હાઈવે પર અજાણ્યા વ્યક્તિની મદદ કરનાર માણસ જ્યારે હોસ્પિટલમાં જિંદગીની છેલ્લી ઘડીઓ ગણી રહ્યો હતો, ત્યારે મુખ્ય ડૉક્ટરે આવીને જે કર્યું તે...

આ સંસારમાં સમય ક્યારેય એક સરખો રહેતો નથી, અને કુદરતની ન્યાયપ્રણાલી એટલી અદ્ભુત છે કે માણસે કરેલું નાનું સત્કર્મ પણ ક્યારેય વ્યર્થ જતું નથી. આપણે કોઈ અજાણ્યા વ્યક્તિને નિઃસ્વાર્થ ભાવે કરેલી મદદ સમય આવ્યે આપણી પાસે વ્યાજ સાથે પાછી ફરે છે. આવા જ એક કર્મ અને કુદરતના અનોખા ન્યાયની આ સત્ય ઘટના છે, જે રાજકોટની એક ખૂબ જ પ્રતિષ્ઠિત હોસ્પિટલ સાથે જોડાયેલી છે.

શહેરની જાણીતી અને હૃદયરોગ તેમજ કોરોના કાળમાં સેંકડો દર્દીઓના જીવ બચાવનારી હોસ્પિટલના માલિક અને મુખ્ય ડૉક્ટર મનોજભાઈ હતા. ડૉક્ટર મનોજભાઈ માત્ર તબીબી ક્ષેત્રે જ હોશિયાર નહોતા, પણ તેમનું હૃદય ખૂબ જ દયાળુ અને સંસ્કારી હતું. તેઓ હંમેશા ગરીબ અને અસહાય દર્દીઓને મદદ કરવા માટે તત્પર રહેતા હતા. હોસ્પિટલના તમામ સ્ટાફ અને ડોક્ટરો પણ તેમની કાર્યપદ્ધતિ અને નમ્ર સ્વભાવના ખૂબ વખાણ કરતા હતા.

આજથી બરાબર પાંચ વર્ષ પહેલાંની આ વાત છે, જ્યારે ડૉક્ટર મનોજભાઈ પોતાની કાર લઈને રાત્રીના સમયે એક મેડિકલ સેમિનારમાંથી પાછા ફરી રહ્યા હતા. રાતના આશરે ત્રણ વાગ્યાનો સમય હતો અને હાઈવે સાવ સૂમસામ હતો. આજુબાજુ કોઈ વસવાટ નહોતો અને ઘનઘોર અંધકાર છવાયેલો હતો. અચાનક જ તેમની કારના એન્જિનમાંથી ધુમાડો નીકળવા લાગ્યો અને ઝટકો ખાઈને કાર રોડની સાઈડમાં બંધ પડી ગઈ.

ડૉક્ટર મનોજભાઈએ કારમાંથી નીચે ઉતરીને બોનેટ ખોલ્યું અને ચેક કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ ગાડીના મિકેનિઝમ વિશે તેમને કોઈ ખાસ ખબર નહોતી. તેમણે મોબાઈલ કાઢીને જોયું તો નેટવર્ક પણ સાવ ગાયબ હતું. અડધી રાત્રે હાઈવે પર એકલા અટવાઈ જવાને કારણે તેમના મનમાં એક અજાણ્યો ભય અને ચિંતા પેદા થવા લાગ્યા. તેઓ કોઈ મદદની આશાએ હાઈવે પર વાહનોની રાહ જોઈને ઊભા રહ્યા, પણ લાંબા સમય સુધી કોઈ વાહન દેખાયું નહીં.

બરાબર એ જ સમયે દૂરથી એક જૂની બાઈકનો અવાજ સંભળાયો. એક સામાન્ય મજૂર જેવો દેખાતો માણસ પોતાની બાઈક લઈને ત્યાંથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. ડૉક્ટર મનોજભાઈએ તાત્કાલિક હાથ ઊંચો કરીને તેને રોકવાનો ઈશારો કર્યો. એ અજાણ્યા બાઈક ચાલકે જરાય ખચકાયા વિના પોતાની બાઈક સાઈડમાં ઊભી રાખી દીધી. તેના વસ્ત્રો સાધારણ હતા અને ચહેરા પર દિવસભરની મજૂરીનો થાક ચોખ્ખો દેખાતો હતો.

તેણે અત્યંત નમ્રતાથી પૂછ્યું કે સાહેબ, શું તકલીફ થઈ છે? ડૉક્ટર મનોજભાઈએ ચિંતાતુર અવાજે કહ્યું કે ભાઈ, હું ડૉક્ટર છું અને શહેરે પાછો ફરી રહ્યો હતો, પણ અચાનક ગાડી બંધ થઈ ગઈ છે અને મોબાઈલમાં નેટવર્ક પણ નથી આવતું. એ અજાણ્યા માણસે સ્મિત સાથે કહ્યું કે સાહેબ, તમે ચિંતા ન કરો, હું નજીકના ગામમાં નાનું ગેરેજ ચલાવું છું અને મિકેનિક છું. હું હમણાં જ ચેક કરી આપું છું.

