કંટાળીને કાયમ માટે પિયર જવાનો વિચાર કરતી વહુએ અડધી રાત્રે સાસુની બૂમ સાંભળી, પછી જે સત્ય સામે આવ્યું તે જોઈને બંને....

આનંદ શહેરમાં એક મોટી ખાનગી કંપનીમાં મેનેજર તરીકે નોકરી કરતો હતો અને સવારથી સાંજ સુધી પોતાના કામકાજની દોડધામમાં ભારે વ્યસ્ત રહેતો હતો. પૂજા લગ્ન કરીને આવી ત્યારથી જ ઘરના તમામ કામકાજ ખૂબ જ જવાબદારીપૂર્વક, સચ્ચાઈથી અને ઉત્સાહ સાથે સંભાળતી હતી. સવારે સૂર્યોદય પહેલા વહેલા ઉઠવાથી લઈને રાત્રે ઘરના તમામ સભ્યો સુઈ જાય ત્યાં સુધી પૂજા ઘરની તમામ નાની મોટી જરૂરિયાતોનું પૂરતું ધ્યાન રાખતી હતી. તે આખા ઘરને સ્વચ્છ રાખતી, સમયસર રસોઈ બનાવતી અને સાસુજીની દરેક નાની વાતનું માન રાખતી હતી.

પરંતુ સુમિત્રાબેનનો સ્વભાવ ઉંમરની સાથે ખૂબ જ કડક, ગંભીર અને શંકાશીલ બની ગયો હતો. તેઓ ઘરના કોઈ પણ કામમાં વહુ પૂજાની મહેનત કે પ્રશંસા કરવાને બદલે કાયમ તેની નાની નાની ભૂલો જ શોધતા રહેતા હતા. પૂજા ગમે તેટલી સારી સફાઈ કરે કે ગમે તેટલું ધ્યાન રાખે, પણ સુમિત્રાબેનને ક્યારેય સંતોષ થતો નહોતો. તેઓ કાયમ પૂજાના કામમાં કંઈક ને કંઈક દોષ કાઢીને તેને સંભળાવવાની એક પણ તક જતી કરતા નહોતા. આનંદ પણ દિવસભર નોકરીમાં હોવાથી ઘરમાં સાસુ વહુ વચ્ચે શું ચાલી રહ્યું છે તેની સંપૂર્ણ હકીકતથી અજાણ રહેતો હતો.

ખાસ કરીને રસોઈ બનાવતી વખતે સુમિત્રાબેન કાયમ પૂજાની બનાવેલી રસોઈમાં મોટો વાંક કાઢતા હતા. ક્યારેક શાકમાં મીઠું ઓછું છે, ક્યારેક રોટલી વધારે કડક થઈ ગઈ છે, તો ક્યારેક દાળમાં મસાલો બરાબર નથી પડ્યો કે તેલમાં વઘાર બરાબર નથી થયો, આવી દૈનિક ફરિયાદો રોજનો નિયમ બની ગઈ હતી. પૂજા દરરોજ નવી નવી વાનગીઓ સાસુજીની પસંદગી મુજબ બનાવવાનો પૂરતો પ્રયાસ કરતી, છતાં સુમિત્રાબેન થાળી સામું જોઈને મોં બગાડતા હતા. રસોઈની ખામી કાઢવાની સાથે સાથે સુમિત્રાબેન અવારનવાર પૂજાને તેના પિયરના સંસ્કાર અને તેના માતા પિતા વિશે પણ આકરા શબ્દો સંભળાવી દેતા હતા.

સુમિત્રાબેન અવારનવાર કટુ અવાજે કહેતા કે તારી માએ તને રસોડામાં કંઈ રાંધતા કે ઘર ચલાવતા શીખવ્યું જ નથી કે શું? તારા પિયરમાં તને આવા જ નકામા સંસ્કાર આપ્યા છે? તારા ઘરના લોકોએ તને કંઈ ગણતરી જ નથી શીખવાડી. આવી કડવી અને વાગતી વાતો સાંભળીને પૂજાનું હૃદય અંદરથી તૂટી જતું હતું. પોતાના સગા માતા પિતા વિશે આવા વગર વાંકના મેણાં સાંભળીને પૂજાની આંખોમાંથી અશ્રુઓની ધાર વહેવા લાગતી હતી. છતાં પણ પૂજા પોતાના પિયરનું નામ ખરાબ ન થાય તે માટે મૂંગા મોઢે બધું સહન કરી લેતી હતી.

