ઝઘડો કરીને પિયર આવેલી દીકરી સામે પિતાએ બારણું બંધ કરી દીધું, રાત્રે સાસરે જઈને અસલી રૂપ બતાવ્યું તો...

બપોરના બે વાગ્યા હતા અને ઘરમાં સાવ સન્નાટો છવાયેલો હતો. રશ્મિકાબેન રસોડામાં વાસણ ગોઠવી રહ્યા હતા અને તેમના પતિ મનહરભાઈ ઓસરીમાં બેસીને જૂનો હિસાબ તપાસતા હતા.

અચાનક ડેલીનો દરવાજો જોરથી ખખડ્યો અને કોઈના દોડવાના પગલાં સંભળાયા. મનહરભાઈએ ચશ્મા ઊંચા કરીને જોયું તો સામે તેમની એકની એક દીકરી પૂનમ ઊભી હતી.

પૂનમના હાથમાં એક નાની બેગ હતી અને તેની આંખો રડી રડીને લાલ થઈ ગઈ હતી. તેના વાળ વિખરાયેલા હતા અને સાડીનો છેડો પણ ખભેથી નીચે લટકી ગયો હતો.

"પૂનમ, બેટા તું અચાનક આ સમયે?" મનહરભાઈ ખાટલા પરથી ઊભા થઈ ગયા.

પૂનમ કંઈ બોલી નહીં અને સીધી પોતાના પિતાને વળગીને ચોધાર આંસુએ રડવા લાગી. રશ્મિકાબેન પણ રસોડામાંથી દોડી આવ્યા અને દીકરીની આ હાલત જોઈને ગભરાઈ ગયા.

"બેટા શું થયું? જમાઈ સાથે કઈ બોલાચાલી થઈ છે?" રશ્મિકાબેને પૂનમના માથા પર હાથ ફેરવતા પૂછ્યું.

પૂનમે ડૂસકાં ભરતાં કહ્યું, "મા, હવે હું એ ઘરમાં ક્યારેય પગ નહીં મૂકું. સંદીપ અને તેના ઘરના લોકો મને દરરોજ નાની નાની વાતોમાં અપમાનિત કરે છે."

પૂનમના લગ્નને હજુ માંડ બે વર્ષ થયા હતા. તેના સાસરેથી તે પહેલાં પણ બે-ત્રણ વાર નાની વાતોમાં રિસાઈને આવી ચૂકી હતી.

પરંતુ આ વખતે વાત ઘણી આગળ વધી ગઈ હતી. સંદીપે સવારે કોઈ વાત પર ગુસ્સો કરીને પૂનમને ઘર છોડી દેવા સુધી કહી દીધું હતું.

"તેમણે મને કહ્યું કે તારા બાપના ઘરે જતી રહેજે," પૂનમ રડતી રડતી બોલી. "હું હવે કાયમ માટે અહીં તમારી પાસે જ રહેવા આવી ગઈ છું."

રશ્મિકાબેન પણ ભાવુક થઈ ગયા અને બોલ્યા, "કાંઈ વાંધો નહીં બેટા, આ તારું જ ઘર છે. તું શાંતિથી અંદર જઈને હાથ-મોં ધોઈ લે."

પરંતુ ઓસરીમાં ઊભેલા મનહરભાઈના ચહેરા પર કોઈ નરમાશ નહોતી. તેમનો ચહેરો એકદમ કઠોર થઈ ગયો હતો.

તેમણે હાથમાં રહેલી હિસાબની ડાયરી ટેબલ પર પછાડી. તેમની આંખોમાં ગુસ્સો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.

"પૂનમ, તારી આ બેગ ઉઠાવ અને અત્યારે જ પાછી જા," મનહરભાઈએ ખૂબ જ કડક અવાજે કહ્યું.

આ સાંભળીને પૂનમ અને રશ્મિકાબેન બંને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. પૂનમના આંસુ એક ક્ષણ માટે થંભી ગયા અને તે પિતા સામે તાકી રહી.

"તમે આ શું કહો છો? તમારી દીકરી રડતી આવી છે અને તમે તેને ઘરમાંથી કાઢી મૂકો છો?" રશ્મિકાબેને વિરોધ કરતા પૂછ્યું.

"હા, હું બરાબર કહું છું," મનહરભાઈએ નજર ફેરવી લીધી. "પરણ્યા પછી દીકરીનું અસલી ઘર તેનું સાસરું જ હોય છે, અહીં કોઈ ધર્મશાળા નથી."

પૂનમને લાગ્યું કે તેના પોતાના પિતાએ તેની પીઠમાં ખંજર ભોંકી દીધું છે. જે પિતાની લાડકી બનીને તે મોટી થઈ હતી, એ જ પિતા આજે તેને પારકી ગણી રહ્યા હતા.

"બાપુજી, તમે પણ મને નથી સમજતા?" પૂનમનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. "તમને મારી કોઈ ચિંતા જ નથી, બસ સમાજની પડી છે."

