હોસ્પિટલમાં પિતા માટે લોહી આપવા અજાણ્યો યુવક દોડી આવ્યો, પછી એવું થયું કે...

બેડ પાસે મૂકેલા સ્ટેન્ડ પર કાચની બાટલી ઊંધી લટકતી હતી. પ્લાસ્ટિકની નળીમાંથી લોહીનું એક-એક ટીપું નીચે તરફ ઊતરી રહ્યું હતું. મહેશભાઈની આંખો અડધી ખુલ્લી હતી અને તેમના હાથ પર કાળા ડાઘ પડી ગયા હતા. હોસ્પિટલના એ નાના રૂમમાં ફીનાઈલની તીવ્ર વાસ આવતી હતી.

રૂમની બહાર કોરિડોરમાં ચાલવાનો અવાજ આવતો હતો. મહેશભાઈનો દીકરો અમિત દરવાજા પાસે ઊભો રહીને વારંવાર ઘડિયાળ જોઈ રહ્યો હતો. ડોક્ટરે બે કલાક પહેલાં જ કહ્યું હતું કે જો સમયસર લોહી નહીં મળે તો સ્થિતિ બગડી શકે છે. અમિતે પોતાના બધા મિત્રોને ફોન કરી જોયા હતા પણ ક્યાંયથી મેળ પડતો નહોતો.

બરાબર એ જ સમયે એક યુવક ઝડપથી ચાલતો રૂમમાં આવ્યો. તેના સફેદ શર્ટ પર થોડા ડાઘ લાગેલા હતા. તેણે પોતાની બાંય ઉપર ચડાવેલી હતી. તેણે અમિત સામે જોયું અને ધીમેથી કહ્યું કે હું લોહી આપવા માટે તૈયાર છું.

અમિતના જીવમાં જીવ આવ્યો. નર્સે તરત જ એ યુવકને બાજુના રૂમમાં લીધો. અડધા કલાકમાં જ લોહીની બોટલ મહેશભાઈના સ્ટેન્ડ પર લટકી રહી હતી. મહેશભાઈનો ચહેરો જે સાવ સફેદ પડી ગયો હતો, તેમાં ધીમે ધીમે થોડી લાલાશ આવવા લાગી.

મહેશભાઈ એક નાની કરિયાણાની દુકાન ચલાવતા હતા. આખી જિંદગી તેમણે પ્રામાણિકતાથી કામ કર્યું હતું. ઘરમાં પત્ની સરલાબેન અને દીકરો અમિત હતા. અમિત હવે એક ખાનગી કંપનીમાં નાની નોકરી કરતો હતો. તેમનો પરિવાર બહુ મોટો નહોતો અને રહેણીકરણી સાવ સામાન્ય હતી.

મહેશભાઈ પોતાની દુકાને આવતા દરેક ગ્રાહક સાથે બહુ પ્રેમથી વાત કરતા. કોઈ ગરીબ માણસ આવે તો તેને ક્યારેય ખાલી હાથે પાછો ન કાઢતા. પણ તેમણે ક્યારેય આ વાતનો પ્રચાર કર્યો નહોતો. સરલાબેન પણ ઘરમાં આવેલી કોઈ વ્યક્તિને ચા-પાણી વગર જવા દેતા નહીં.

સાંજ સુધીમાં મહેશભાઈની તબિયતમાં ઘણો સુધારો આવી ગયો. ડોક્ટરે કહ્યું કે હવે કોઈ ચિંતા જેવી વાત નથી. મહેશભાઈએ ધીમેથી પોતાની આંખો ખોલી. તેમણે સામે ઊભેલા અજાણ્યા યુવકને જોયો.

અમિતે પોતાના ખિસ્સામાંથી પાકીટ કાઢ્યું. તેણે પાંચ હજાર રૂપિયા કાઢીને એ યુવકના હાથમાં મૂકવાનો પ્રયત્ન કર્યો. અમિતે કહ્યું કે તમે અમારા માટે ભગવાન બનીને આવ્યા. આ નાની ભેટ સ્વીકારો.

એ યુવકે તરત જ પોતાના હાથ પાછળ કરી લીધા. તેણે ચહેરા પર હળવું સ્મિત લાવ્યું. તેણે બહુ નમ્રતાથી ના પાડી દીધી. તેણે કહ્યું કે ભાઈ, આ પૈસા હું ક્યારેય ના લઈ શકું.

મહેશભાઈએ ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું કે બેટા, તું કોણ છે? મેં તને પહેલાં ક્યારેય નથી જોયો. તું આટલી રાત્રે મારા માટે લોહી આપવા કેમ આવ્યો?

યુવકે મહેશભાઈના બેડ પાસે પડેલી સ્ટૂલ પર બેસતા કહ્યું કે સર, તમે મને નથી ઓળખતા પણ હું તમને બહુ સારી રીતે ઓળખું છું. પંદર વર્ષ પહેલાં મારી સ્થિતિ બહુ ખરાબ હતી.