પૂજા પોતાના પિયરથી ખૂબ જ ઉચ્ચ સંસ્કાર લઈને આવી હતી. તેના માતા પિતાએ તેને હંમેશા શીખવ્યું હતું કે સાસુ એ પણ મા સમાન હોય છે અને ઘરની શાંતિ જાળવવી એ વહુનો ધર્મ છે. તેથી તે ક્યારેય સાસુ સુમિત્રાબેન સામે સામો જવાબ આપતી નહોતી કે તેમની સાથે દલીલ કરતી નહોતી. તે મનોમન પોતાના આંસુ લૂછી લેતી અને ભગવાન પાસે પ્રાર્થના કરતી કે કદાચ કાલે સાસુજીનો સ્વભાવ બદલાશે અને તેઓ તેને પોતાની દીકરી સમજીને પ્રેમથી અપનાવશે. પરંતુ દિવસો, મહિનાઓ અને વર્ષો વીતવા છતાં સુમિત્રાબેનના વ્યવહારમાં કશી દયા કે પરિવર્તન ન આવ્યા.

કાયમનું મેણું ટોણું સાંભળીને, રોજનો કકળાટ સહન કરીને અને સતત પોતાના પિયરનું અપમાન થતું જોઈને પૂજા માનસિક રીતે સાવ થાકી ગઈ હતી. તેનો ઉત્સાહ અને ખુશી ધીમે ધીમે ગાયબ થઈ રહ્યા હતા. એક દિવસ જ્યારે સાંજના સમયે રસોઈ બાબતે સુમિત્રાબેને પાડોશીઓ અને સગા સંબંધીઓની હાજરીમાં જ પૂજાના માતા પિતા માટે અત્યંત અયોગ્ય અને અપમાનજનક શબ્દો કહ્યા, ત્યારે પૂજાની સહનશક્તિની સીમા આવી ગઈ. તેના આત્મસન્માનને ભારે ઠેસ પહોંચી હતી અને તે રૂમમાં દોડી ગઈ.

પૂજા પોતાના રૂમનો દરવાજો બંધ કરીને પલંગ પર પડીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી. તેણે મનોમન અત્યંત દુઃખી હૈયે નક્કી કરી લીધું કે હવે તે આ ઘરમાં પોતાનું આત્મસન્માન વેચીને એક ક્ષણ પણ નહીં રહે. રોજ રોજ તિરસ્કાર સહન કરવા કરતાં પોતાના પિયર પાછા જતા રહેવું વધારે સારું છે. તેણે કંટાળીને કાયમ માટે પોતાના પિયર જતી રહેવાનો અને આનંદ સાથેનો આ સંબંધ તોડી નાખવાનો દ્રઢ વિચાર કરી લીધો. તેણે પોતાના જૂના થેલામાં કપડાં અને સામાન પેક કરવાનો શરૂ પણ કરી દીધો હતો. તે રાહ જોતી હતી કે સવારે આનંદ સાથે શાંતિથી વાત કરીને તે આ ઘર છોડીને ચાલી જશે. પરંતુ એ જ કાળી રાત્રે એક એવી અપ્રત્યાશિત ઘટના બની જેણે આખા ઘરની તસવીર બદલી નાખી.

મોડી રાત્રે લગભગ બે વાગ્યાના સુમારે આખા ઘરમાં ગાઢ સન્નાટો છવાયેલો હતો. અચાનક સુમિત્રાબેનના રૂમમાંથી છાતીમાં અસહ્ય દુખાવાની અને બચાવો બચાવોની ચીસો સંભળાઈ. સુમિત્રાબેનને શ્વાસ લેવામાં ભારે અગવડતા પડી રહી હતી, તેમનું શરીર પરસેવાથી રેબઝેબ થઈ ગયું હતું અને તેઓ બેભાન અવસ્થામાં સરી રહ્યા હતા. ચીસ સાંભળતા જ પૂજા અને આનંદ દોડીને સાસુજીના રૂમમાં પહોંચ્યા. સાસુજીને પલંગ પર તરફડતા જોઈને અને તેમની આટલી ગંભીર હાલત જોઈને પૂજા પોતાના તમામ જૂના દુઃખ, મેણા ટોણા અને પિયર જવાનો વિચાર એક ક્ષણમાં ભૂલી ગઈ. આનંદે તાત્કાલિક એમ્બ્યુલન્સ બોલાવી અને તેઓ સુમિત્રાબેનને લઈને શહેરની સૌથી મોટી હોસ્પિટલે પહોંચ્યા.