મનહરભાઈએ પૂનમની વાતનો કોઈ જવાબ ન આપ્યો. તેમણે ફક્ત દરવાજા તરફ આંગળી ચીંધી અને ચૂપચાપ ઊભા રહ્યા.

પૂનમનું દિલ સાવ તૂટી ગયું અને તે પોતાના રૂમમાં જઈને પલંગ પર ઊંધી પડીને રડવા લાગી. તેને લાગ્યું કે આ દુનિયામાં હવે તેનું પોતાનું કોઈ રહ્યું નથી.

સાંજના પાંચ વાગ્યા હતા અને આખા ઘરમાં કોઈએ ચા પણ નહોતી પીધી. પૂનમ અંદર રૂમમાં બેસીને પોતાના ભાગ્યને કોસી રહી હતી.

એટલામાં ઓસરીમાંથી મનહરભાઈનો અવાજ આવ્યો. "પૂનમ, બહાર નીકળ, મારે તારી સાથે જવું છે."

પૂનમે રૂમમાંથી બહાર આવીને જોયું તો મનહરભાઈએ પોતાનો સફેદ ઝભ્ભો પહેરી લીધો હતો. તેમના હાથમાં બસની બે ટિકિટો હતી.

"ચાલ, હું તને તારા સાસરે મૂકવા આવું છું," મનહરભાઈએ ગંભીર ચહેરે કહ્યું.

પૂનમને પિતા પર ખૂબ તિરસ્કાર થયો. તેને લાગ્યું કે પિતા તેને ધક્કો મારીને સાસરે છોડી આવવા માંગે છે જેથી તેમની જવાબદારી પૂરી થાય.

તેણે કંઈ બોલ્યા વગર પોતાની બેગ ઉપાડી લીધી. રશ્મિકાબેને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ મનહરભાઈએ તેમને શાંત રહેવા ઈશારો કર્યો.

બંને બસ સ્ટેશને પહોંચ્યા અને બસમાં બેસી ગયા. આખા રસ્તે પિતા અને દીકરી વચ્ચે એક પણ શબ્દની વાતચીત ન થઈ.

પૂનમ બારી બહાર જોઈને પોતાના આંસુ લૂછતી રહી. મનહરભાઈ માત્ર સામે રસ્તા પર એકીટશે જોઈ રહ્યા હતા અને તેમના હાથની મુઠ્ઠીઓ વળેલી હતી.

સાંજે સાત વાગ્યે બંને સંદીપના ઘરના આંગણે આવીને ઊભા રહ્યા. સંદીપ અને તેના માતા-પિતા હોલમાં બેઠા હતા અને ચા પી રહ્યા હતા.

દરવાજે મનહરભાઈ અને પૂનમને સાથે જોઈને સંદીપના ચહેરા પર એક અહંકારી હાસ્ય આવી ગયું. તેને લાગ્યું કે સસરા પોતાની દીકરીને કરગરવા માટે લઈને આવ્યા છે.

"આવો મનહરભાઈ, બેસો," સંદીપના પિતાએ સાવ સામાન્ય અને થોડા અભિમાનભર્યા અવાજે કહ્યું.

સંદીપે સોફા પર પગ ચડાવતા કહ્યું, "જોયું ને, મેં સવારે જ કહ્યું હતું કે સાંજ સુધીમાં આ પાછી આવી જ જશે."

પૂનમ શરમ અને અપમાનથી નીચી નજર કરીને ઊભી રહી ગઈ. તેને પિતા પર વધારે ગુસ્સો આવ્યો કે તેમણે તેને આટલી લાચાર બનાવી દીધી.

મનહરભાઈ સોફા પર બેઠા નહીં, તેઓ હોલની વચ્ચે બરાબર ટટ્ટાર ઊભા રહ્યા. તેમણે પૂનમની બેગ ધીમેથી નીચે મૂકી.

"સંદીપ, મેં મારી દીકરીને આજે બપોરે જ ઘરમાંથી પાછી મોકલી દીધી હતી," મનહરભાઈનો અવાજ આખા હોલમાં ગૂંજી ઉઠ્યો.

સંદીપ હસ્યો અને બોલ્યો, "મને ખબર જ હતી કે તમે સમજદાર માણસ છો, દીકરીને સાચો રસ્તો બતાવવો જ પડે."

"તું સાચું સમજે છે પણ અધૂરું સમજે છે જમાઈરાજ," મનહરભાઈએ એક ડગલું આગળ વધીને સંદીપની આંખોમાં જોયું.

મનહરભાઈના અવાજમાં અચાનક એટલી ગંભીરતા અને વજન આવી ગયું કે સંદીપના ચહેરા પરનું હાસ્ય ગાયબ થઈ ગયું.

