જન્મદિવસ પર આખો દિવસ મોં ચડાવીને બેઠેલી પત્નીને રાત્રે ગામડે લઈ ગયો, અંદરનો નજારો જોઈને આંખમાંથી...
સવારના સાત વાગ્યા હતા અને રસોડામાં કૂકરની સીટી વાગી રહી હતી. સુધાબેન રોજની જેમ સવારે વહેલા ઉઠીને ચા અને નાસ્તો બનાવવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતા. આજે તેમના માટે બહુ ખાસ દિવસ હતો, કારણ કે આજે તેમનો સાઠમો જન્મદિવસ હતો.
તેમણે મનમાં વિચાર્યું હતું કે આજે સવારે ઉઠતાની સાથે જ ઘરમાં બધા તેમને વધામણી આપશે. પતિ કાંતિભાઈ દર વર્ષે સવારે જ તેમના માટે ગુલાબનું ફૂલ લાવતા હતા. પણ આજે સવારથી જ ઘરમાં બધું સાવ સામાન્ય જેવું લાગતું હતું.
કાંતિભાઈ શાંતિથી સોફા પર બેસીને હાથમાં છાપું પકડીને વાંચી રહ્યા હતા. તેમણે ચશ્માની ઉપરથી એકવાર રસોડા તરફ જોયું, પણ કંઈ જ બોલ્યા નહીં. સુધાબેન ચાની બે રકાબી લઈને ડ્રોઈંગ રૂમમાં આવ્યા.
તેમણે ચાનું કપ ટીપોઈ પર મૂક્યું અને થોડીવાર કાંતિભાઈ સામે જોઈ રહ્યા. તેમને લાગ્યું કે કદાચ હવે કાંતિભાઈ બોલશે અને જન્મદિવસની શુભેચ્છા આપશે. પણ કાંતિભાઈએ છાપું બાજુ પર મૂક્યું અને ચૂપચાપ ચા પીવા લાગ્યા.
"આજે તારીખ કઈ થઈ તમને ખબર છે?" સુધાબેને અવાજમાં થોડી આશા રાખીને પૂછ્યું.
કાંતિભાઈએ ઘડિયાળ સામે જોયું અને સાવ સામાન્ય અવાજે કહ્યું, "આજે પંદર તારીખ થઈ, કેમ કોઈનું બિલ ભરવાનું બાકી છે?"
આ સાંભળીને સુધાબેનનું મોં પડી ગયું અને છાતીમાં એક અજીબ ખાલીપો લાગ્યો. જે માણસ સાથે પાંત્રીસ વર્ષ વિતાવ્યા, એ માણસ સાઠમા વર્ષે આટલો મોટો દિવસ સાવ ભૂલી ગયો. તેઓ ચૂપચાપ ચાનો કપ લઈને પાછા રસોડામાં ચાલ્યા ગયા.
બપોરે બાર વાગ્યે દીકરો અને વહુ પણ જમવા માટે ડાઈનિંગ ટેબલ પર બેઠા. કોઈના ચહેરા પર કોઈ ઉત્સાહ નહોતો કે કોઈએ એક શબ્દ પણ ન કહ્યો. સુધાબેનને થયું કે કદાચ બધા ભૂલી ગયા છે અથવા જાણી જોઈને આવી મજાક કરે છે.
તેમણે બધાને ગરમ રોટલી પીરસી અને પોતે પણ જમવા બેઠા. આખા ભોજન દરમિયાન ઘરમાં માત્ર ચમચી અને વાસણોનો જ અવાજ આવતો રહ્યો. સુધાબેનના ગળામાંથી કોળિયો નીચે ઉતરતો નહોતો.
જમીને કાંતિભાઈ તરત જ ઊભા થઈને પોતાના રૂમમાં જતા રહ્યા. તેમણે દરવાજો અડધો ઢાંકી દીધો અને કોઈની સાથે વાત પણ ન કરી. સુધાબેન આખો દિવસ ઘરના કામમાં પરોવાયેલા રહ્યા, પણ તેમનું મન સાવ ઉદાસ હતું.
સાંજના ચાર વાગ્યા સુધીમાં પણ કોઈનો ફોન ન આવ્યો. સુધાબેન બાલકનીમાં જઈને ઊભા રહ્યા અને બહાર રસ્તા પર આવતા-જતા વાહનોને જોવા લાગ્યા. તેમની આંખોમાં વારંવાર પાણી આવી જતું હતું, જે તેઓ સાડીના છેડાથી લૂછી લેતા હતા.