હોસ્પિટલમાં પહોંચતા જ તબીબોની ટીમે સુમિત્રાબેનની તપાસ કરી અને તાત્કાલિક તેમને આઈસીયુ વોર્ડમાં દાખલ કર્યા. પ્રાથમિક તપાસ કર્યા પછી મુખ્ય ડોક્ટરે બહાર આવીને આનંદ અને પૂજાને જણાવ્યું કે સુમિત્રાબેનને ગંભીર હાર્ટ એટેક આવ્યો છે અને તેમની બ્લડ પ્રેશર તથા હૃદયની સ્થિતિ અત્યંત નાજુક છે. જો આગામી ચાર થી પાંચ દિવસ સઘન સંભાળ ન રાખવામાં આવે તો મોટું જોખમ થઈ શકે છે. આનંદ પોતાના નોકરીના કામના લીધે તથા હોસ્પિટલની બહારની દવાઓ, લેબોરેટરી રિપોર્ટ અને કાગળોની દોડધામમાં સતત વ્યસ્ત રહેતો હતો. એવામાં પૂજાએ પોતાની સાસુને બચાવવા માટે આઈસીયુની બહાર અને વોર્ડમાં ખડે પગે રહીને સેવા કરવાનો અડગ સંકલ્પ લીધો.

પૂજાએ રાત દિવસનો ભેદ ભૂલીને, પોતાની ભૂખ, તરસ અને ઊંઘનો ત્યાગ કરીને સાસુની એવી અદ્ભુત સેવા કરી કે હોસ્પિટલનો આખો નર્સિંગ સ્ટાફ અને ડોક્ટરો પણ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. સાસુના મોઢામાંથી આવતી લાળ લૂછવાથી લઈને, તેમને સમયસર દવાઓ આપવી, તેમના હાથ પગ ચાંપવા, સ્પોન્જ બાથ આપવો અને ડોક્ટરની એક એક સૂચનાનું ચુસ્તપણે પાલન કરવામાં પૂજાએ કશી કચાસ ન રાખી. આ પૂરા દસ દિવસ દરમિયાન પૂજા એક પણ ક્ષણ માટે પોતાના સાસુજીની પથારીથી દૂર ન થઈ અને અન્નનો દાણો પણ માંડ લીધો. જ્યારે સુમિત્રાબેનને દસ દિવસ પછી સંપૂર્ણ ભાન આવ્યું ત્યારે તેમણે પોતાની પથારી પાસે થાકેલી પણ ચિંતાતુર આંખોથી પોતાની અવિરત સેવા કરી રહેલી વહુ પૂજાને જોઈ.

સુમિત્રાબેનની સારવાર કરી રહેલા મુખ્ય તબીબે પણ સુમિત્રાબેનની પથારી પાસે આવીને કહ્યું કે, માજી, તમે પૂર્વ જન્મમાં ચોક્કસ કોઈ મોટું પુણ્ય કર્યું હશે કે તમને આ યુગમાં આવી સંસ્કારી અને દયાળુ વહુ મળી છે. જો તમારી વહુએ રાત દિવસ એક કરીને તમારી આટલી સમયસર સેવા ન કરી હોત અને યોગ્ય સમયે હોસ્પિટલ ન લાવ્યા હોત, તો તમારો પ્રાણ બચાવવો અમારા જેવા અનુભવી ડોક્ટરો માટે પણ અશક્ય હતો. આ તમારી વહુ નથી પણ તમારો સાક્ષાત પુનર્જન્મ કરાવનાર દેવદૂત છે. ડોક્ટરના આ શબ્દો સાંભળીને સુમિત્રાબેનની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેમને પોતાના ભૂતકાળના કઠોર વર્તન પર ભારે પસ્તાવો અને ગ્લાનિ થવા લાગ્યા.