તે ગેરેજવાળાએ પોતાની બાઈક પરથી ઓજારોની થેલી કાઢી અને કારનું બોનેટ ખોલીને કામ શરૂ કરી દીધું. રાતના ત્રણ વાગ્યે, જ્યારે આખી દુનિયા ઊંઘતી હતી, ત્યારે તે ગરીબ માણસ હાઈવે પર ટોર્ચના અજવાળે કાળી મજૂરી કરીને કાર સરખી કરી રહ્યો હતો. આશરે અડધા કલાકની મહેનત પછી તેણે કાર ચાલુ કરવાનું કહ્યું. ડૉક્ટર મનોજભાઈએ સેલ્ફ માર્યો અને ગાડી એક જ ઝાટકે ચાલુ થઈ ગઈ.

ડૉક્ટર મનોજભાઈના ચહેરા પર ખુશીનો પાર ન રહ્યો. તેમણે તરત જ પોતાના પાકીટમાંથી પાંચ હજાર રૂપિયા કાઢ્યા અને એ ગેરેજવાળા તરફ લંબાવ્યા. પણ એ ગરીબ માણસે બે હાથ જોડીને પૈસા લેવાની સાફ ના પાડી દીધી. તેણે ગંભીર અવાજે કહ્યું કે સાહેબ, મારો એક સિદ્ધાંત છે કે મુશ્કેલીમાં પડેલી વ્યક્તિની મદદ કરવાના બદલામાં હું ક્યારેય પૈસા નથી લેતો. મારી આ મજૂરીનો હિસાબ તો ઉપરવાળો ભગવાન જ રાખે છે. આટલું કહીને તે અંધારામાં પોતાની બાઈક લઈને ગાયબ થઈ ગયો.

સમય તેની ગતિએ વહી રહ્યો હતો અને આ વાતને પાંચ વર્ષ વીતી ચૂક્યા હતા. વર્ષ ૨૦૨૬ના ગાળામાં જ્યારે દેશભરમાં કોરોનાની ભયંકર મહામારી ફાટી નીકળી હતી, ત્યારે રાજકોટની એ હોસ્પિટલમાં દરરોજ સેંકડો ગંભીર દર્દીઓ આવી રહ્યા હતા. ચારેય બાજુ હાહાકાર મચેલો હતો અને બેડની ભારે તંગી હતી. ડૉક્ટર મનોજભાઈ અને તેમની ટીમ દિવસ-રાત જોયા વગર દર્દીઓની સેવામાં લાગેલી હતી.

એક સવારે હોસ્પિટલના આઈસીયુ વોર્ડમાં એક અત્યંત ગંભીર દર્દીને લાવવામાં આવ્યો. તેનું ઓક્સિજન લેવલ સાવ ઘટી ગયું હતું અને તે જિંદગી અને મોતની વચ્ચે ઝોલા ખાઈ રહ્યો હતો. તે દર્દી એટલો ગરીબ હતો કે તેની પાસે એડવાન્સ પૈસા જમા કરાવવાની પણ સગવડ નહોતી. હોસ્પિટલના સ્ટાફે તાત્કાલિક મુખ્ય ડૉક્ટર મનોજભાઈને કેબિનમાં જાણ કરી અને દર્દીની ફાઈલ તેમના ટેબલ પર મૂકી.

ડૉક્ટર મનોજભાઈ ફાઈલ હાથમાં લઈને આઈસીયુ વોર્ડ તરફ દોડ્યા. જેવા તેઓ દર્દીના બેડ પાસે પહોંચ્યા અને તેનો ઓક્સિજન માસ્ક હટાવીને તેનો ચહેરો જોયો, મનોજભાઈ સાવ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ હોય તેવો જોરદાર આંચકો લાગ્યો. આ દર્દી બીજું કોઈ નહીં, પણ પાંચ વર્ષ પહેલાં અડધી રાત્રે હાઈવે પર તેમની કાર સરખી કરનાર એ જ અજાણ્યો ગરીબ ગેરેજવાળો હતો.

તેના ચહેરા પર ભલે આજે કોરોનાની ગંભીર બીમારીની વેદના હતી, પણ તેનો એ જ સાદગીભર્યો ચહેરો ડૉક્ટરના મગજમાં વીજળીના ઝબકારાની જેમ જીવંત થઈ ગયો. ડૉક્ટર મનોજભાઈની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા. તેમણે તરત જ હોસ્પિટલના સ્ટાફને બોલાવ્યા અને કડક સૂચના આપી કે આ દર્દીની સારવારમાં એક ક્ષણનો પણ વિલંબ ન થવો જોઈએ. ગમે તેટલી મોંઘી દવાઓ કે ઈન્જેક્શનની જરૂર પડે, બધું જ તાત્કાલિક હાજર કરો અને આ દર્દી પાસેથી એક પણ રૂપિયો એડવાન્સ લેવાનો નથી.

