ભવ્ય મંચ પર અજય શાહ જ્યારે ‘વર્ષના સર્વશ્રેષ્ઠ ઉદ્યોગપતિ’નો એવોર્ડ સ્વીકારી રહ્યો હતો, ત્યારે તેની આંખોમાં ગર્વ નહોતો, માત્ર એક અકળ વેદના હતી. કરોડોની સંપત્તિનો માલિક, જેની ગાડીઓનો કાફલો અને મહેલો જેવા બંગલાઓની ચર્ચાઓ થતી હતી, તે આજે પણ કોઈ અદ્રશ્ય ભાર તળે દબાયેલો લાગતો હતો. બીજી તરફ, શહેરના એક ખૂણે, એક જૂના ઘરડાઘરના એકાંત રૂમમાં, લીલાબેન નામની એક વૃદ્ધા, પોતાની કરચલીવાળી આંગળીઓથી એક જૂની, ફાટી ગયેલી ડાયરીના પાના ફેરવી રહ્યા હતા. તેમની આંખોમાં પણ એ જ વેદના હતી, પણ સાથે એક અજીબ શાંતિ પણ હતી. દુનિયા જાણતી હતી કે લીલાબેન એ માતા હતા જેમણે પોતાના પુત્રને કરોડપતિ બનાવવા માટે પોતાની કિડની વેચી દીધી હતી, અને બદલામાં એ જ પુત્રે તેમને ઘરડાઘરનો રસ્તો બતાવ્યો હતો. પણ શું આખી વાત ખરેખર એવી જ હતી જેવી દેખાતી હતી? શું અજય ખરેખર એટલો નિર્દય હતો? અને એ ડાયરીમાં કયું એવું રહસ્ય છુપાયેલું હતું જે આ આખી કહાણીને મૂળમાંથી જ બદલી નાખવાનું હતું?
લીલાબેન અને અજયનું જીવન ક્યારેય સરળ નહોતું. અજયના પિતાના અવસાન પછી, લીલાબેને એકલા હાથે અજયને મોટો કર્યો હતો. સવારથી સાંજ સુધી બીજાના ઘરકામ કરીને, ટ્યુશન કરીને, નાના-મોટા કામો કરીને તેમણે અજયને ભણાવ્યો હતો. અજય ભણવામાં હોશિયાર હતો, તેના સપના મોટા હતા. તે કંઈક મોટું કરવા માંગતો હતો, પોતાની માતાને ગરીબીના ચક્રમાંથી બહાર લાવવા માંગતો હતો. એન્જીનિયરિંગ પૂરું કર્યા પછી, અજયે એક નવી સ્ટાર્ટઅપ કંપની શરૂ કરવાનું નક્કી કર્યું. વિચાર સરસ હતો, ભવિષ્ય ઉજ્જવળ દેખાતું હતું, પણ મૂડીનો અભાવ હતો. બેંકો લોન આપવા તૈયાર નહોતી, કારણ કે અજય પાસે કોઈ ગેરંટી કે મોટો અનુભવ નહોતો. અજય હિંમત હારી રહ્યો હતો, તેને લાગતું હતું કે તેનું સપનું ક્યારેય પૂરું નહીં થાય.
એક રાતે, અજયે નિરાશામાં પોતાનો પ્રોજેક્ટ રિપોર્ટ ફાડી નાખ્યો. લીલાબેને જોયું, તેમનું હૃદય પીગળી ગયું. તેમણે જોયું હતું કે અજયે દિવસ-રાત મહેનત કરી હતી, ભૂખ-તરસ ભૂલીને આ પ્રોજેક્ટ પર કામ કર્યું હતું. તેમની નજર સામે તેમના પુત્રના સપના તૂટતા તેઓ જોઈ શક્યા નહીં. બીજા દિવસે સવારે, કોઈને જાણ કર્યા વિના, લીલાબેન શહેરની એક મોટી હોસ્પિટલમાં પહોંચી ગયા. તેમણે કિડની ડોનેશન વિશે પૂછપરછ કરી. શરૂઆતમાં ડોકટરો તૈયાર નહોતા, તેમની ઉંમર અને સ્વાસ્થ્ય જોઈને, પણ લીલાબેનની જીદ અને તેમના પુત્રના ભવિષ્યની વાત સાંભળીને તેઓ માની ગયા. લીલાબેને અજયને એક પણ શબ્દ કહ્યા વિના, પોતાની એક કિડની વેચી દીધી. તેમને મળેલા પૈસા તેમણે અજયના હાથમાં મૂકી દીધા અને કહ્યું, “આ પૈસા મેં મારા સંચિત કરેલા પૈસામાંથી તારા માટે કાઢ્યા છે. તારું સપનું પૂરું કર, બેટા.” અજય ખુશ થઈ ગયો. તેણે ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે તેની માતા પાસે આટલા પૈસા હશે. તેને લાગ્યું કે આ તેના પિતાના સંચિત કરેલા પૈસા હશે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.
