કરોડપતિ દીકરો દર રવિવારે માની ચાની લારીએ જઈને વાસણ કેમ માંજતો હતો તે જાણીને...

દિલીપે પોતાના જાડા કાળા બૂટથી ચાની લારીની લાકડાની જૂની પાટલી જોરદાર લાત મારીને ઊંધી વાળી દીધી. કાચના ત્રણ ગ્લાસ પથ્થર પર પડીને કટકા થઈ ગયા અને ગરમ પાણી ઢોળાઈ ગયું. દિલીપે લાલચોળ આંખો કરીને બરાડા પાડ્યા કે એય ડોશી, છેલ્લા ત્રણ મહિનાનો હપ્તો બાકી છે. જો આજે સાંજ સુધીમાં પૂરા દસ હજાર રૂપિયા રોકડા નહીં મળે તો આ આખી લારી સળગાવી દઈશ અને તને અહીંથી રસ્તા પર ફેંકી દઈશ.

પાર્વતીએ પોતાના ધ્રૂજતા હાથે ચાની કાળી પડેલી જૂની કીટલી ચૂલા પરથી નીચે ઉતારી અને સાડીના છેડેથી આંસુ લૂછ્યા. પાર્વતીના ચહેરા પર ઊંડી કરચલીઓ અને છેલ્લા વીસ વર્ષના સખત સંઘર્ષના નિશાન સ્પષ્ટ દેખાતા હતા. પાર્વતીએ હાથ જોડીને અત્યંત ગળગળા અવાજે કહ્યું કે ભાઈ, હું સવારથી સાંજ સુધી બળબળતા તડકામાં દસ રૂપિયાની કટિંગ ચા વેચીને માંડ મારું બે ટંકનું ગુજરાન ચલાવું છું. મારી પાસે આટલી મોટી રકમ ક્યાંથી હોય.

દિલીપના સાથીદારે મોટેથી અટ્ટહાસ્ય કરીને કટાક્ષ કર્યો કે તારો પેલો દીકરો વિવેક ક્યાં ગયો. આખા વિસ્તારના લોકો કહે છે કે એ શહેરમાં કોઈ મોટી કંપનીમાં મોટો સાહેબ બની ગયો છે. જો એ ખરેખર મોટો સાહેબ બની ગયો હોય તો એની સગી મા કેમ અહીં ધૂળિયા નાકા પર કાળી ચા ઉકાળે છે અને એંઠા ગ્લાસ ધોવે છે. આ સાંભળીને પાર્વતી મૌન રહી પણ તેની આંખોમાં અપાર વાત્સલ્ય અને સંસ્કારોની ચમક હતી.

પાર્વતીએ મનમાં વિચાર્યું કે મારો વહાલસોયો વિવેક આજે આખા દેશનો સૌથી મોટો આઈટી અને ઈન્ડસ્ટ્રીયલ ઉદ્યોગપતિ બની ગયો છે. પણ મેં તેને બાળપણથી શીખવ્યું છે કે સંપત્તિ ભલે આસમાને પહોંચે પણ પગ હંમેશા જમીન પર અને માટી સાથે જોડાયેલા રહેવા જોઈએ. વિવેક આજે પણ દર રવિવારે સવારે છ વાગ્યે પોતાની અબજોની કંપની અને આલીશાન બંગલો છોડીને આ જ ધૂળિયા નાકા પર પોતાની માના હાથની ચા પીવા અને સેવા કરવા નિયમિત આવતો હતો.

રવિવારની સોનેરી સવાર થઈ. શહેરના મોટા વેપારીઓ અને વિવેકની કંપનીના વિદેશી અમેરિકન રોકાણકારો શહેરની ફાઈવ સ્ટાર હોટલમાં સો કરોડના મોટા બિઝનેસ પ્રોજેક્ટ માટે ભેગા થયા હતા. કંપનીના સિનિયર વાઈસ પ્રેસિડેન્ટ હરીશભાઈએ ચિંતામાં ફોન જોડ્યો કે વિવેક સાહેબ, વિદેશથી આવેલા મોટા ડેલિગેટ્સ હોટલના કોન્ફરન્સ હોલમાં તમારી રાહ જોઈ રહ્યા છે. તમે અત્યારે ક્યાં છો. વિવેકે શાંતિથી કહ્યું કે હું મારા જીવનના સૌથી પવિત્ર કામમાં છું, હું બરાબર નવ વાગ્યે હોટલ પહોંચી જઈશ.