તેમને જૂના દિવસો યાદ આવવા લાગ્યા જ્યારે કાંતિભાઈ મહિનાઓ પહેલાંથી તૈયારી કરતા હતા. ક્યારેક નવી સાડી લાવતા તો ક્યારેક સાંજે બહાર જમવા લઈ જતા હતા. આજે સાઠ વર્ષ પૂરા થયા ત્યારે જાણે બધું જ બદલાઈ ગયું હતું.
સાંજે સાત વાગ્યે કાંતિભાઈ પોતાના રૂમમાંથી બહાર આવ્યા. તેમણે સફેદ કુરતો અને પાયજામો પહેર્યો હતો અને હાથમાં ગાડીની ચાવી હતી. તેઓ સીધા રસોડા પાસે આવ્યા જ્યાં સુધાબેન વાસણ ગોઠવી રહ્યા હતા.
"સુધા, ચાલ તૈયાર થઈ જા, આપણે બહાર જવાનું છે," કાંતિભાઈએ ગંભીર ચહેરે કહ્યું.
સુધાબેને પાછળ ફરીને જોયું અને મોં મચકોડ્યું. "મારે ક્યાંય નથી આવવું, મને માથું દુખે છે."
"મેં કહ્યું ને કે તૈયાર થઈ જા, મોડું થાય છે," કાંતિભાઈએ થોડો આગ્રહભર્યો અવાજ કર્યો.
સુધાબેનને ખૂબ ગુસ્સો આવ્યો, પણ તેમણે ઝઘડો કરવાનું ટાળ્યું. તેઓ પોતાના રૂમમાં ગયા અને સાદી સુતરાઉ સાડી પહેરીને બહાર આવી ગયા. તેમણે કોઈ શણગાર ન કર્યો, કારણ કે તેમનું મન સાવ ખાટું થઈ ગયું હતું.
બંને ગાડીમાં બેઠા અને કાંતિભાઈએ ગાડી ચાલુ કરી. રસ્તામાં બંને વચ્ચે એક પણ શબ્દની વાતચીત ન થઈ. સુધાબેન બારી બહાર અંધારામાં જોઈ રહ્યા હતા અને કાંતિભાઈ માત્ર રસ્તા પર ધ્યાન આપી રહ્યા હતા.
શહેરના ચમકતા મોલ અને મોટી હોટલો પાછળ છૂટી ગઈ. ગાડી ધીમે ધીમે શહેરની બહાર જતા એક સાંકડા રસ્તા તરફ વળી ગઈ. સુધાબેનને થોડી નવાઈ લાગી કે તેઓ ક્યાં જઈ રહ્યા છે.
"આપણે આ અજાણ્યા રસ્તે ક્યાં જઈએ છીએ?" સુધાબેને થોડા ચિડાઈને પૂછ્યું.
"બસ દસ મિનિટમાં પહોંચી જઈશું, શાંતિ રાખ," કાંતિભાઈએ ધીમેથી કહ્યું.
આજુબાજુ ખેતરો અને ઝાડવાઓ દેખાવા લાગ્યા હતા. થોડે દૂર એક નાનકડું, જૂની ઢબનું નળિયાવાળું મકાન દેખાયું જેના આંગણામાં એક પીળો બલ્બ બળી રહ્યો હતો. કાંતિભાઈએ ગાડી એ મકાનના દરવાજા પાસે ઊભી રાખી દીધી.
સુધાબેન ગાડીમાંથી નીચે ઉતર્યા અને આસપાસ જોવા લાગ્યા. આ જગ્યા સાવ શાંત હતી અને માત્ર તમરાંનો અવાજ આવી રહ્યો હતો. તેમને સમજાતું નહોતું કે કાંતિભાઈ તેમને અહીં કેમ લાવ્યા છે.
કાંતિભાઈ આગળ ચાલ્યા અને ઘરનો જૂનો લાકડાનો દરવાજો ધીમેથી ખોલ્યો. તેમણે અંદર જઈને દીવાલ પર રહેલી સ્વીચ દબાવી. આખો ઓરડો પીળી રોશનીથી ઝગમગી ઉઠ્યો.
સુધાબેન ધીમા પગલે દરવાજાની અંદર પ્રવેશ્યા. અંદર જોતાં જ તેમના પગ ત્યાં જ થંભી ગયા અને આંખો પહોળી થઈ ગઈ. ઓરડાની સજાવટ જોઈને તેમનું હૃદય એક ક્ષણ માટે ધબકારો ચૂકી ગયું.
