કરોડપતિ બનીને નવી લક્ઝરી કાર સાથે ગામડે પહોંચેલા દીકરાને પિતાએ બતાવી એવી વસ્તુ, જે જોઈને...

ગામડાના કાચા રસ્તા પર ઉડતી ધૂળની ડમરીઓની વચ્ચે આજે એક ચમકતી અને કાળા કલરની મોંઘી લક્ઝરી કાર ધીમે ધીમે આગળ વધી રહી હતી. આ ગાડીની ચમક એટલી અદ્ભુત હતી કે રસ્તામાં આવતા જતા ગ્રામજનો પોતાના કામ પડતા મૂકીને એકીટશે આ નવી નકોર ગાડીને જોઈ રહ્યા હતા. ગાડી ગામના પાદરેથી પસાર થઈને સીધી દેવરાજભાઈના જૂના અને નળિયાવાળા ઘરની બહાર આવીને ઉભી રહી.

ગાડીનો દરવાજો ખુલ્યો અને તેમાંથી એક ખૂબ જ હેન્ડસમ, મોભાદાર અને મોંઘા બ્રાન્ડેડ કપડાં પહેરેલો યુવાન બહાર નીકળ્યો. આ યુવાન બીજો કોઈ નહીં પણ દેવરાજભાઈનો એકનો એક દીકરો માનવ હતો. માનવ શહેરમાં જઈને ખૂબ મોટો બિઝનેસમેન બન્યો હતો અને આજે તેણે પોતાની જિંદગીની સૌથી મોંઘી લક્ઝરી કાર ખરીદી હતી. તે પોતાના પિતાને આ ગાડી બતાવીને સરપ્રાઈઝ આપવા અને પોતાનો વટ બતાવવા માટે ખાસ ગામડે આવ્યો હતો.

ગાડીનો અવાજ સાંભળીને દેવરાજભાઈ ખાટલા પરથી ઊભા થયા. તેમની ઉંમર થઈ ગઈ હતી અને આખી જિંદગી ખેતરમાં કાળી મજૂરી કરવાને કારણે તેમનું શરીર થોડું વળી ગયું હતું. તેમના હાથ અને પગ પર ખેતરના કામના ચીરા સ્પષ્ટ દેખાતા હતા. માનવે ગર્વથી ગાડીની ચાવી પિતાના હાથમાં મૂકવાનો પ્રયત્ન કર્યો અને ગાડીના અદ્યતન ફીચર્સ વિશે મોટા ઉપાડે વાતો કરવા લાગ્યો.

દેવરાજભાઈએ ગાડી સામે એક નજર નાખી અને ધીમેથી ગાડીના બોનેટ પર હાથ ફેરવ્યો. પરંતુ તેમના ચહેરા પર કોઈ એવો મોટો રાજીપો કે આશ્ચર્યનો ભાવ નહોતો જેની માનવ અપેક્ષા રાખીને બેઠો હતો. તેમણે સાવ સાદા અવાજે કહ્યું કે ગાડી તો સારી છે બેટા, બસ સાચવીને ચલાવજે. પિતાનો આટલો ઠંડો પ્રતિસાદ જોઈને માનવના અહંકારને બહુ મોટી ઠેસ પહોંચી.

માનવને મનમાં અચાનક એક કડવો વિચાર આવ્યો કે પિતા આખી જિંદગી ગરીબી અને મજૂરીમાં જ રહ્યા છે એટલે કદાચ તેમને મારી આટલી મોટી પ્રગતિ અને આટલી મોંઘી કાર જોઈને ઈર્ષ્યા થઈ રહી છે. તે ગુસ્સામાં કંઈ પણ બોલ્યા વગર ઘરની અંદર જતો રહ્યો અને પિતા સાથે વાત કરવાનું ટાળવા લાગ્યો. દેવરાજભાઈ દીકરાના મનના આ બદલાયેલા ભાવોને ચુપચાપ જોઈ રહ્યા હતા અને મનોમન કંઈક વિચારી રહ્યા હતા.

સાંજનો સમય થયો એટલે ગામડાના આકાશમાં પક્ષીઓનો કલરવ ગુંજી ઉઠ્યો. દેવરાજભાઈએ માનવને પોતાના રૂમમાં બોલાવ્યો. રૂમના એક ખૂણામાં લાકડાની એક જૂની પેટી પડી હતી, જે હંમેશાં તાળું મારેલી રહેતી હતી. દેવરાજભાઈએ ધ્રૂજતા હાથે એ પેટીનું તાળું ખોલ્યું અને તેમાંથી કાપડની એક કોથળી અને એક નાની કાચની બરણી બહાર કાઢીને ટેબલ પર મૂકી.