"મેં મારી દીકરીને આજે એટલા માટે પાછી મોકલી કારણ કે હું ઈચ્છું છું કે તેનું ઘર તૂટે નહીં," મનહરભાઈએ એક એક શબ્દ ભારપૂર્વક કહ્યો.

હોલમાં બેઠેલા સંદીપના માતા-પિતા પણ આશ્ચર્યથી ઊભા થઈ ગયા. તેમણે ક્યારેય મનહરભાઈને આટલા મક્કમ અંદાજમાં જોયા નહોતા.

"લગ્નની શરૂઆતમાં નાની નાની તકરાર થાય, એટલે મેં તેને સમજાવીને અહીં મોકલી છે," મનહરભાઈએ આગળ કહ્યું. "પણ આનો મતલબ એવો નથી કે મારી દીકરી લાચાર છે કે તેનું કોઈ નથી."

પૂનમે ચમકીને પોતાના પિતા સામે જોયું. પિતાની પીઠ એક વિશાળ પહાડ જેવી અડગ દેખાતી હતી.

"સંદીપ, આજે હું તારી સામે હાથ જોડવા નથી આવ્યો," મનહરભાઈની આંખોમાંથી અંગારા વરસતા હતા. "હું તને ચોખ્ખી ચેતવણી આપવા આવ્યો છું."

સંદીપના પિતા વચ્ચે બોલવા ગયા, "મનહરભાઈ, તમે અમારા ઘરમાં આવીને અમારા દીકરાને..."

"વચ્ચે ન બોલો વેવાઈસાહેબ," મનહરભાઈએ હાથ ઊંચો કરીને તેમને રોકી દીધા. "આજે એક પિતા બોલે છે અને તમારે સાંભળવું જ પડશે."

તેમણે સંદીપ તરફ આંગળી ચીંધીને કહ્યું, "મેં મારી દીકરીને લાડકોડથી ઉછેરી છે, કોઈના ઘરમાં અપમાન સહન કરવા માટે નથી આપી."

"જો ફરી એકવાર તેને રડાવીને કે ઘર છોડવાની ધમકી આપીને મોકલશો, તો યાદ રાખજો કે આ વખતે હું તેને ક્યારેય પાછી નહીં મોકલું," મનહરભાઈનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.

તેમણે આગળ કહ્યું, "હું મારી દીકરીને આખી જિંદગી મારી છાતી પર રાખીને સાચવી શકું એટલો સક્ષમ છું. તેને કોઈના ઉપકારની જરૂર નથી."

આખો હોલ એકદમ શાંત થઈ ગયો હતો. સંદીપ નીચે નજર કરીને ઊભો રહી ગયો અને તેના માતા-પિતાના મોંમાંથી એક શબ્દ પણ ન નીકળ્યો.

પૂનમની આંખોમાંથી ફરી આંસુ વહેવા લાગ્યા, પણ આ વખતે એ આંસુ અપમાનના નહીં, ગર્વના હતા.

તેને સમજાયું કે પિતાએ બપોરે તેને કેમ કડક શબ્દો કહ્યા હતા. તેઓ દીકરીને કાયર બનીને ભાગી જવા નહોતા દેવા માંગતા, પણ સાસરિયાં સામે તેનો હક અપાવવા માંગતા હતા.

મનહરભાઈએ પૂનમનો હાથ પકડ્યો અને તેને પ્રેમથી પોતાની પાસે ખેંચી લીધી.

"બેટા, આ તારું ઘર છે અને અહીં તારે ગર્વથી રહેવાનું છે," મનહરભાઈએ પૂનમના માથા પર હાથ મૂક્યો. "પણ જો કોઈ તારું સ્વમાન છીનવવાનો પ્રયત્ન કરે, તો યાદ રાખજે કે તારા પિતાનો દરવાજો તારા માટે હંમેશા ખુલ્લો છે."

તેમણે સંદીપ સામે છેલ્લી વાર જોયું અને કોઈ પણ ઔપચારિકતા વગર ઘરની બહાર નીકળી ગયા.

સંદીપ ઝડપથી આગળ આવ્યો અને તેણે મનહરભાઈના પગ પકડી લીધા. "બાપુજી, મને માફ કરી દો. મારાથી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ હતી."

મનહરભાઈએ સંદીપના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "સંબંધ સાચવવો બંને તરફથી જરૂરી છે જમાઈરાજ. હવે આ વાત ફરી ન થવી જોઈએ."

પૂનમ દરવાજે ઊભી રહીને પોતાના પિતાને અંધારામાં દૂર જતા જોઈ રહી હતી. તેના મનમાં પિતા માટે જે આદર અને પ્રેમ જાગ્યો હતો, તે શબ્દોમાં વર્ણવી શકાય તેમ નહોતો.

પિતા હંમેશા પોતાની લાગણીઓ બતાવતા નથી, પણ જ્યારે દીકરીના અસ્તિત્વ પર વાત આવે ત્યારે તેઓ આખી દુનિયા સામે ઢાલ બનીને ઊભા રહી જાય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.