ખોવાયેલી દીકરીના રૂમમાં રડતા પરિવારના આંગણે અડધી રાતે આર્મીની ગાડી આવી ત્યારે...

દિવાળીના શુભ તહેવારની પવિત્ર સંધ્યાએ પિતા વિનોદભાઈના બંને ધ્રૂજતા હાથમાંથી સળગતો માટીનો મોટો કોડિયું આરસપહાણના સફેદ ફ્લોર પર પડીને જોરથી તૂટી ગયો અને ગરમ તેલ, ફૂલો તેમજ કાળી રાખ આંગણામાં ચારેતરફ વેરવિખેર થઈ ગયા. તેમના પગ પણ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. રસોડામાંથી રમાબેન દોડી આવ્યા અને પોતાના પાલવથી વિનોદભાઈના આંસુ લૂછતાં ધ્રૂજતા અવાજે બોલ્યા કે વિનોદ, લક્ષ્મીપૂજનના આ પવિત્ર દિવસે તમારા આંસુ કોઈ સગા-સંબંધી કે પાડોશીને ન દેખાવા જોઈએ. આપણા સગા મુકેશભાઈ અને સોસાયટીના બીજા ત્રીસથી વધુ મહેમાનો મોંઘી મીઠાઈ અને ભેટો લઈને આપણી દીકરી સ્નેહાને ડોક્ટર બનવાની શુભેચ્છા આપવા આવી રહ્યા છે. આપણે અત્યારે કોઈને કહી શકતા નથી કે આપણી વહાલી દીકરી છેલ્લા ત્રણ મહિનાથી હિમાલયના પહાડી પૂર અને ભૂસ્ખલનની ભયાનક હોનારતમાં ગુમ છે અને તેનો કોઈ પત્તો નથી.

વિનોદભાઈ પોતાની દુખતી છાતી પકડીને ભગવાનના પૂજાના ઓરડામાં બંધ લાલ મખમલના પડદા પાછળ બેસીને ડૂસકાં ભરીને ચોધાર ગરમ આંસુએ રડી પડ્યા. તેમણે ગળગળા અવાજે કહ્યું કે રમા, આખું ગામ ખુશીથી ફટાકડા ફોડી રહ્યું છે, રોશનીથી ઝળહળી રહ્યું છે, પણ મારા કાળજાના ટુકડા જેવી સ્નેહા વગર મારું આખું ઘર સ્મશાન જેવું બની ગયું છે. હું બહાર જઈને લોકો સામે ખોટું હસવાનું નાટક કેવી રીતે કરું. માતા રમાબેને પોતાના માતૃત્વના હૃદય પર પથ્થર મૂકીને વિનોદભાઈને પોતાના બંને હાથ પકડીને ધીરજ આપી અને ઘરના મુખ્ય લાકડાના દરવાજે રંગબેરંગી રંગોળી અને પચાસ દીવાઓ સજાવી દીધા.

બહાર ઓસરીમાં સંબંધી મુકેશભાઈ પોતાના આખા પરિવાર સાથે હસતા મુખે કાજુ-બદામ અને મીઠાઈના મોટા બોક્સ લઈને પ્રવેશ્યા. મુકેશભાઈએ આખા ડ્રોઇંગ રૂમમાં મોટેથી ગર્વભેર કહ્યું કે વિનોદભાઈ, તમારી લાડકી દીકરી સ્નેહાએ આખા સમાજ અને સમગ્ર જ્ઞાતિમાં આપણું નામ ખૂબ મોટું અને રોશન કર્યું છે. એ રાજ્યભરમાં ગોલ્ડ મેડાલિસ્ટ સર્જન બની છે. એને બહાર બોલાવો, અમારે એને આશીર્વાદ આપવા છે અને અભિનંદન પાઠવવા છે. પિતા વિનોદભાઈએ પોતાના હૃદયના ઊંડા અસહ્ય દર્દને છુપાવીને એક સુકાઈ ગયેલું સ્મિત આપ્યું અને કહ્યું કે સ્નેહાને સરકારી હોસ્પિટલમાં ઇમરજન્સી ડ્યુટી છે એટલે તે રાત્રે મોડી વીડિયો કોલ પર જોડાશે.