યુવકે આગળ બોલવાનું શરૂ કર્યું. તેણે કહ્યું કે મારું નામ અજય છે. જ્યારે હું આઠમા ધોરણમાં ભણતો હતો ત્યારે મારા પિતાજી ગુજરી ગયા હતા. મારી મા લોકોના ઘરમાં વાસણ ધોઈને મને ભણાવતી હતી.

એક દિવસ શાળામાંથી નોટિસ આવી કે જો બે દિવસમાં ફી નહીં ભરાય તો મારું નામ શાળામાંથી કમી કરી દેવામાં આવશે. મારી મા પાસે શાળાની ફી ભરવાના પૈસા નહોતા. મારી મા આખી રાત રડતી રહી હતી.

બીજા દિવસે સવારે હું શાળાએ જઈ રહ્યો હતો. રસ્તામાં તમારી કરિયાણાની દુકાન આવતી હતી. હું તમારી દુકાન પાસે ઊભો રહીને રડતો હતો. તમે મને જોયો અને પોતાની પાસે બોલાવ્યો.

મહેશભાઈ શાંતિથી અજયની વાત સાંભળી રહ્યા હતા. તેમને જૂની વાતો ધીમે ધીમે યાદ આવવા લાગી હતી.

અજયે કહ્યું કે તમે મને રડવાનું કારણ પૂછ્યું હતું. મેં તમને મારી શાળાની ફી વિશે કહ્યું. તમે એક પણ ક્ષણનો વિચાર કર્યા વગર તમારી દુકાનના ગલ્લામાંથી બે હજાર રૂપિયા કાઢીને મારા હાથમાં મૂકી દીધા હતા.

તમે મને કહ્યું હતું કે બેટા, ભણવાનું ક્યારેય ના છોડતો. આ પૈસા પાછા આપવાની જરૂર નથી, બસ તું મોટો માણસ બનીને કોઈકની મદદ કરજે.

અજયની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. તેણે આગળ કહ્યું કે એ દિવસે જો તમે મારી ફી ના ભરી હોત તો આજે હું ભણી ના શક્યો હોત. આજે હું એક બેંકમાં મેનેજર તરીકે નોકરી કરું છું.

આજે સાંજે જ્યારે મને ખબર પડી કે હોસ્પિટલમાં મહેશભાઈ નામના એક વ્યક્તિને લોહીની જરૂર છે, ત્યારે મને તમારો ચહેરો યાદ આવી ગયો. હું બધું કામ છોડીને અહીં દોડી આવ્યો.

અજયે મહેશભાઈના હાથ પોતાના હાથમાં લીધા. તેણે કહ્યું કે તમે પંદર વર્ષ પહેલાં મારી ફી ભરીને મારૂં ભવિષ્ય બચાવ્યું હતું. આજે મેં તો માત્ર મારા ગુરુ અને પિતા સમાન માણસની સેવાનો એક નાનો મોકો ઝડપ્યો છે.

આ સાંભળીને સરલાબેન અને અમિત બંનેની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. અમિતને પોતાના પિતા પર બહુ ગર્વ થયો. તેણે જે પાકીટ હાથમાં પકડ્યું હતું તે શાંતિથી ખિસ્સામાં મૂકી દીધું.

મહેશભાઈએ અજયના માથા પર હાથ મૂક્યો. તેમની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ હતી. તેમણે કહ્યું કે બેટા, મેં તો એ વખતે એક નાની મદદ કરી હતી. પણ તું એ વાત આજે પણ યાદ રાખીને અહીં આવ્યો, એ તારા સારા સંસ્કાર છે.

અજયે કહ્યું કે સાહેબ, પૈસાથી મદદ તો ગમે તે કરી શકે, પણ સમયસર આપેલો આશરો જ સાચો માનવધર્મ છે. તમે મને એ દિવસે રસ્તો બતાવ્યો હતો.

એ રાત્રે હોસ્પિટલના એ નાના રૂમમાં એક અલગ જ શાંતિ વ્યાપી ગઈ હતી. લોહીની બોટલ પૂરી થઈ ગઈ હતી અને મહેશભાઈ હવે સંપૂર્ણપણે ભયમુક્ત હતા.

સવાર પડતાં જ અજયે પોતે હોસ્પિટલના ડિસ્ચાર્જ ફોર્મ પર સહી કરી અને મહેશભાઈને પોતાની ગાડીમાં બેસાડીને તેમના ઘરે મૂકી આવ્યો.

જીવનમાં વાવેલું સારું વાવેતર ક્યારેય એળે જતું નથી. આપણે કરેલી નાની દયા કે મદદ સમય જતાં બમણી થઈને આપણી પાસે પાછી આવે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.