વિવેકે પોતાની કરોડોની કિંમતની ચમકતી કાળી લક્ઝરી કાર ચાની લારીથી અડધો કિલોમીટર દૂર ઝાડ પાછળ પાર્ક કરી. તેણે પોતાનો મોંઘો સૂટ, સોનાની ઘડિયાળ અને ટાઈ ગાડીમાં ઉતારી દીધા અને સાદો સફેદ સુતરાઉ કુર્તો તથા ચપ્પલ પહેરીને પગપાળા ચાલતો ધૂળિયા નાકા તરફ આગળ વધ્યો. વિવેક જ્યારે લારી પર પહોંચ્યો ત્યારે તેણે જોયું કે તેની મા ચૂલા પાસે જમીન પર બેસીને દેશી આદુ અને એલચી ખાંડી રહી હતી.

વિવેક અત્યંત ધીમા પગલે આવ્યો અને પોતાની માના ધૂળવાળા ચરણ સ્પર્શ કર્યા. પાર્વતીએ પોતાના ભીના અને પવિત્ર હાથે દીકરાના માથા પર વહાલથી હાથ ફેરવ્યો. વિવેકે કોઈ પણ સંકોચ વગર તરત બાજુ પર પડેલું મોટું એલ્યુમિનિયમનું તપેલું લીધું અને એંઠા કાચના ગ્લાસ સાફ પાણીથી માંજવાનું શરૂ કર્યું. આજુબાજુથી પસાર થતા સામાન્ય મજૂરો, કડિયાઓ અને રિક્ષાવાળાઓ વિવેકને રોજની જેમ સામાન્ય છોકરો સમજીને પ્રેમથી વાતો કરતા હતા.

વિવેકે હસીને મીઠાસથી પૂછ્યું કે મા, આજે સ્પેશિયલ આદુ-ફુદીનાવાળી કડક ચા બનાવી છે ને. પાર્વતીએ કાચના ગ્લાસમાં ગરમાગરમ સુગંધી ચા ગાળીને પોતાના વહાલસોયા દીકરાના હાથમાં આપી. વિવેકે પહેલો ઘૂંટડો ભર્યો અને આંખો બંધ કરીને આનંદથી બોલ્યો કે મા, આખી દુનિયાની મોટી મોટી ફાઈવ સ્ટાર હોટલોની હજારો રૂપિયાની કિંમતી કોફી પણ તારા હાથની આ દસ રૂપિયાની ચા સામે સાવ ફિક્કી લાગે છે. આ ચામાં તારા નિઃસ્વાર્થ પરસેવાની અને પવિત્ર આશીર્વાદની દિવ્ય સુગંધ છે.

બરાબર એ જ વખતે ગુંડો દિલીપ પોતાના પાંચ લુખ્ખા સાથીદારો સાથે હાથમાં લોખંડના જાડા પાઈપ અને લાકડીઓ લઈને ધસી આવ્યો. દિલીપે આવીને સીધો સળગતા ચૂલા પર પડેલી ચાની કીટલી પર પાઈપનો જોરદાર ફટકો માર્યો. ઉકળતી ચા જમીન પર ઢોળાઈ ગઈ અને ઈંટોનો ચૂલો તૂટીને વિખેરાઈ ગયો. દિલીપે ગર્જના કરી કે ડોશી, તેં હજુ સુધી મારા હપ્તાના પૈસાની વ્યવસ્થા નથી કરી. હવે તારી આ લારી અહીં એક મિનિટ પણ ઊભી નહીં રહે.