અજયે પોતાની સ્ટાર્ટઅપ કંપની શરૂ કરી. શરૂઆતમાં ઘણી મુશ્કેલીઓ આવી, પણ લીલાબેનની પ્રાર્થના અને તેમના આશીર્વાદ હંમેશા તેની સાથે રહ્યા. ધીમે ધીમે, અજયની કંપનીએ સફળતાની સીડીઓ ચડવાનું શરૂ કર્યું. દિવસ-રાતની મહેનત અને નવીન વિચારોના કારણે તે થોડા જ વર્ષોમાં એક સફળ ઉદ્યોગપતિ બની ગયો. તેણે એક મોટો આલીશાન બંગલો બનાવ્યો, મોંઘી ગાડીઓ લીધી, અને સમાજમાં તેનું નામ ખૂબ ઊંચું થયું. તેણે લીલાબેનને પણ વૈભવી જીવન આપ્યું. નોકરો, ગાડીઓ, મોંઘા કપડાં, બધું જ તેમની સેવા માટે હાજર હતું. પણ લીલાબેનને આ બધામાં ક્યારેય સંતોષ ન થયો. તેમને તો તેમના પુત્રનો સાથ અને પ્રેમ જોઈતો હતો. અજય હવે ખૂબ વ્યસ્ત રહેવા લાગ્યો હતો. મીટિંગો, બિઝનેસ ટુર, સામાજિક પ્રસંગો, તેને ક્યારેય ફુરસદ મળતી નહોતી.
સમય જતાં, અજયે રીયા નામની એક સુંદર અને આધુનિક યુવતી સાથે લગ્ન કર્યા. રીયા ખુશમિજાજી હતી, પણ તેને લીલાબેનની સાદગી અને પરંપરાગત જીવનશૈલી સમજાતી નહોતી. ઘણીવાર લીલાબેન પોતાને ઘરમાં એકલા અનુભવતા. તેમની તબિયત પણ કિડની ડોનેશનના કારણે થોડી નબળી પડવા લાગી હતી. તેમને થાક વધુ લાગતો, નાની નાની બીમારીઓ પરેશાન કરતી. પણ તેમણે ક્યારેય અજયને આ વાતની જાણ નહોતી કરી. એક દિવસ, લીલાબેને અજય અને રીયાને વાત કરતા સાંભળ્યા. અજય કહી રહ્યો હતો, “રીયા, મમ્મીની તબિયત દિવસે દિવસે ખરાબ થઈ રહી છે. તેમને ચોવીસ કલાક દેખરેખની જરૂર છે. ડોક્ટરે કહ્યું છે કે તેમની કિડની હવે વધુ સમય કામ નહીં કરે. મારે બિઝનેસ માટે બહાર જવું પડે છે, અને તને પણ તારા પોતાના કામ હોય છે. આવા સમયે તેમને એકલા કેવી રીતે રાખી શકીએ?” રીયાએ જવાબ આપ્યો, “હા, અજય, હું પણ એ જ વિચારી રહી છું. કોઈ સારા ઘરડાઘરમાં તેમને રાખીએ તો ત્યાં તેમનું ધ્યાન પણ રખાશે અને તેમને એકલતા પણ નહીં લાગે.”
આ વાત સાંભળીને લીલાબેનનું હૃદય તૂટી ગયું. પણ તેમણે અજયના ચહેરા પરની ચિંતા અને રીયાના અવાજમાંની વ્યવહારિકતા પારખી લીધી. તેમને લાગ્યું કે તેમના કારણે અજયના નવા જીવનમાં કોઈ મુશ્કેલી ન આવવી જોઈએ. તેમણે તે જ રાતે પોતાની ડાયરીમાં લખ્યું, “આજે મેં મારા પુત્રને મારા કારણે ચિંતિત જોયો. મેં તેને કરોડપતિ બનાવ્યો, પણ આજે હું તેના માટે એક બોજ બની ગઈ છું. કદાચ હું ઘરડાઘરમાં જઈશ તો તે શાંતિથી જીવી શકશે. મેં જે કિડની આપી હતી, તે મેં તેને કીર્તિમાન કરવા માટે આપી હતી, તેને બોજ આપવા માટે નહીં.” બીજા દિવસે સવારે, લીલાબેને પોતે જ અજયને કહ્યું, “બેટા, મને લાગે છે કે હવે મારે ઘરડાઘરમાં જવું જોઈએ. ત્યાં મારા જેવી ઉંમરના લોકો મળશે, અને મને પણ એકલતા નહીં લાગે.” અજયને આઘાત લાગ્યો. તેને લાગ્યું કે તેની માતા તેની પાસેથી દૂર થઈ રહી છે. પણ લીલાબેનની આંખોમાં એક અડગ નિર્ધાર હતો, જેને તે સમજી શક્યો નહીં. ભારે હૃદયે, અજયે લીલાબેનને શહેરના સૌથી સારા ઘરડાઘરમાં મૂકી દીધા, એવું વિચારીને કે ત્યાં તેમને સારી દેખરેખ અને સાથ મળશે. નોંધ: આ વાર્તાની કોપી કરવી નહીં, અન્યથા કોપીરાઈટ સ્ટ્રાઈક આવી શકે છે.