દસ દિવસની આકરી સારવાર પછી જ્યારે સુમિત્રાબેન એકદમ સાજા થઈને ઘરે પાછા આવ્યા, ત્યારે ઘરમાં પ્રવેશતા જ તેમણે પૂજાને પોતાના રૂમમાં પોતાની પાસે પ્રેમથી બેસાડી. સુમિત્રાબેને પૂજાના બંને હાથ પોતાના કંપતા હાથમાં લીધા અને તેમની આંખોમાંથી પસ્તાવાના અશ્રુઓની ધાર વહેવા લાગી. સુમિત્રાબેને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું કે, વહુ પૂજા, મને મારી ભૂલ માટે માફ કરી દે. મેં આટલા વર્ષો સુધી તારા નિર્દોષ મનને સતત દુભાવ્યું છે, તારી રસોઈમાં વાંક કાઢ્યા છે અને તારા પિયરના સંસ્કાર પર સવાલો ઉઠાવ્યા છે. છતાં પણ તેં મારા જેવા કઠોર સાસુના પ્રાણ બચાવવા માટે તારું સુખ, ચેન અને ઊંઘ હોમી દીધા.

સુમિત્રાબેને આગળ રડતા રડતા પોતાનું હૃદય ખોલતા કહ્યું કે, મારી એક નાની દીકરી હતી સ્નેહા. જે લગ્ન પહેલા જ એક ગંભીર બીમારીના કારણે નાની વયે આ દુનિયા છોડીને જતી રહી હતી. દીકરીના અવસાન પછી મારું હૃદય અંદરથી સાવ પથ્થર જેવું થઈ ગયું હતું. જ્યારે તું લગ્ન કરીને આ ઘરમાં આવી ત્યારે હું તારામાં કાયમ મારી એ સ્વર્ગસ્થ દીકરી સ્નેહાનો જ પડછાયો જોતી હતી. મને મનમાં સતત એક ડર રહેતો હતો કે જો હું તારા પ્રત્યે વધારે પ્રેમ દર્શાવીશ અને તારાથી જોડાયા પછી તું મને છોડીને જતી રહેશે, તો હું ફરીથી અંદરથી તૂટી જઈશ. એટલા માટે હું મારી કડક રહેવાની ટેવ અને કઠોર સ્વભાવ પાછળ મારો વહાલ અને પ્રેમ છુપાવતી હતી. પરંતુ મારી એ કડક રહેવાની ટેવે તારા જેવા હીરા સમાન વહુને બહુ મોટું દુઃખ આપ્યું.

આટલું બોલતા બોલતા સુમિત્રાબેને પોતાના જૂના કબાટમાંથી ઘરની તમામ તિજોરીઓ અને કબાટની ચાવીઓનો ગુચ્છો બહાર કાઢ્યો. તેમણે એ ચાવીઓ અને ઘરની તમામ નાણાકીય તથા કૌટુંબિક જવાબદારી પ્રેમપૂર્વક પૂજાના હાથમાં સોંપી દીધી. સુમિત્રાબેને ગદગદિત થઈને કહ્યું કે, આજથી આ ઘરની માલિક તું છે અને તું આ ઘરની વહુ નથી પણ મારી પોતાની સગી દીકરી સ્નેહાનું જ સ્વરૂપ છે. આ સાંભળીને પૂજાની આંખો પણ આંસુઓથી ભરાઈ ગઈ. પૂજા પોતાના ભૂતકાળના તમામ દુઃખ ભૂલીને પોતાની સાસુના ચરણોમાં નમી પડી અને તેમને ભેટી પડી. જે ઘરમાં કાયમ કડવાશ અને મેણા ટોણાનો અવાજ આવતો હતો, ત્યાં હવે સાસુ અને વહુ વચ્ચે માતા અને પુત્રી જેવો અત્યંત મધુર, પવિત્ર અને અમીભર્યો પવિત્ર સંબંધ કાયમ માટે બંધાઈ ગયો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.