વિવેક ધીમેથી ઊભો થયો અને તેની આંખોમાં ક્રોધનો ભયાનક જ્વાળામુખી ભભૂકી ઊઠ્યો. વિવેકે વીજળીની ઝડપે આગળ વધીને દિલીપનો હાથ પકડી લીધો અને તેને એવો જોરદાર મરોડ્યો કે દિલીપના હાથમાંથી લોખંડનો પાઈપ નીચે પડી ગયો અને તે અસહ્ય દર્દથી ચીસ પાડી ઊઠ્યો. દિલીપે ગુસ્સામાં ગાળ આપીને કહ્યું કે એય ભિખારી જેવા સાધારણ છોકરા, તું જાણે છે હું આ વિસ્તારનો કેટલો મોટો દાદા છું. મારી સામે આંખ ઊંચી કરવાની તારી ઔકાત નથી.

વિવેકે દિલીપને જોરદાર તમાચો મારીને ધૂળમાં પછાડી દીધો. વિવેકે પોતાના ખિસ્સામાંથી ખાસ સેટેલાઇટ ફોન કાઢ્યો અને શહેરના પોલીસ કમિશનર તથા મ્યુનિસિપલ કમિશનરને તાત્કાલિક લોકેશન મોકલીને બોલાવ્યા. માત્ર પાંચ જ મિનિટમાં સાયરન વગાડતી પાંચ પોલીસ વાન, સ્પેશિયલ ટાસ્ક ફોર્સ અને મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશનના ઉચ્ચ અધિકારીઓનો મોટો કાફલો નાકા પર આવી પહોંચ્યો.

સાથે સાથે ફાઈવ સ્ટાર હોટલમાં રાહ જોઈ રહેલા વિદેશી અમેરિકન ડેલિગેટ્સ, મીડિયાના જાણીતા પત્રકારો અને કંપનીના બોર્ડ ઓફ ડિરેક્ટર્સ પણ પોતાની મોટી ગાડીઓ લઈને ત્યાં પહોંચી ગયા. દિલીપ અને તેના ગુંડાઓ આટલો મોટો સરકારી કાફલો, કમાન્ડો અને ટીવી કેમેરા જોઈને થરથર કાંપવા લાગ્યા અને તેમના હોશ ઊડી ગયા.

પોલીસ કમિશનરે આગળ વધીને વિવેકને અત્યંત આદરપૂર્વક સેલ્યુટ કરી અને હાથ જોડીને કહ્યું કે ગુડ મોર્નિંગ સર, આ અસામાજિક તત્વોએ તમારી માતા સાથે ગેરવર્તણૂક કરવાની હિંમત કરી છે. અમે આ તમામ ગુંડાઓ સામે ગેરકાયદે ખંડણી, જીવલેણ હુમલો અને સરકારી જમીન પર દાદાગીરીનો સખત ગુનો નોંધીને જેલમાં મોકલીએ છીએ. પોલીસે તરત દિલીપ અને તેના સાથીઓને કડક લોખંડી હાથકડી પહેરાવી દીધી.

દિલીપના પગ નીચેથી જાણે સમગ્ર ધરતી સરકી ગઈ. દિલીપે ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું કે સાહેબ, આ સામાન્ય વાસણ માંજતો ચાવાળો છોકરો કોણ છે. પોલીસ કમિશનરે ગર્જના કરીને કહ્યું કે આ સમગ્ર એશિયાની સૌથી મોટી આઈટી અને ઈન્ડસ્ટ્રીયલ કંપની પાર્વતી ગ્લોબલ એન્ટરપ્રાઈઝના ફાઉન્ડર, ચેરમેન અને દેશના સૌથી મોટા ઉદ્યોગપતિ વિવેક સર પોતે છે. જેમની કંપનીનું વાર્ષિક ટર્નઓવર પાંચ હજાર કરોડ રૂપિયાથી પણ વધુ છે.