મુકેશભાઈના પરિવારના તમામ લોકો ઉત્સાહથી મીઠાઈઓ ખાતા હતા, હસતા હતા અને દિવાળીના તહેવારની મજા માણી રહ્યા હતા. તેઓ વારંવાર સ્નેહાના લગ્નની, તેના ભવિષ્યની અને તેની મોટી સરકારી નોકરીની વાતો પૂછી રહ્યા હતા. વિનોદભાઈ દરેક મહેમાનને હસતા મોઢે મીઠાઈ ખવડાવતા હતા પણ તેમનું હૃદય અંદરથી લોહીલુહાણ થઈ રહ્યું હતું. દરેક હાસ્ય પાછળ એક પિતાની અસહ્ય વેદના છુપાયેલી હતી.

તેમનો નાનો દીકરો આનંદ ડ્રોઇંગ રૂમના એક અંધારા ખૂણામાં બેસીને પોતાની મોટી વહાલી બહેન સ્નેહાના બાળપણના ફોટા સામે જોઈને ચૂપચાપ આંસુ વહાવી રહ્યો હતો અને પ્રભુને પ્રાર્થના કરતો હતો. માતા રમાબેન મહેમાનો સામેથી પોતાના આંસુ છુપાવવા માટે અંદરના અંધારા બેડરૂમમાં ગયા અને સ્નેહાના વ્હાઇટ ડોક્ટર કોટ, સ્ટેથોસ્કોપ અને બાળપણના રમકડાંને પોતાની છાતી સરસા ચાંપીને પોક મૂકીને રડી પડ્યા. ત્રણ મહિના પહેલાં દેશસેવાની ભાવના સાથે ડોક્ટર સ્નેહા ઉત્તરાખંડના અતિ દુર્ગમ અને અંતરિયાળ પહાડી વિસ્તારમાં કુદરતી હોનારતના દર્દીઓની સેવા કરવા માટે સ્પેશિયલ મેડિકલ ટીમ સાથે ગઈ હતી. ત્યાં અચાનક વાદળ ફાટતાં ભયાનક ભૂસ્ખલન થયું હતું અને મુખ્ય પહાડી પુલ તૂટી ગયો હતો, જેના કારણે સ્નેહાની સમગ્ર બચાવ ટુકડી અને સેંકડો લોકો લાપતા જાહેર થઈ ગયા હતા.

ગુજરાત સરકારે અને ભારતીય આર્મીએ મહિનાઓ સુધી શોધખોળ કરી પણ કોઈ જીવિત મળ્યું નહોતું. વિનોદભાઈ અને રમાબેને આ કાળજું ચીરી નાખતું દર્દનાક સત્ય વૃદ્ધ દાદી અને સંબંધીઓથી છુપાવી રાખ્યું હતું જેથી કોઈ આઘાતથી મરી ન જાય. વિનોદભાઈ રોજ સવારે સરકારી કલેક્ટર કચેરી અને ડિઝાસ્ટર મેનેજમેન્ટ ઓફિસે જઈને ધ્રૂજતા અવાજે પૂછપરછ કરતા હતા પણ કોઈ સંતોષકારક સમાચાર નહોતા મળતા. આખો દિવસ ઘરમાં મહેમાનોની અવરજવર ચાલુ રહી અને દરેક મહેમાન સ્નેહાની પ્રશંસા કરતું રહ્યું, જે દરેક વખતે માતા-પિતાના હૃદય પર સોયની જેમ ભોંકાતું હતું.

વિનોદભાઈએ પોતાની વહાલી દીકરી સ્નેહાને ડોક્ટર બનાવવા માટે પોતાની નાની કરિયાણાની દુકાન અને પૂર્વજોની જમીન પણ શાહુકાર પાસે ગીરો મૂકી દીધી હતી. સ્નેહા હંમેશા કહેતી હતી કે પિતાજી, હું મોટી ડોક્ટર બનીને ગરીબોની મફત સેવા કરીશ અને તમારા તમામ દેવા ચૂકતે કરી દઈશ. આજે એ જ હોનહાર દીકરીના અસ્તિત્વ પર મોતનો પડછાયો છવાયેલો હતો. આ બંને લાચાર માતા-પિતા માટે આ દિવાળીનો મોટો તહેવાર સમગ્ર જીવનની સૌથી કાળી અને પીડાદાયક રાત બની ગયો હતો.

