હોસ્પિટલના કાઉન્ટર પર સગા દીકરાઓ પૈસા માટે ઝઘડતા રહ્યા, પણ થોડી વાર પછી ખબર પડી બિલ તો...

જયંતીભાઈ પોતાના ઘરમાં બેઠા બેઠા દીવાલ પર ચડી ગયેલી સીલ સામે જોઈ રહ્યા હતા. ઘરમાં અંદરના ઓરડામાંથી કડક અવાજો આવી રહ્યા હતા. તેમના બંને દીકરાઓ, મુકેશ અને રમેશ, આજે સામસામે આવીને ઊભા હતા. ઘરના વાતાવરણમાં એક અજીબ જાતનો તણાવ હતો. લગ્ન પછી બંને ભાઈઓના પરિવાર અલગ ચોકા કરી ચૂક્યા હતા, પણ આજે વાત કંઈક જુદી જ હતી.

ઘરના વડીલ એવા બાજી, એટલે કે જીવકોરબા છેલ્લા ચાર દિવસથી શહેરની મોટી હોસ્પિટલમાં દાખલ હતા. તેમની ઉંમર એંસી વટાવી ગઈ હતી અને તબિયત અચાનક બહુ લથડી ગઈ હતી. હોસ્પિટલના ડોક્ટરે મોટા ઓપરેશનની વાત કરી હતી. ઓપરેશનનો ખર્ચ સાત-આઠ લાખ રૂપિયા જેટલો થાય તેમ હતો. આટલી મોટી રકમ સાંભળીને જ બંને દીકરાઓના ચહેરા પર પરસેવો વળી ગયો હતો.

મુકેશે પોતાના મોટા ભાઈ સામે જોઈને કહ્યું, "ભાઈ, મારી પાસે તો આટલા બધા પૈસા રોકડા નથી. મારી છોકરીની કોલેજની ફી પણ બાકી છે. બાજીની જવાબદારી તમારા મોટા દીકરા તરીકે વધુ બને છે."

રમેશ આ સાંભળીને ગુસ્સે થઈ ગયો. તેણે કડક અવાજે જવાબ આપ્યો, "મુકેશ, તું આવી વાતો ન કર. બાજી તારા ઘરે જ રોકાતા હતા. તું દર મહિને બાજીનું પેન્શન વાપરતો હતો, તો હવે ખર્ચ વખતે તું કેમ પાછળ હટે છે?"

બંને ભાઈઓ વચ્ચેની આ બોલાચાલી વધતી ગઈ. વચમાં વહુઓ પણ પોતાના પક્ષ રાખીને વાતાવરણને વધુ ગરમ કરી રહી હતી. જયંતીભાઈ ચૂપચાપ આ બધું સાંભળતા રહ્યા. તેમની પોતાની પાસે કોઈ બચત નહોતી. પોતાની જ સગી મા માટે દીકરાઓને આ રીતે ઝઘડતા જોઈને જયંતીભાઈનું દિલ ભરાઈ આવ્યું. તેમની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયા.

માત્ર બે કલાક પછી હોસ્પિટલમાં પૈસા જમા કરાવવાની છેલ્લી મુદત હતી. જો પૈસા જમા ન થાય તો ડોક્ટર ઓપરેશન કરવાની ના પાડી રહ્યા હતા. ઘરમાંથી કોઈ રસ્તો નીકળતો નહોતો. આખરે નક્કી થયું કે બંને ભાઈઓ અડધા-અડધા પૈસા ગમે ત્યાંથી વ્યાજે લાવીને જમા કરાવશે.

બંને ભાઈઓ, જયંતીભાઈ સાથે ભારે પગલે હોસ્પિટલના કેશિયરના કાઉન્ટર પર પહોંચ્યા. રમેશે પોતાના ખિસ્સામાંથી થોડી રકમ કાઢી અને ધ્રૂજતા હાથે કાઉન્ટર પર મૂકી. તેણે કેશિયરને કહ્યું, "સાહેબ, બાજીના ઓપરેશન માટે અત્યારે અમે આટલા પૈસા લાવી શક્યા છીએ. બાકીના પૈસા માટે થોડો સમય આપો."

કેશિયરે કમ્પ્યુટરની સ્ક્રીન તરફ જોયું અને પછી જયંતીભાઈ સામે જોયું. કેશિયરે ચશ્મા સરખા કરતા કહ્યું, "તમારે હવે એક પણ રૂપિયો જમા કરાવવાની જરૂર નથી."

મુકેશે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "કેમ સાહેબ? શું ઓપરેશન રદ થઈ ગયું?"

કેશિયરે હસીને કહ્યું, "ના, ઓપરેશન તો ચાલુ થઈ ગયું છે. બાજીના બિલના પૂરા આઠ લાખ રૂપિયા અડધા કલાક પહેલાં જ જમા થઈ ગયા છે. કોઈકે રોકડા પૈસા ભરી દીધા છે."

આ સાંભળીને પરિવારના બધા લોકો સ્તબ્ધ થઈ ગયા. કોઈને કાંઈ સમજણ ન પડી. જયંતીભાઈએ પૂછ્યું, "પણ સાહેબ, કોણે પૈસા ભર્યા? અમારું તો કોઈ એવું અમીર સગું નથી."

કેશિયરે કહ્યું, "જેણે પૈસા ભર્યા છે તેણે પોતાનું નામ કહેવાની ના પાડી હતી. તેમણે બસ એટલું જ કહ્યું કે બિલ ચુકવાઈ ગયું છે, તમે દર્દીની સારવાર શરૂ કરો."

