કમાતી દીકરીના પૈસા પડાવી લેતી માતાને આખી જિંદગી સ્વાર્થી સમજતી રહી દીકરી, વર્ષો પછી એવી ખબર પડી કે...

સવારના આઠ વાગ્યાનો સમય હતો અને ઘરના રસોડામાંથી ચાની મીઠી સુગંધ આવી રહી હતી. કાજલ ઉતાવળમાં તૈયાર થઈને પોતાના રૂમમાંથી બહાર આવી અને ડાઇનિંગ ટેબલ પર પોતાની બેગ મૂકી. આજે કાજલ માટે બહુ મોટો અને ગર્વનો દિવસ હતો કારણ કે તેને નવી મલ્ટિનેશનલ કંપનીમાં સોફ્ટવેર એન્જિનિયર તરીકે નોકરી મળ્યા પછી આજે તેનો પહેલો પગાર બેંક ખાતામાં જમા થવાનો હતો. કાજલ બાળપણથી જ ભણવામાં ખૂબ જ હોશિયાર હતી. તેના પિતાનું અવસાન ત્યારે થયું હતું જ્યારે તે માત્ર દસ વર્ષની હતી. તેની માતા સવિતાબેને ખૂબ જ મુશ્કેલીઓ વેઠીને, લોકોના ઘરોના નાના-મોટા કામ કરીને અને સીવણકામ કરીને કાજલને ભણાવી હતી. કાજલ હંમેશાં વિચારતી કે જ્યારે તે કમાતી થશે ત્યારે પોતાની માતાને દુનિયાના બધા જ સુખ આપશે અને તેને ક્યારેય કોઈ તકલીફ પડવા નહીં દે.

સાંજે જ્યારે કાજલ ઓફિસેથી ઘરે પાછી ફરી ત્યારે તેનો ચહેરો ખુશીથી ચમકી રહ્યો હતો. તેને સોસાયટીના નાકેથી માતાની મનપસંદ મીઠાઈનો મોટો ડબ્બો પણ ખરીદ્યો હતો. ઘરમાં પ્રવેશીને તેને સવિતાબેનના ચરણ સ્પર્શ કર્યા અને ઉત્સાહથી કહ્યું કે મમ્મી, આજે મારો પહેલો પગાર પચાસ હજાર રૂપિયા મારા ખાતામાં આવી ગયો છે. આ સાંભળીને સવિતાબેનના ચહેરા પર એક અજીબ ગંભીરતા આવી ગઈ, જેની કાજલે ક્યારેય કલ્પના નહોતી કરી. સવિતાબેને મીઠાઈનો ડબ્બો બાજુ પર મૂક્યો અને બહુ જ કડક અવાજે કહ્યું કે કાજલ, જો તારો પગાર આવી ગયો હોય તો અત્યારે જ બેંક એપ્લિકેશન ખોલ અને તેમાંથી અડધા પૈસા એટલે કે પચીસ હજાર રૂપિયા મારા ખાતામાં ટ્રાન્સફર કરી દે. અને આ માત્ર આ મહિના પૂરતું નથી, હવેથી દર મહિને તારે તારા પગારના અડધા પૈસા મને આપી દેવા પડશે.

માતાના આ કઠોર શબ્દો સાંભળીને કાજલના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેને લાગ્યું કે કદાચ તેની માતા મજાક કરી રહી છે, પરંતુ સવિતાબેનની આંખોમાં જરાય મજાક નહોતી. કાજલે ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું કે મમ્મી, તું આ શું કહી રહી છે? મેં આખી જિંદગી તને કષ્ટ ભોગવતા જોઈ છે, મેં વિચાર્યું હતું કે મારા પહેલા પગારથી હું તારા માટે સોનાની બંગડી કરાવીશ અને તને આરામ આપીશ, પણ તું તો મારી પાસે પૈસાની માંગણી કરી રહી છે? આપણી પાસે ઘરનું કોઈ દેવું પણ નથી, તો તારે આટલા બધા પૈસાનું શું કામ છે? સવિતાબેને સાફ ના પાડી દીધી અને કહ્યું કે મારે કોઈ દલીલ નથી સાંભળવી, આ ઘરમાં રહેવું હોય તો મારો આ નિયમ પાળવો જ પડશે. કાજલે ભારે હૃદયે અડધો પગાર માતાના ખાતામાં ટ્રાન્સફર કરી દીધો, પણ તે રાત્રે તે પોતાના રૂમમાં જઈને ખૂબ રડી.