રાત્રે બરાબર આઠ વાગ્યે જ્યારે આખો પરિવાર અને મહેમાનો લક્ષ્મીપૂજનની મહાઆરતી માટે થાળી લઈને ઊભા હતા, ત્યારે અચાનક શેરીના નાકે જોરદાર સાયરન વગાડતી મિલિટરીની ચાર સ્પેશિયલ કમાન્ડો જીપો અને સરકારી એમ્બ્યુલન્સનો કાફલો આવીને ઊભો રહી ગયો. સરકારી મિલિટરી વાહનોના ચમકતા લાલ અને નીલા ઇમરજન્સી પ્રકાશથી આખું આંગણું અને આખી શેરી ઝગમગી ઊઠ્યા. આર્મી ઓફિસર અજયભાઈ પોતાના યુનિફોર્મમાં સજ્જ થઈને આંગણામાં પ્રવેશ્યા.

વિનોદભાઈ અને રમાબેનના બંને હાથમાંથી પિત્તળની મોટી આરતીની થાળી છૂટીને જમીન પર પડી ગઈ. તેમના બંને પગ નીચેથી જાણે કાળમીંઢ જમીન સરકી ગઈ અને શરીરમાંથી પ્રાણ ઊડી ગયા. તેમને લાગ્યું કે સરકાર તરફથી દીકરીના શહીદ થવાની સત્તાવાર પુષ્ટિ આપવા માટે સેના આવી પહોંચી છે. પિતા વિનોદભાઈ બંને હાથ જોડીને પ્રભુ આગળ ચોધાર આંસુએ રડતા રડતા ઓસરીના આરસપહાણ ફ્લોર પર ઘૂંટણિયે બેસી ગયા અને લાચારીથી પોતાનું માથું ઢાળી દીધું. ઓફિસર અજયભાઈએ મોટેથી ગર્જના કરીને પૂછ્યું કે શું આ ભારતની બહાદુર દીકરી અને દેશનું ગૌરવ ડોક્ટર સ્નેહાનું ઘર છે.

બરાબર એ જ ક્ષણે મુખ્ય મિલિટરી કમાન્ડો જીપનો મોટો લોખંડી દરવાજો ડ્રાઈવરે આદરપૂર્વક ખોલ્યો. અંદરથી પોતાના ડોક્ટરના ગ્રીન સર્જિકલ ડ્રેસમાં સજ્જ, ગળામાં ભારત સરકાર દ્વારા આપવામાં આવેલો રાષ્ટ્રપતિ વીરતા મેડલ ચમકાવતી સાક્ષાત સ્નેહા દોડી આવી. ડોક્ટર સ્નેહાએ દોડીને આંગણામાં પગ મૂકતાં જ પોતાના બંને હાથ ફેલાવીને મોટેથી સાદ પાડ્યો કે બાપુજી, માં, તમારી સ્નેહા ઘરે પાછી આવી ગઈ છે.

આખો ઓરડો, આંગણું અને હાજર તમામ સંબંધીઓ એક ક્ષણ માટે સ્તબ્ધ થઈ ગયા. પિતા વિનોદભાઈ અને માતા રમાબેને પોતાની અશ્રુભરી ફાટેલી આંખોથી સામે જોયું. માતા રમાબેને એક ઊંડી હર્ષની ચીસ પાડીને દોડી આવી અને સ્નેહાને પોતાની બંને બાહોમાં વહાલથી જકડી લીધી. બંને જણા રડવા લાગ્યા. પિતા વિનોદભાઈ પણ દોડી આવ્યા અને પોતાની વહાલી દીકરી સ્નેહાના માથા પર હાથ મૂકીને પોતાના પવિત્ર આંસુઓનો ગંગાજળ જેવો અભિષેક કરવા લાગ્યા. નાનો ભાઈ આનંદ પોતાની વહાલી મોટી બહેનને પ્રેમથી વળગીને બંને હાથે પકડીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો. આખું કુટુંબ ખુશીના આંસુમાં ભીંજાઈ ગયું.