માનવ નવાઈ પામીને જોઈ રહ્યો હતો કે પિતા આ શું કરી રહ્યા છે. દેવરાજભાઈએ કાપડની કોથળીમાંથી માનવના બાળપણના એક નાના, ફાટેલા અને વારંવાર થીગડા મારેલા પગરખાં એટલે કે ચંપલ બહાર કાઢ્યા. એ પગરખાં જોઈને માનવને પોતાનું ગરીબ બાળપણ યાદ આવી ગયું જ્યારે તેની પાસે શાળાએ જવા માટે નવા ચંપલ પણ નહોતા.

ત્યાર પછી દેવરાજભાઈએ પેલી નાની કાચની બરણી માનવની નજીક સરકાવી. એ બરણીની અંદર એક, બે અને પાંચ રૂપિયાના અસંખ્ય જૂના સિક્કાઓ ભરેલા હતા. એ સિક્કાઓ એટલા જૂના હતા કે તેના પર દેવરાજભાઈના ખેતરની માટી અને પરસેવાના ડાઘા જામી ગયા હતા. બરણી આખી સિક્કાઓથી ચપોચપ ભરેલી હતી.

દેવરાજભાઈએ મીણબત્તીના આછા પ્રકાશમાં દીકરાની સામે જોયું અને ગળગળા અવાજે કહ્યું કે બેટા, તું બપોરે વિચારી રહ્યો હતો ને કે તારો બાપ તારી નવી કાર જોઈને રાજી કેમ ન થયો. તને લાગ્યું હશે કે મને તારી સફળતાની ઈર્ષ્યા છે. પણ બેટા, એક બાપ ક્યારેય પોતાના દીકરાની પ્રગતિથી ઈર્ષ્યા ન કરી શકે.

પિતાએ પેલા ફાટેલા પગરખાં હાથમાં લીધા અને કહ્યું કે જ્યારે તું નાનો હતો ત્યારે તારા પગમાં કાંકરા ન વાગે એટલા માટે હું આખો દિવસ ખેતરમાં ખુલ્લા પગે મજૂરી કરતો હતો જેથી તારા માટે આ ચંપલ લાવી શકું. અને આ કાચની બરણી જો, આ કોઈ સામાન્ય સિક્કા નથી. તને શહેરમાં ભણાવવા માટે મેં વર્ષો સુધી મારો લોહી-પરસેવો એક કરીને આ એક એક સિક્કો ભેગો કર્યો હતો.

દેવરાજભાઈની આંખમાંથી આંસુનું એક ટીપું સરી પડ્યું અને તેમણે આગળ કહ્યું કે ક્યારેક ખેતરમાં અનાજ ઓછું પાકતું ત્યારે હું અને તારી માં અડધા ભૂખ્યા સૂઈ જતા હતા પણ આ બરણીના સિક્કાને ક્યારેય હાથ નહોતા અડાડતા, જેથી તારી કોલેજની ફી સમયસર ભરાઈ શકે. બેટા, આજે તારી આ લક્ઝરી કાર ભલે બહુ મોટી અને મોંઘી છે, પણ મારા માટે આ સિક્કાઓ પાછળ મારી આખી જિંદગીનો નીચોડ છે. મારી આખી જિંદગીની કમાણી આ બરણીમાં છે જેણે તને આજે આ મુકામ પર પહોંચાડ્યો છે.

પિતાના આ શબ્દો સાંભળતા જ માનવની અંદર રહેલો બિઝનેસમેનનો મોટો અહંકાર ક્ષણભરમાં ઓગળીને પાણી થઈ ગયો. તેના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. તેને પોતાની જાત પર અતિશય શરમ અને નફરત થવા લાગી કે તે કેટલો મૂર્ખ હતો કે જે પિતાએ પોતાનું આખું અસ્તિત્વ તેના ભવિષ્ય માટે હોમી દીધું, તેમને જ તે ઈર્ષાળુ સમજી બેઠો હતો.

માનવથી પોતાનું રડવાનું રોકાયું નહીં. તે તાત્કાલિક ઘૂંટણિયે બેસી ગયો અને પિતાના માટીવાળા પગ પકડીને ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડ્યો. તેણે પિતાના ચરણોમાં પોતાનું માથું મૂકી દીધું અને માફી માંગતા કહ્યું કે પિતાજી મને માફ કરી દો, હું પૈસાના નશામાં એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે તમારી આ મૂંગી મમતા અને મહાન ત્યાગને જોઈ જ ન શક્યો. મારી આ કરોડોની કાર તમારી આ એક કાચની બરણી સામે સાવ શૂન્ય છે.

દેવરાજભાઈએ ધીમેથી દીકરાને બેઠો કર્યો અને તેને પોતાના ગળે લગાવી દીધો. પિતાના એ આલિંગનમાં માનવને સમજાયું કે દુનિયામાં સાચી પ્રગતિ અને સાચું સુખ મોંઘી ગાડીઓમાં નથી, પણ માતા-પિતાના ચરણોમાં અને તેમના આશીર્વાદમાં છે. તે રાત્રે ગામડાના એ નાના ઘરમાં લક્ઝરી કારની લાઈટો કરતાં પણ વધુ પ્રકાશ પિતાના પ્રેમનો ફેલાયેલો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.