ઓરડામાં બરાબર વચ્ચે એક જૂનો સાગના લાકડાનો પલંગ મૂકેલો હતો. એ પલંગ પર લાલ અને સફેદ ગુલાબની પાંદડીઓ પાથરેલી હતી. પલંગની બાજુમાં એક નાનું ટેબલ હતું, જેના પર કાચનો કૂજો અને બે સ્ટીલના ગ્લાસ રાખેલા હતા.
દીવાલ પર એક જૂનો અરીસો લટકતો હતો અને તેની બાજુમાં મોગરાના ગજરા લટકાવેલા હતા. આખા ઓરડામાં અસલી મોગરાની ભીની ભીની સુગંધ ફેલાયેલી હતી. આ બરાબર એ જ દ્રશ્ય હતું જે પાંત્રીસ વર્ષ પહેલાં તેમના લગ્નની પહેલી રાતે હતું.
સુધાબેન અવાક થઈને ચારેય તરફ જોઈ રહ્યા હતા. તેમના હોઠ ધ્રૂજવા લાગ્યા અને આંખોમાંથી દડદડ આંસુ વહેવા માંડ્યા. આ એ જ ગામડાનું નાનું ઘર હતું જ્યાં લગ્ન પછી તેઓ પહેલીવાર આવ્યા હતા.
કાંતિભાઈ ધીમેથી તેમની પાસે આવ્યા અને તેમના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તેમના ચહેરા પર હવે પેલી સવારની ગંભીરતા નહોતી, પણ એક નિર્દોષ પ્રેમ હતો.
"સુધા, તને લાગ્યું કે હું તારો સાઠમો જન્મદિવસ ભૂલી ગયો છું?" કાંતિભાઈનો અવાજ એકદમ નરમ થઈ ગયો હતો.
સુધાબેન કંઈ બોલી ન શક્યા, માત્ર કાંતિભાઈ સામે જોઈને આંસુ લૂછવા લાગ્યા. તેમના મનનો બધો ગુસ્સો એક જ ક્ષણમાં ઓગળી ગયો હતો.
"દર વર્ષે હું તને નવી સાડી, સોનાની વીંટી કે કોઈ ભેટ આપતો હતો," કાંતિભાઈએ બંને હાથ જોડીને કહ્યું. "પણ આ સાઠમા વર્ષે મારે તને કોઈ સામાન્ય વસ્તુ નહોતી આપવી."
તેમણે સુધાબેનનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. "આજે મારે તને એ દિવસ પાછો આપવો હતો, જે દિવસથી મારું સાચું જીવન શરૂ થયું હતું."
કાંતિભાઈએ આગળ કહ્યું, "છેલ્લા બે મહિનાથી હું રોજ બપોરે અહીં આવીને આ જૂના ઘરને સાફ કરતો હતો. આ પલંગ, આ ચાદર અને આ મોગરાની સુગંધ બધું જ મેં એ રાત જેવું બનાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે."
સુધાબેન પોતાના આંસુ રોકી ન શક્યા અને કાંતિભાઈની છાતી સરસા વળગી પડ્યા. તેમને સમજાયું કે આખો દિવસ પોતે જે માણસ પર ગુસ્સે થતા હતા, એ માણસ તેમના માટે કેટલી મોટી લાગણી છુપાવીને બેઠો હતો.
"તમે ખરેખર બહુ પાકા છો, આખો દિવસ મને કેટલી રડાવી," સુધાબેને રડતા રડતા હસીને કહ્યું.
"જો હું સવારે જ કહી દેત, તો તારા ચહેરા પર આ આશ્ચર્ય અને ખુશી કેવી રીતે આવત?" કાંતિભાઈએ હસીને તેમના માથા પર હાથ મૂક્યો.
તેમણે ટેબલ પરથી મોગરાનો ગજરો લીધો અને સુધાબેનના વાળમાં પ્રેમથી પરોવી દીધો. પાંત્રીસ વર્ષ જૂની એ સાંજ ફરીથી જીવતી થઈ ગઈ હતી.
સાઠ વર્ષની ઉંમરે પણ બંનેના ચહેરા પર લગ્નના પહેલા દિવસ જેવી જ લાલી અને પ્રેમ ચમકી રહ્યા હતા. સંબંધો સમય સાથે જૂના નથી થતા, પણ જો સાચો સ્નેહ હોય તો દરેક વર્ષે વધુ ગાઢ બને છે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.