આર્મીના સિનિયર ઓફિસર અજયભાઈએ આખા ગામની ભરી સભામાં સ્નેહા તરફ ગૌરવપૂર્ણ સલામી આપતાં આ પવિત્ર સત્યનો મોટો ખુલાસો કર્યો કે જ્યારે પહાડી પુલ તૂટી ગયો હતો, ત્યારે ડોક્ટર સ્નેહા ખીણમાં ફસાયેલા પિસ્તાળીસ ગંભીર ઈજાગ્રસ્ત ગામવાસીઓ અને બાળકો સાથે ગુફામાં ફસાઈ ગઈ હતી. છેલ્લા નેવું દિવસ સુધી કોઈપણ ખોરાક કે સંપર્ક વગર આ બહાદુર દીકરીએ પહાડી જડીબુટ્ટીઓ અને દવાઓથી તમામ પિસ્તાળીસ લોકોનો જીવ બચાવી રાખ્યો. ગઈકાલે મોડી સાંજે અમારી સ્પેશિયલ આર્મી હેલિકોપ્ટર ટીમે તેમને સુરક્ષિત રીતે રેસ્ક્યુ કર્યા અને ભારતના રાષ્ટ્રપતિએ તેમને વીરતા પદકથી સન્માનિત કર્યા. સ્નેહાએ આર્મી ચીફને કરગરીને ખાસ વિનંતી કરી હતી કે ગમે તે થાય પણ મારે દિવાળીની આ પવિત્ર રાતે મારા માતા-પિતાના ઘરે વતન પહોંચવું છે.

આ સાંભળીને મુકેશભાઈ, તમામ સંબંધીઓ અને હાજર રહેલા સેંકડો ગ્રામજનો પવિત્ર આદર સાથે ગળગળા થઈ ગયા અને હાથ જોડીને નતમસ્તક થઈ ગયા. આજુબાજુના આખા ગામના લોકોએ ખુશીથી તાળીઓના જોરદાર ગડગડાટ સાથે સ્નેહા પર ગુલાબના ફૂલો વરસાવ્યા. પિતા વિનોદભાઈએ પોતાની છાતી ગજગજ ફૂલતાં ગર્વ અને વહાલથી પોતાની વહાલી દીકરીના માથા પર હાથ મૂકીને કહ્યું કે મારી લાડકવાયી દીકરી બેટા, આજે તેં સાચા અર્થમાં મારા કુળને અને આખા દેશને તારી સેવા અને ત્યાગથી અજવાળી દીધું છે.

માતા રમાબેને એ જ સોના જેવી પવિત્ર આરતીની થાળી ફરીથી દીવા પ્રગટાવીને સજાવી અને અશ્રુભીની આંખો સાથે પોતાની બહાદુર દીકરી સ્નેહાની મંગળ આરતી ઉતારી અને તેના મોંમાં મીઠાઈ મૂકી. છેલ્લા ત્રણ મહિનાથી ઘરમાં છવાયેલો ઘોર અંધકાર, નિરાશા અને અસહ્ય દર્દ ક્ષણભરમાં ઓગળી ગયા હતા અને એ આંગણામાં સાચા નિઃસ્વાર્થ પવિત્ર પ્રેમ, અડગ ભક્તિ, રાષ્ટ્રસેવા, સંસ્કાર અને દિવાળીના અમર દિવ્ય તેજનો સાચો સૂર્યોદય થયો હતો. એ પવિત્ર ઘર સાચે જ દિવ્ય પ્રકાશ, સુખ, શાંતિ અને પુણ્યથી ઝળહળી ઊઠ્યું હતું. આજુબાજુનું આખું ગામ ખુશી અને ગૌરવથી ઝૂમી ઊઠ્યું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.