બંને ભાઈઓ એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. તેમના મનમાં શંકા ગઈ કે કદાચ બીજા ભાઈએ છૂપી રીતે પૈસા ભરી દીધા હશે. પણ બંને જાણતા હતા કે કોઈની પાસે આટલી મોટી રકમ નહોતી. ઓપરેશન સફળ રહ્યું અને બાજી સાજા થઈને ઘરે પાછા આવ્યા. પણ એ અજાણ્યા મદદગારનું રહસ્ય બધાના મનમાં એક ઊંડી છાપ છોડી ગયું.

આ વાતને છ મહિના વીતી ગયા. બાજી હવે સંપૂર્ણ સ્વસ્થ થઈ ગયા હતા અને આંગણામાં ખાટલા પર બેસીને માળા ફેરવતા હતા.

એક દિવસ બપોરે ઘર આગળ એક કાળી કાર આવીને ઊભી રહી. કારમાંથી એક સૂટ-બૂટ વાળો મોટો માણસ બહાર નીકળ્યો. તેની સાથે એક નાનો છોકરો પણ હતો. તે સીધો આંગણામાં આવ્યો અને બાજીના પગમાં પડી ગયો.

જયંતીભાઈ અને બંને દીકરાઓ બહાર આવ્યા. મુકેશે પૂછ્યું, "ભાઈ, તમે કોણ છો? અને અહીં કેમ આવ્યા છો?"

તે અજાણ્યા માણસે પોતાની આંખો લૂછતા કહ્યું, "હું સુરેશ છું. આજે હું જે કંઈ પણ છું, તે આ બાજીના કારણે છું."

બાજીએ પોતાના ધૂંધળા ડોળાથી તેની સામે જોયું પણ ઓળખી ન શક્યા. તેમણે ધીમેથી કહ્યું, "બેટા, મેં તને ઓળખ્યો નહીં. તું કોનો દીકરો છે?"

સુરેશે કહ્યું, "બાજી, આજથી પચીસ વર્ષ પહેલાની વાત યાદ કરો. ગામના બસ સ્ટેન્ડ પાસે એક નાનો અનાથ છોકરો ભૂખ્યો-તરસ્યો ભટકતો હતો. જેના મા-બાપ અકસ્માતમાં ગુજરી ગયા હતા. જે દિવસો સુધી ભૂખ્યો રહેતો અને લોકો તેને ધિક્કારતા હતા."

આ સાંભળીને બાજીના ચહેરા પર એક આછું સ્મિત આવી ગયું. તેમનો હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યો.

સુરેશે આગળ કહ્યું, "તમે રોજ બપોરે તમારા ઘરમાંથી રોટલી અને શાકનો ડબ્બો છાનામાના એ અનાથ છોકરા માટે મોકલતા હતા. તમે મને ક્યારેય ભૂખ્યો ઊંઘવા નથી દીધો. તમે મને કહેતા હતા કે 'બેટા, ભણજે અને મોટો માણસ બનજે.' એ જ છોકરો આજે મોટો સરકારી કોન્ટ્રાક્ટર બની ગયો છે."

આખી શેરી અને પરિવારના લોકો ત્યાં ભેગા થઈ ગયા હતા. સુરેશે જયંતીભાઈ સામે જોઈને કહ્યું, "છ મહિના પહેલાં જ્યારે બાજી હોસ્પિટલમાં હતા, ત્યારે મને મારા ગામના એક માણસ પાસેથી ખબર પડી હતી. હું સીધો હોસ્પિટલ પહોંચ્યો હતો. પણ મેં તમને બિલ ભરતી વખતે મારું નામ નહોતું બતાવ્યું."

રમેશ અને મુકેશનું માથું શરમથી ઝૂકી ગયું. સુરેશે બંને ભાઈઓ સામે જોઈને કહ્યું, "બાજીએ મને બાળપણમાં રોટલી આપીને નવું જીવન આપ્યું હતું. આજે મારી પાસે ગમે તેટલા પૈસા હોય, પણ આ બાજીના પ્રેમના ઋણ આગળ આ આઠ લાખ રૂપિયા તો કાંઈ નથી. જો હું મારા બધા પૈસા પણ આપી દઉં તોય બાજીની એક રોટલીની કિંમત ચૂકવી શકું તેમ નથી."

જયંતીભાઈની આંખોમાંથી દડદડ આંસુ વહી રહ્યા હતા. જે સગા દીકરાઓ સાત લાખ રૂપિયા માટે મા માટે ઝઘડતા હતા, તેની સામે એક અનાથ છોકરો પચીસ વર્ષ જૂની એક રોટલીનો બદલો ચૂકવવા માટે આટલી મોટી રકમ આપી ગયો હતો.

બંને ભાઈઓને પોતાની ભૂલનો ભારે પસ્તાવો થયો. તેમને સમજાયું કે પૈસા કરતાં પ્રેમ અને સંસ્કાર કેટલા મોટા હોય છે. તેમણે બાજીના પગ પકડી લીધા અને પોતાની વર્તણૂક બદલ માફી માંગી.

જીવનમાં આપણે જે વાવીએ છીએ, તે જ પાછું આવે છે. બાજીએ વર્ષો પહેલાં સ્વાર્થ વગર આપેલી એક રોટલી આજે તેમના માટે આશીર્વાદ બનીને પાછી આવી હતી.

દયા અને પ્રેમ ક્યારેય ફોગટ જતા નથી. ઈશ્વર કોઈને કોઈ રૂપે આપણી ભલાઈનો બદલો આપણને જરૂર આપે છે.

પોતાના પરિવાર અને માતા-પિતા પ્રત્યેની પ્રેમભાવના એ જ સાચું સુખ છે. જ્યારે માણસ પોતાના સ્વાર્થમાંથી બહાર નીકળે છે, ત્યારે જ તેને સાચી શાંતિ મળે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.