કમાઉ દીકરાએ માને ઘરમાંથી કાઢી મૂકી, વર્ષો પછી પોતે રસ્તા પર આવ્યો અને દરવાજો ખટખટાવ્યો ત્યારે કારણ પૂછ્યું તો...
મનોજના હાથમાં પાણીનો ગ્લાસ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. સામે તેની પત્ની સીમા ગુસ્સામાં ટેબલ પર હાથ પછાડી રહી હતી. ઘરમાં એક ઊંડી અને ભારે શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. બાજુના રૂમમાં બેઠેલાં વૃદ્ધ માતા શાંતિબેન બધું જ સાંભળી રહ્યાં હતાં. તેમના હાથમાં રહેલી લાકડી જમીન પર સહેજ સરકી ગઈ અને નાનો અવાજ થયો.
મનોજે ગ્લાસ બાજુ પર મૂક્યો અને ઊંડો શ્વાસ લીધો. સીમાએ ધીમા પણ મક્કમ અવાજે કહ્યું કે ઘરમાં જગ્યા ઓછી પડે છે. હવે મારે મારી અલગ વ્યવસ્થા જોઈએ છે. મનોજ પોતાની પત્ની તરફ જોઈ રહ્યો. તેની પાસે કોઈ જવાબ નહોતો. તે જાણતો હતો કે આજે જ કોઈ નિર્ણય લેવો પડશે.
શાંતિબેન રૂમમાંથી બહાર આવ્યા. તેમના ચહેરા પર કોઈ ગુસ્સો નહોતો. તેમણે મનોજ સામે જોયું અને બહુ જ નમ્રતાથી કહ્યું કે બેટા, તું ચિંતા ના કર. તારી પત્ની જે કહે છે તે બરાબર છે. હું અલગ રહીશ તો ઘરમાં શાંતિ રહેશે. મનોજે નીચું જોઈ લીધું. તે પોતાની માતાની આંખોમાં જોઈ શક્યો નહીં.
મનોજે શહેરના એક નાના અને જૂના વિસ્તારમાં એક રૂમનું ભાડાનું મકાન શોધ્યું. શાંતિબેને પોતાનો નાનો ટ્રંક પેક કર્યો. તેમાં તેમના જૂના કપડાં અને પિતાનો એક ફોટો હતો. મનોજે માતાનો હાથ પકડીને ભાડાના મકાને પહોંચાડી દીધા. તેમણે એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર નવું ઘર સ્વીકારી લીધું.
શાંતિબેનના પતિ સરકારી નોકરીમાં હતા. તેમના અવસાન પછી દર મહિને પેન્શન આવતું હતું. મનોજે પહેલા જ મહિને માતા પાસેથી બેંકની પાસબુક અને એટીએમ કાર્ડ લઈ લીધા. તેણે કહ્યું કે મા, તારે પૈસા સાચવવાની કોઈ જરૂર નથી. હું દર મહિને તને કરિયાણું આપી જઈશ. શાંતિબેને ચૂપચાપ કાર્ડ આપી દીધું.
સમય વીતતો ગયો. શાંતિબેન તે નાની ખૂલી જગ્યામાં એકલાં રહેતાં હતાં. પાડોશીઓ ક્યારેક આવીને તેમની ખબર પૂછતા. શાંતિબેન હંમેશાં હસીને કહેતાં કે મારો દીકરો બહુ સારા સ્વભાવનો છે. તે મારો ખ્યાલ રાખે છે. તેમણે ક્યારેય કોઈની સામે મનોજની બૂરાઈ ન કરી.
મનોજ અને સીમા પોતાના આલીશાન ઘરમાં રહેતા હતા. તેમનો દીકરો રોહિત હવે મોટો થઈ રહ્યો હતો. મનોજે રોહિતને ખૂબ લાડકોડથી ઉછેર્યો હતો. રોહિત જે માગે તે વસ્તુ તેને તરત મળી જતી હતી. મનોજને લાગતું હતું કે તે એક ઉત્તમ પિતા છે.
દર મહિને પિતાનું પેન્શન મનોજના ખાતામાં જમા થઈ જતું હતું. મનોજ તે પૈસાથી પોતાના ઘરના ખર્ચા પૂરા કરતો. માતા માટે તે માત્ર બે હજાર રૂપિયાનું કરિયાણું મોકલી આપતો. શાંતિબેન તે ઓછા સામાનમાં પણ પોતાનું પૂરું કરી લેતાં. તેઓ ક્યારેય વધારાના પૈસા ન માગતાં.
એક દિવસ શાંતિબેનની તબિયત બગડી. પાડોશીએ મનોજને ફોન કર્યો. મનોજ ત્યાં પહોંચ્યો ત્યારે શાંતિબેન ખાટલા પર સૂતા હતા. મનોજે કહ્યું કે મા, તું દવા સમયસર કેમ નથી લેતી. શાંતિબેને ધીમેથી કહ્યું કે બેટા, તું મારી ચિંતા ના કર. તારા કામમાં ધ્યાન આપ. મનોજને ઘડીક માટે અંદરથી કંઈક ખૂંચ્યું, પણ તે બધું ભૂલી ગયો.
પંદર વર્ષનો સમય ક્યાં વીતી ગયો તેની ખબર પણ ના પડી. રોહિત હવે મોટો થઈ ગયો હતો અને તેના લગ્ન થઈ ગયા હતા. રોહિતની પત્ની ઘરમાં આવી પછી ઘરનું વાતાવરણ બદલાવા લાગ્યું. સીમા જે રીતે પહેલાં શાંતિબેન સાથે વર્તતી હતી, તેવું જ વર્તન હવે રોહિતની પત્ની સીમા સાથે કરવા લાગી.