દિવસો અને મહિનાઓ વીતતા ગયા, પણ સવિતાબેનનો આ વલણ જરાય ન બદલાયો. દર મહિનાની પહેલી તારીખ આવે એટલે સવિતાબેન કાજલ પાસે આવીને ઊભા રહી જતા અને જબરદસ્તીથી અડધા પૈસા પોતાના નામે કરાવી લેતા. કાજલને ઓફિસના મિત્રો સાથે ફરવા જવું હોય, સારા કપડાં ખરીદવા હોય કે કોઈ મોજશોખ કરવો હોય, તો તેની પાસે પૂરતા પૈસા બચતા નહીં. ધીમે ધીમે કાજલના મનમાં પોતાની માતા પ્રત્યે નફરત અને કડવાશ ભરાવા લાગી. તેને લાગવા માંડ્યું કે તેની માતા બહુ લોભી અને સ્વાર્થી છે, તેને મારી ખુશીઓની કોઈ ચિંતા નથી પણ માત્ર મારા પૈસામાં જ રસ છે. ઘરનો માહોલ એકદમ શાંત અને તણાવપૂર્ણ બની ગયો હતો. બંને વચ્ચે માત્ર કામ પૂરતી જ વાતો થતી અને કાજલ બને તેટલો વધુ સમય ઓફિસમાં જ વિતાવવા લાગી જેથી તેને ઘરે ન આવવું પડે.

આ જ દરમિયાન કાજલની મુલાકાત તેની જ ઓફિસમાં કામ કરતા રોહન સાથે થઈ. રોહન ખૂબ જ દયાળુ, સમજદાર અને સારા પરિવારનો યુવાન હતો. કાજલે પોતાના ઘરની બધી પરિસ્થિતિ રોહનને જણાવી. રોહને કાજલને સાંત્વના આપી અને તેને માનસિક ટેકો આપ્યો. બંને એકબીજાને પસંદ કરવા લાગ્યા અને લગ્ન કરવાનો નિર્ણય કર્યો. જ્યારે કાજલે ઘરે આવીને સવિતાબેનને રોહન વિશે વાત કરી, ત્યારે સવિતાબેને કોઈ ખાસ ખુશી વ્યક્ત ન કરી અને માત્ર એટલું જ કહ્યું કે જો તારે લગ્ન કરવા હોય તો તારી જાતે કરી લે, મારી પાસે તારા લગ્ન માટે ઉડાડવા માટે એક પણ રૂપિયો નથી. માતાના આ અહંકારી અને લોભી સ્વભાવથી કંટાળીને કાજલે નક્કી કરી લીધું કે તે હવે આ ઘર સાથેના બધા સંબંધો હંમેશાં માટે તોડી નાખશે.

કાજલ અને રોહને કોર્ટમાં બહુ જ સાદાઈથી લગ્ન કરી લીધા. લગ્નના દિવસે પણ સવિતાબેન ત્યાં ન આવ્યા, જેનાથી કાજલનું દિલ કાયમ માટે તૂટી ગયું. લગ્ન પછી કાજલ રોહન સાથે શહેરના એક બીજા વિસ્તારમાં ભાડાના મકાનમાં રહેવા ચાલી ગઈ. તેને પોતાની માતાનો ફોન નંબર પણ બ્લોક કરી દીધો અને પિયર તરફ જોવાનું પણ બંધ કરી દીધું. લગ્નજીવનના શરૂઆતના વર્ષો ખૂબ જ સુંદર રહ્યા. રોહન કાજલને ખૂબ પ્રેમ કરતો અને તેની નાની-નાની જરૂરિયાતોનું ધ્યાન રાખતો. કાજલ પણ પોતાના નવા સંસારમાં એટલી વ્યસ્ત થઈ ગઈ કે તે જૂની બધી કડવાશ ધીમે ધીમે ભૂલવા લાગી, પણ તેના મનમાં એક વાત કાયમ માટે ઘર કરી ગઈ હતી કે તેની સગી માતા પૈસાની ભૂખી હતી અને તેને દીકરીના ભવિષ્ય કરતા પોતાની તિજોરી વધારે વહાલી હતી.