હરીશભાઈ અને વિદેશી રોકાણકારો પણ આગળ આવ્યા. હરીશભાઈએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું કે વિવેક સાહેબ, તમે આટલા મોટા વૈશ્વિક અબજોપતિ માણસ થઈને આ ધૂળિયા રસ્તા પર એક નાની ચાની લારી પર કેમ બેઠા છો અને તમારી માતા હજુ પણ અહીં સાદા કપડાંમાં કેમ કામ કરે છે.

વિવેકે પોતાની માતા પાર્વતીનો હાથ પોતાના બંને હાથમાં લીધો અને આખી મીડિયા, અધિકારીઓ તથા ભરેલી સભા સમક્ષ ગર્વભેર કહ્યું કે આ કોઈ સામાન્ય ચાની લારી નથી પણ મારું સૌથી મોટું તીર્થધામ અને પવિત્ર મંદિર છે. વીસ વર્ષ પહેલાં જ્યારે મારા પિતાનું અકાળે અવસાન થયું ત્યારે અમારો આખો પરિવાર રસ્તા પર આવી ગયો હતો. મારી આ ભોળી માએ સવારે ચાર વાગ્યે જાગીને, કડકડતી ઠંડી અને વરસાદ સહન કરીને અને પોતાના હાથ બાળીને આ લારી પર ચા વેચી હતી.

વિવેકે ગળગળા અવાજે આગળ કહ્યું કે આ લારી પર વેચાયેલી ચાના એક-એક રૂપિયાની કમાણીથી મારી સ્કૂલની ફી ભરાઈ હતી અને મને એન્જિનિયરિંગ કોલેજમાં ભણવા મોકલ્યો હતો. આજે મારી પાસે અબજો રૂપિયાની સંપત્તિ, આલીશાન બંગલા અને મોટી ગાડીઓ છે પણ મારી ખરી ઓળખ મારી આ માના પવિત્ર સંસ્કારો અને તેનો પરસેવો છે. જે માણસ પોતાની સફળતાના નશામાં પોતાના મૂળિયાં અને મા-બાપના સંઘર્ષને ભૂલી જાય, એ માણસ આ પૃથ્વી પર પશુ સમાન છે.

વિવેકે તે જ ક્ષણે મ્યુનિસિપલ કમિશનરને કાયદેસર જમીનના દસ્તાવેજો સોંપ્યા. વિવેકે આખા વિસ્તારની પાંચ એકર જમીન ખરીદીને ત્યાં પચાસ કરોડ રૂપિયાના ખર્ચે 'પાર્વતી સ્કિલ એન્ડ એજ્યુકેશન ફાઉન્ડેશન' બનાવવાની જાહેરાત કરી. જ્યાં શહેરના તમામ ગરીબ, અનાથ અને જરૂરિયાતમંદ બાળકોને વિનામૂલ્યે શ્રેષ્ઠ શિક્ષણ, ભોજન અને ટેકનિકલ તાલીમ આપવામાં આવશે. આ નાની ચાની લારીને એ ભવ્ય સંસ્થાના મુખ્ય પ્રવેશદ્વાર પર પ્રેરણા સ્મારક તરીકે કાયમ માટે અખંડ સાચવવામાં આવશે.

આખો પરિસર તાળીઓના જોરદાર, ગગનભેદી અને અવિરત ગડગડાટથી ગૂંજી ઊઠ્યો. વિદેશી મહેમાનો, ઉચ્ચ અધિકારીઓ અને મોટા ઉદ્યોગપતિઓએ ઊભા થઈને વિવેક અને તેની માતાના સંસ્કારો સમક્ષ માથું ટેકવી દીધું. પાર્વતીની આંખોમાંથી વાત્સલ્ય અને ગર્વના ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા. પાર્વતીએ પોતાના અબજોપતિ દીકરાને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો. એક સાચા અને સંસ્કારી દીકરાએ આખી દુનિયાને બતાવી દીધું હતું કે સાચી સંપત્તિ બેંક બેલેન્સમાં નહીં પણ મા-બાપના ચરણોમાં અને સંસ્કારોમાં હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.