જેક ચડાવ્યો, ફટાફટ નટ ઢીલા કર્યા… હું તો બસ એને જોતો જ રહ્યો. એના કામમાં અજીબ સ્ફૂર્તિ હતી. આ આખી પ્રક્રિયા દરમિયાન, હાઈવે પરથી એક… એક પણ વાહન પસાર ન થયું.
“તમે અહીં નજીકમાં રહો છો?” મેં વાત ચાલુ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો.
“હા, બસ અહીંથી 50-60 કિલોમીટર દૂર ગામડું છે,” એણે ટાયરના નટ ટાઈટ કરતાં કરતાં જવાબ આપ્યો.
પાંચ જ મિનિટમાં ટાયર બદલાઈ ગયું. એણે જેક નીચે ઉતાર્યો. પંચર ટાયર ડેકીમાં મૂક્યું.