લગ્નના ત્રણ વર્ષ પછી કાજલ ગર્ભવતી થઈ અને આખો પરિવાર ખુશીથી ઝૂમી ઉઠ્યો. રોહને કાજલની સારસંભાળ રાખવામાં કોઈ કસર ન છોડી. થોડા મહિનાઓ પછી કાજલે એક સુંદર અને સ્વસ્થ દીકરાને જન્મ આપ્યો. ઘરમાં ઉત્સવનો માહોલ હતો, પણ કુદરતની લાકડીનો અવાજ હોતો નથી અને સુખની પાછળ જ મોટું દુઃખ છુપાયેલું હોય છે. દીકરાના જન્મના માંડ પાંચમા દિવસે, જ્યારે રોહન રાત્રે હોસ્પિટલથી ઘરે જઈ રહ્યો હતો, ત્યારે અચાનક તેને છાતીમાં અસહ્ય દુખાવો ઉપડ્યો. તે રસ્તા પર જ બાઇક પરથી નીચે પડી ગયો. આજુબાજુના લોકોએ તેને તાત્કાલિક શહેરની સૌથી મોટી કાર્ડિયાક હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યો અને કાજલને ફોન કરીને જાણ કરી.

કાજલ હજુ હોસ્પિટલના રૂમમાં પોતાના નાના બાળક સાથે બેઠી હતી, ત્યાં જ આ સમાચાર સાંભળીને તેના હાથમાંથી ફોન નીચે પડી ગયો. તે ધ્રૂજતા પગે પોતાના બાળકને નર્સ પાસે મૂકીને આઈસીયુ વોર્ડ તરફ દોડી. રોહનની તબિયત ખૂબ જ ગંભીર હતી અને ડોક્ટરોએ જણાવ્યું કે તેને બહુ મોટો અને સાઇલન્ટ હાર્ટ એટેક આવ્યો છે. રોહનની જિંદગી બચાવવા માટે તાત્કાલિક ઈમરજન્સી ઓપરેશન અને બાયપાસ સર્જરી કરવી પડશે, જેનો અંદાજિત ખર્ચ આશરે આઠથી દસ લાખ રૂપિયા થશે. હોસ્પિટલના મેનેજમેન્ટે કાજલને સાફ કહી દીધું કે જ્યાં સુધી ત્રણ લાખ રૂપિયા ડિપોઝિટ તરીકે જમા નહીં થાય, ત્યાં સુધી ઓપરેશન થિયેટર ચાલુ થઈ શકશે નહીં.

કાજલ સાવ લાચાર થઈ ગઈ હતી. તેને પોતાના બેંક ખાતા ચેક કર્યા, પણ થોડા સમય પહેલાં જ નવું ઘર ખરીદવાની પ્રક્રિયામાં અને ડિલિવરીના ખર્ચમાં તેમની બધી જ જમાપુંજી વપરાઈ ચૂકી હતી. તેના ખાતામાં માંડ ત્રીસ-ચાલીસ હજાર રૂપિયા બચ્યા હતા. તેને ઓફિસના મિત્રોને, આજુબાજુના સંબંધીઓને ફોન કરીને પૈસાની મદદ માંગી, પણ આટલી મોટી રકમ અડધી રાત્રે કોઈ આપવા તૈયાર નહોતું. જે સંબંધીઓ મોટા મોટા દાવા કરતા હતા, તેઓએ પણ ફોન ઉપાડવાના બંધ કરી દીધા. કાજલ હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં ફ્લોર પર બેસીને જોરજોરથી રડી રહી હતી. તેના એક હાથમાં પાંચ દિવસનું માસૂમ બાળક હતું અને બીજી તરફ આઈસીયુમાં જિંદગી અને મરણ વચ્ચે ઝોલા ખાતો તેનો પતિ હતો. તે ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરી રહી હતી કે હે ભગવાન, મને રસ્તો બતાવો, હું સાવ અનાથ થઈ ગઈ છું.

