ખરાબ સમયમાં પાડોશીને મફતમાં અનાજ આપી દીધું, ગામ લોકોએ મૂરખ કહ્યો પણ અંદર જોયું તો...

હાથમાં પકડેલી પાવડી જમીન પર પડી ગઈ. સૂકી માટીનો ધૂળિયો ગોટો હવામાં ઊડ્યો. કિશનના હાથની હથેળીઓ કાળી પડી ગઈ હતી. તડકાના લીધે તેની ચામડી પર બળતરા થતી હતી. સામે બળદગાડા પર અનાજની પાંચ મોટી ગુણો ગોઠવાઈ રહી હતી.

દરેક ગુણનો ભાર એટલો હતો કે ગાડું એક તરફ નમી જતું હતું. રસ્તા પર ઊભેલા ચાર-પાંચ લોકો કિશન સામું જોઈને હસી રહ્યા હતા. કોઈના ચહેરા પર દયા નહોતી. પણ કિશનના ચહેરા પર એક અલગ જ શાંતિ હતી.

ગાડાની બાજુમાં ઊભેલા વૃદ્ધ ખેડૂત રામજીનો હાથ ધ્રૂજતો હતો. તેમની આંખોમાં કાકલૂદી હતી. તેમણે કિશનનો હાથ પકડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ કિશને તેમને ધીમેથી રોકી દીધા.

કિશને ગુણનો છેલ્લો દોરડો બરાબર બાંધ્યો. તેણે પોતાના ગમછાથી મોં પરનો પરસેવો લૂછ્યો. આટલું બધું અનાજ મફતમાં આપી દેવું એ આજના સમયમાં મૂર્ખામી ગણાતી હતી. પણ કિશન માટે આ રમત નહોતી.

કિશન એક સામાન્ય ખેડૂત હતો. તે પોતાના નાના ઘરમાં પત્ની શાંતા અને નાના દીકરા સાથે રહેતો હતો. તેની પાસે બહુ ઝાઝી જમીન નહોતી. આખા વર્ષની સખત મહેનત પછી માંડ થોડું અનાજ ઘરે આવતું હતું.

ઘરમાં કાયમ પૈસાની ખેંચતાણ રહેતી હતી. શાંતા દરરોજ ઘરનો હિસાબ કરતી વખતે વિચારમાં પડી જતી. પણ કિશન હંમેશાં કહેતો કે જેટલું છે તેમાં સંતોષ રાખવો જોઈએ. ઈશ્વર બધું સરખું કરી દેશે.

તેમના ઘરની બિલકુલ બાજુમાં રામજીનું ખેતર હતું. રામજી ઉંમરમાં બહુ મોટા હતા. આ વર્ષે વરસાદ બહુ ઓછો પડ્યો હતો. રામજીના ખેતરમાં પાક સાવ બળી ગયો હતો.

રામજી પાસે હવે ખાવાના પણ વાંધા હતા. તેમના ઘરમાં બીમાર પત્ની હતી. દવા અને રાશનના પૈસા ન હોવાથી રામજી દરરોજ સાંજે પોતાના ઘરની બહાર બેસીને રડતા હતા.

કિશને આ બધું પોતાની આંખોથી જોયું હતું. તેના પોતાના ખેતરમાં આ વર્ષે પાક સારા પ્રમાણમાં થયો હતો. તેણે વિચાર્યું કે જો તે રામજીને મદદ નહીં કરે તો રામજીનો પરિવાર ભૂખે મરી જશે.

કિશને પોતાના પાકનો અડધાથી વધુ ભાગ રામજીને આપી દેવાનો ફેંસલો કર્યો. તેણે બળદગાડું મંગાવ્યું અને અનાજ ભરી દીધું.

ગામના લોકો આ વાત જાણીને ભેગા થઈ ગયા. લોકો કહેવા લાગ્યા કે કિશન તારું મગજ ફરી ગયું છે. તારા પોતાના ઘરમાં ચાર દાણા નથી અને તું બીજાને મફતમાં વહેંચે છે.

કિશનની પત્ની શાંતા પણ આ જોઈને ગભરાઈ ગઈ. તેણે કિશનને ખૂણામાં બોલાવ્યો. તેણે કહ્યું કે આપણે આખા વર્ષનો ખર્ચ કેવી રીતે કાઢીશું. આપણો દીકરો હજુ નાનો છે.

કિશને શાંતાના માથા પર હાથ મૂક્યો. તેણે બહુ નમ્રતાથી કહ્યું કે શાંતા, તું ચિંતા ના કર. આપણા ઘરમાં રોટલો રળાઈ જશે. પણ જો આપણે આજે મદદ નહીં કરીએ તો રામજીકાકા જીવી નહીં શકે.

ગામના લોકો કિશનને મૂરખ કહેતા રહ્યા. કોઈએ કહ્યું કે આ છોકરો પોતાનું ઘર બરબાદ કરી રહ્યો છે. પણ કિશને કોઈની વાત પર ધ્યાન ના આપ્યું. તેણે ગાડું રામજીના ઘર તરફ રવાના કરી દીધું.

રામજીના ઘરે જ્યારે અનાજ પહોંચ્યું ત્યારે આખો પરિવાર રડી પડ્યો. રામજીના દીકરાઓએ કિશનના પગ પકડી લીધા. પણ કિશને તેમને તરત ઊભા કર્યા અને ભેટી પડ્યો.