ઘરમાં રોજ નાની નાની વાતોમાં ઝઘડા થવા લાગ્યા. મનોજ હવે વૃદ્ધ થઈ રહ્યો હતો. તેની પાસે હવે પહેલી જેવી તાકાત નહોતી. રોહિતે એક દિવસ સાંજે મનોજ અને સીમાને ડ્રોઈંગ રૂમમાં બોલાવ્યા. રોહિતના ચહેરા પર કોઈ લાગણી નહોતી. તે બહુ જ નિર્દયતાથી વાત કરી રહ્યો હતો.
રોહિતે ટેબલ પર એક કાગળ મૂક્યો. તેણે કહ્યું કે આ ઘર હવે મારા નામે થઈ ગયું છે. મારી પત્નીને તમારી સાથે રહેવું પસંદ નથી. તમે લોકો તમારા માટે કોઈ અલગ જગ્યા શોધી લો. મનોજ આ સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગયો. સીમા જોરથી રડવા લાગી.
મનોજે કહ્યું કે બેટા, આ ઘર મેં મારી મહેનતથી બનાવ્યું છે. તું અમને આવી રીતે ઘરમાંથી કેવી રીતે કાઢી શકે. રોહિતે શાંતિથી જવાબ આપ્યો કે તમે પણ તમારા માતા-પિતા સાથે આ જ કર્યું હતું. મને બધી ખબર છે. હવે સમય બદલાઈ ગયો છે.
સીમાએ રોહિતના પગ પકડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ રોહિતે પોતાનો પગ પાછળ ખેંચી લીધો. તેણે દરવાજો બતાવી દીધો. મનોજ અને સીમા માત્ર બે બેગ લઈને પોતાના જ ઘરમાંથી બહાર નીકળી ગયા. રસ્તા પર અંધારું થઈ ગયું હતું અને ઠંડો પવન ફેંકાઈ રહ્યો હતો.
સીમા રસ્તા પર બેસીને રડી રહી હતી. મનોજ પાસે હવે કોઈ આશરો નહોતો. તેની પાસે રહેવા માટે કોઈ ઘર નહોતું અને હાથમાં વધારે પૈસા પણ નહોતા. ત્યારે મનોજને પોતાની માતાનું ભાડાનું મકાન યાદ આવ્યું. તે સીમાનો હાથ પકડીને માતાના ઘર તરફ ચાલવા લાગ્યો.
રાત્રે નવ વાગ્યા હતા. શાંતિબેનના ભાડાના મકાનની બહાર લાઈટ ચાલુ હતી. મનોજે ધ્રૂજતા હાથે દરવાજો ખટખટાવ્યો. અંદરથી લાકડીનો અવાજ આવ્યો. શાંતિબેને દરવાજો ખોલ્યો. તેમણે સામે પોતાના દીકરા અને વહુને હાથમાં બેગ સાથે ઊભેલા જોયા.
મનોજની આંખમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેણે કહ્યું કે મા, અમને માફ કરી દે. રોહિતે અમને ઘરમાંથી કાઢી મૂક્યા છે. અમારી પાસે હવે રહેવા માટે કોઈ જગ્યા નથી. અમને તારી સાથે રહેવા દે. સીમા પણ માતાના પગમાં પડી ગઈ.
શાંતિબેન થોડીવાર માટે શાંત ઊભા રહ્યા. તેમની આંખોમાં કોઈ ગુસ્સો નહોતો, પણ એક ઊંડી વેદના હતી. તેમણે મનોજના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને તેને ઊભો કર્યો. તેમણે બહુ જ શાંત અવાજે કહ્યું કે બેટા, ઘરમાં આવવાની જરૂર નથી.
મનોજે આશ્ચર્યથી માતા સામે જોયું. શાંતિબેને આગળ કહ્યું કે મેં તને ક્યારેય કોસ્યો નથી. પણ કુદરતનો એક નિયમ હોય છે. જે વાવ્યું હતું તે જ લણવાનું આવ્યું છે. જો હું આજે તને મારી સાથે રાખીશ, તો તને તારી ભૂલનો અહેસાસ ક્યારેય નહીં થાય.
શાંતિબેને પોતાના રૂમમાંથી એક જૂની ડાયરી અને થોડા પૈસા બહાર કાઢ્યા. તેમણે તે પૈસા મનોજના હાથમાં મૂક્યા. તેમણે કહ્યું કે આ તારા પિતાના પેન્શનના પૈસા છે જે મેં તારા માટે બચાવીને રાખ્યા હતા. મને ખબર હતી કે એક દિવસ તારે આની જરૂર પડશે.
મનોજ અને સીમા બસ માતા સામે જોઈ રહ્યા. શાંતિબેને કહ્યું કે તમે લોકો બીજે ક્યાંક ભાડાનું ઘર લઈ લો. મારી સાથે રહેશો તો તને તારું પાપ ભૂલાઈ જશે. આટલું કહીને શાંતિબેને ધીમેથી દરવાજો બંધ કરી દીધો. દરવાજો બંધ થવાનો અવાજ મનોજના કાનમાં ગૂંજતો રહ્યો.
મનોજ દરવાજા બહાર જમીન પર બેસી પડ્યો. તેના હાથમાં માતાએ આપેલા પૈસા હતા. તે દિવસે તેને સમજાઈ ગયું કે માતાનો પ્રેમ અને કુદરતનો ન્યાય બંને કેવા હોય છે. તેણે જે વાવ્યું હતું, આજે તે જ તેની સામે આવીને ઊભું રહ્યું હતું.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.