બરાબર એ જ સમયે રાત્રના બે વાગ્યે હોસ્પિટલના કાચના દરવાજા ખૂલ્યા અને અંદર એક વૃદ્ધ સ્ત્રી પ્રવેશી. સફેદ સાડી પહેરેલી એ સ્ત્રી બીજી કોઈ નહીં, પણ કાજલની માતા સવિતાબેન હતા. સવિતાબેનના ચહેરા પર ઉંમરના કારણે કરચલીઓ વધી ગઈ હતી અને તેઓ ખૂબ જ થાકેલા દેખાતા હતા. કાજલે જ્યારે પોતાની માતાને સામે જોયા, ત્યારે તેના મનમાં જૂનો ગુસ્સો જાગવાના બદલે એક આશરો દેખાયો, પણ તેને તરત જ યાદ આવ્યું કે આ મા પાસે તો ક્યારેય પૈસા હોતા જ નથી, તે મારી શું મદદ કરશે. સવિતાબેન ધીમા પગલે કાજલ પાસે આવ્યા અને તેના માથા પર પ્રેમથી હાથ મૂક્યો. કાજલે રડતા રડતા મોઢું ફેરવી લીધું અને કહ્યું કે તું અહીં શું કામ આવી છે મમ્મી? મારી પાસે તને આપવા માટે હવે કોઈ પગાર નથી, મારો પતિ મરણ પથારીએ છે અને મારી પાસે હોસ્પિટલના પૈસા ચૂકવવાના પણ ફાંફા છે.

સવિતાબેન કંઈ બોલ્યા નહીં. તેમને બહુ જ શાંતિથી પોતાના થેલામાંથી એક મોટું સ્ટેટ બેંક ઓફ ઇન્ડિયાનું ઓફિશિયલ પ્લાસ્ટિકનું કવર કાઢ્યું અને કાજલના ખોળામાં મૂકી દીધું. કાજલે આશ્ચર્ય સાથે કવર ખોલ્યું તો અંદરથી પાંચ મોટી ફિક્સ ડિપોઝિટ (FD) ની રસીદો બહાર નીકળી. આ બધી રસીદો કાજલના પોતાના નામે જ હતી અને તેની કુલ રકમ વ્યાજ સાથે ગણીને બાર લાખ રૂપિયાથી પણ વધુ થતી હતી. આ જોઈને કાજલની આંખો ફાટી ગઈ. તેને કંપતા અવાજે પૂછ્યું કે મમ્મી, આટલા બધા પૈસા? અને તે પણ મારા નામે? આ ક્યાંથી આવ્યા?

સવિતાબેનની આંખોમાંથી પણ અશ્રુધારા વહેવા લાગી. તેમને કાજલનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને ગદ્ગદિત અવાજે કહ્યું કે મારી વહાલી દીકરી, જે દિવસથી તારો પહેલો પગાર આવ્યો હતો, તે દિવસથી મેં તારા પગારમાંથી અડધા પૈસા જબરદસ્તીથી લેવાનું શરૂ કર્યું હતું. હું જાણતી હતી કે તું મને લોભી અને સ્વાર્થી સમજીને નફરત કરે છે, પણ મારી પાસે બીજો કોઈ રસ્તો નહોતો. તેં જ્યારે નોકરી શરૂ કરી, ત્યારે તું બહુ નાની હતી અને તારા હાથમાં ક્યારેય પૈસા ટકતા નહીં. તારા પિતાના ગયા પછી મેં જિંદગીના બહુ કપરા દિવસો જોયા છે એટલે મને ખબર હતી કે માણસ પર જ્યારે અચાનક મુશ્કેલી આવે છે ત્યારે સગા ભાઈઓ પણ મોઢું ફેરવી લે છે. જો હું એ પૈસા તારી પાસે રહેવા દેત, તો તેં મોજશોખમાં અને બિનજરૂરી વસ્તુઓમાં વાપરી નાખ્યા હોત.