સાંજે ગામના ચોરા પર બધા લોકો બેઠા હતા. કિશન પણ ત્યાંથી પસાર થતો હતો. ગામના એક અગ્રણીએ કિશનને બોલાવ્યો. તેમણે કહ્યું કે કિશન, તે આજે જે કર્યું તે ડહાપણ ન કહેવાય. વેપારમાં અને ખેતીમાં આવી દયા ના રખાય.

કિશન શાંતિથી ઊભો રહ્યો. તેણે પોતાના બંને હાથ જોડ્યા. તેની આંખોમાં કોઈ ગુસ્સો નહોતો. તેણે કહ્યું કે કાકા, તમે જે જુઓ છો તે આજના દિવસની વાત છે. પણ હું જે જોઈ રહ્યો છું તે પંદર વર્ષ જૂની વાત છે.

બધા લોકો આશ્ચર્યથી કિશન સામે જોવા લાગ્યા. ચોરા પર એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. પવન પણ થંભી ગયો હોય તેવું લાગતું હતું.

કિશને ધીમેથી બોલવાનું શરૂ કર્યું. તેણે કહ્યું કે પંદર વર્ષ પહેલાં જ્યારે આ વિસ્તારમાં ભયાનક દુષ્કાળ પડ્યો હતો, ત્યારે હું બહુ નાનો હતો. મારા પિતાજી પાસે ખાવા માટે એક દાણો પણ નહોતો.

અમારા ઘરમાં ત્રણ દિવસથી ચૂલો સળગ્યો નહોતો. હું અને મારી બહેન ભૂખથી તડપતા હતા. મારા પિતાજી ગામમાં દરેકના ઘરે મદદ માગવા ગયા હતા. પણ કોઈએ દરવાજો નહોતો ખોલ્યો.

કિશનનો અવાજ થોડો ધ્રૂજવા લાગ્યો. તેણે આગળ કહ્યું કે એ કાળી રાત્રે આ રામજીકાકા અમારા ઘરે આવ્યા હતા. તેમની પાસે માત્ર એક જ કોથળી અનાજ હતું, જે તેમણે પોતાના પરિવાર માટે બચાવીને રાખ્યું હતું.

રામજીકાકાએ એ આખી કોથળી અમારા ઘરમાં મૂકી દીધી હતી. તેમણે મારા પિતાજીને કહ્યું હતું કે મારા બાળકો ભૂખ્યા રહેશે તો ચાલી જશે, પણ આ નાના બાળકોને હું મરવા નહીં દઉં.

એ એક કોથળી અનાજથી મારો આખો પરિવાર એ ભયાનક દુષ્કાળમાંથી બચી ગયો હતો. જો એ દિવસે રામજીકાકાએ પોતાના પરિવારનો વિચાર કર્યા વગર અમને અનાજ ના આપ્યું હોત, તો આજે હું તમારી સામે જીવતો ઊભો ન હોત.

કિશને આંખમાંથી સરકેલું એક ટીપું લૂછ્યું. તેણે કહ્યું કે આજે જ્યારે રામજીકાકા પર મુશ્કેલી આવી છે, ત્યારે હું હિસાબ કરવા બેસું તો મારાથી મોટો અધર્મી કોઈ ન કહેવાય. તેમણે તો મારો જીવ બચાવ્યો હતો, હું તો માત્ર અનાજ આપું છું.

આ વાત સાંભળીને ચોરા પર બેઠેલા તમામ લોકોના મોં બંધ થઈ ગયા. જે લોકો કિશનને મૂરખ કહેતા હતા, તેમની નજરો શરમથી નીચે ઝૂકી ગઈ.

જે અગ્રણી કિશનને શિખામણ આપતા હતા, તેઓ પોતાની ખુરશી પરથી ઊભા થઈ ગયા. તેમણે કિશનના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તેમની આંખોમાં પણ પાણી આવી ગયા હતા.

તેમણે કહ્યું કે કિશન, અમે તને મૂરખ સમઝતા હતા પણ તું તો આ આખા ગામમાં સૌથી મોટો અને સાચો માણસ નીકળ્યો. તું સંસ્કાર અને મૈત્રીનો સાચો અર્થ સમજે છે.

ગામના લોકોને પોતાની ભૂલ સમજાઈ ગઈ. બધા ખેડૂતોએ ભેગા મળીને નક્કી કર્યું કે તેઓ પણ રામજીને થોડું થોડું અનાજ અને મદદ આપશે.

કિશન જ્યારે ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે શાંતા દરવાજે ઊભી હતી. તેણે ગામના ચોરા પર થયેલી બધી વાત સાંભળી લીધી હતી. તેની આંખોમાં પતિ પ્રત્યે ગર્વ અને પ્રેમ હતો.

તેણે કિશન માટે રોટલો અને શાક પીરસ્યું. ઘરમાં કોઈ મોટી સંપત્તિ નહોતી, પણ એ નાના છાપરા નીચે જે શાંતિ હતી તે મોટા બંગલાઓમાં પણ ન મળે.

જીવનમાં પૈસા અને મિલકત તો આવતા-જતા રહે છે. પણ જે માણસ જૂના ઉપકાર અને સાચી મિત્રતાને યાદ રાખે છે, તેને જ ઈશ્વરનો સાચો આશીર્વાદ મળે છે.

નીતિ અને પ્રામાણિકતાથી જીવવામાં ક્યારેય નુકસાન થતું નથી. વાવેલું પ્રેમનું બીજ સમય જતાં અક્ષય ફળ આપે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.