સવિતાબેને આગળ કહ્યું કે મેં તારા પગારના એક-એક રૂપિયાને ક્યારેય મારા પોતાના માટે નથી વાપર્યો. મેં ઘર ચલાવવા માટે રાત-દિવસ સીવણકામ ચાલુ રાખ્યું અને તારા આપેલા પૈસાની દર મહિને બેંકમાં જઈને ફિક્સ ડિપોઝિટ કરાવતી રહી જેથી તેના પર પૂરતું વ્યાજ મળે અને પૈસા સુરક્ષિત રહે. તેં જ્યારે લગ્ન કર્યા ત્યારે પણ મેં તને પૈસા એટલા માટે ન આપ્યા કારણ કે રોહન કમાતો હતો અને તમારું જીવન સારું ચાલતું હતું. મને હંમેશાં ચિંતા રહેતી હતી કે જિંદગીમાં ક્યારેક એવો વળાંક આવશે જ્યારે આ નાની મૂડી તારી જિંદગી બચાવશે. આજે જ્યારે મને પાડોશી પાસેથી ખબર પડી કે રોહન હોસ્પિટલમાં છે અને તું એકલી પૈસા માટે ભટકી રહી છે, ત્યારે હું સીધી બેંકના મેનેજરના ઘરે ગઈ અને આ બધી એફડી તોડાવીને કેશની વ્યવસ્થા કરાવીને અહીં આવી છું. લે આ પૈસા અને અત્યારે જ કાઉન્ટર પર જમા કરાવીને રોહનનું ઓપરેશન શરૂ કરાવ. મને માફ કરી દેજે બેટા, હું તને માનો પ્રેમ ન આપી શકી, પણ હું તારા ભવિષ્યને દેવાના અને લાચારીના અંધકારમાં ડૂબવા નહોતી માંગતી.

માતાના મોઢેથી આ ભયાનક અને પવિત્ર સત્ય સાંભળીને કાજલનું હૃદય ફાટી ગયું. તેને જે માતાને આખી જિંદગી પથ્થર દિલની અને પૈસાની ભૂખી ગણાવી હતી, તે માતાએ પોતાના લોહીનું પાણી કરીને દીકરાના સંસારની રક્ષા માટે આખું ભવિષ્ય સુરક્ષિત કરી રાખ્યું હતું. કાજલ પોતાના પાંચ દિવસના બાળક સાથે સવિતાબેનના ગળે વળગી પડી અને હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી. તે વારંવાર બોલી રહી હતી કે, "મમ્મી, મને માફ કરી દે... હું બહુ અભાગી દીકરી છું કે હું મારી માના સાચા પ્રેમને ન સમજી શકી. હું તને કેટલી નફરત કરતી હતી, પણ તેં મારા માટે આટલી મોટી કુરબાની આપી." સવિતાબેને પણ પોતાની દીકરીને છાતી સરસી ચાંપી લીધી. કાજલે તરત જ એ પૈસા હોસ્પિટલના કાઉન્ટર પર જમા કરાવ્યા અને રોહનનું ઓપરેશન સમયસર શરૂ થઈ ગયું. થોડા કલાકો પછી ડોક્ટરો બહાર આવ્યા અને જણાવ્યું કે રોહન હવે ભયમુક્ત છે. કાજલે પોતાની માતાના હાથ પકડી લીધા અને નક્કી કર્યું કે હવે તે ક્યારેય પોતાની માને પોતાનાથી દૂર નહીં થવા દે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.