ડૉક્ટર મનોજભાઈએ પોતે એ કેસ હાથમાં લીધો. તેઓ દરરોજ કલાકો સુધી એ ગેરેજવાળા દર્દી પાસે બેસી રહેતા અને તેની તબિયત પર દેખરેખ રાખતા હતા. પંદર દિવસ સુધી ચાલેલી રાત-દિવસની સખત સારવાર અને ડૉક્ટરની અથાણું મહેનતના કારણે આખરે ચમત્કાર થયો. તે ગેરેજવાળો કોરોનાની ગંભીર બીમારીમાંથી સંપૂર્ણપણે સાજો થઈ ગયો અને તેનો રિપોર્ટ નેગેટિવ આવી ગયો.

જ્યારે તેને આઈસીયુમાંથી જનરલ વોર્ડમાં શિફ્ટ કરવામાં આવ્યો અને રજા આપવાનો સમય આવ્યો, ત્યારે હોસ્પિટલનું કુલ બિલ લગભગ પાંચ લાખ રૂપિયા જેટલું થયું હતું. એકાઉન્ટ વિભાગના મેનેજર એ બિલ લઈને મુખ્ય ડૉક્ટર મનોજભાઈની કેબિનમાં આવ્યા. મનોજભાઈએ બિલ હાથમાં લીધું અને જરાય વિચાર કર્યા વગર તેના પર લાલ પેનથી મોટો ચેકો મારી દીધો અને નીચે લખી દીધું કે "બિલની રકમ શૂન્ય કરવામાં આવે છે."

ત્યાર પછી ડૉક્ટર સાહેબે મેનેજરને કહ્યું કે આ દર્દીને સન્માનભેર મારી કેબિનમાં લઈને આવો. જ્યારે તે ગેરેજવાળો વ્હીલચેરમાં બેસીને ડૉક્ટરની કેબિનમાં આવ્યો, ત્યારે તેનો ચહેરો સાવ નમ્ર હતો. ડૉક્ટર મનોજભાઈ પોતાની ખુરશી પરથી ઊભા થયા અને તેની સામે જઈને ઊભા રહી ગયા. તેમણે સ્મિત સાથે પૂછ્યું કે ભાઈ, તમે મને ઓળખ્યો?

તે ગરીબ ગેરેજવાળાએ થોડી સેકન્ડ સુધી ડૉક્ટરનો ચહેરો જોયો અને પછી હાથ જોડીને કહ્યું કે સાહેબ, તમે તો મારા માટે ભગવાન છો, તમે મારો જીવ બચાવ્યો છે. પણ મને બરાબર યાદ નથી આવતું કે હું તમને ક્યારે મળ્યો છું. ડૉક્ટર મનોજભાઈની આંખો ફરી ભીની થઈ ગઈ. તેમણે તેનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને કહ્યું કે ભાઈ, પાંચ વર્ષ પહેલાની એ રાત યાદ કરો, જ્યારે હાઈવે પર રાત્રે ત્રણ વાગ્યે એક ડૉક્ટરની કાર બંધ પડી ગઈ હતી અને તમે એક પણ રૂપિયો લીધા વગર તેની મદદ કરી હતી.

આ સાંભળતા જ તે ગેરેજવાળાની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ. તેને આખી ઘટના યાદ આવી ગઈ. ડૉક્ટર મનોજભાઈએ ગદગદિત હૈયે તેની સામે જોયું અને કહ્યું કે તે રાત્રે જ્યારે મેં તમને પૈસા આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો, ત્યારે તમે કહ્યું હતું કે મુશ્કેલીમાં પડેલી વ્યક્તિની મદદના બદલામાં તમે પૈસા નથી લેતા અને તેનો હિસાબ સીધો ભગવાન રાખે છે. આજે તમારી એ જ પ્રેરણા અને સત્કર્મનો બદલો કુદરતે વ્યાજ સાથે ચૂકવી દીધો છે.

ડૉક્ટરે આગળ વધતા કહ્યું કે આ હોસ્પિટલ મારી છે અને તમારું પાંચ લાખનું બિલ મેં સાવ શૂન્ય કરી દીધું છે. તમે ત્યારે જે ભલાઈનું બીજ હાઈવે પર વાવ્યું હતું, તે જ આજે કુદરતે તમને પાક તરીકે લણવા આપ્યું છે. ઈશ્વર કોઈની પણ સેવા ક્યારેય ઉધાર રાખતો નથી. આ સાંભળીને તે ગેરેજવાળો પોતાના આંસુ રોકી શક્યો નહીં. તે વ્હીલચેર પરથી ઊભો થઈને ડૉક્ટર મનોજભાઈને જોરથી ગળે વળગી પડ્યો.

કેબિનની અંદર બંને પુરુષો એકબીજાના ગળે વળગીને રડી રહ્યા હતા. તે આંસુમાં કુદરત પ્રત્યેનો અગાધ વિશ્વાસ અને કૃતજ્ઞતા છલકાતા હતા. તે ગેરેજવાળાએ કેબિનમાં રાખેલી ભગવાનની મૂર્તિ સામે હાથ જોડ્યા અને કહ્યું કે હે પ્રભુ, આજે તમે મારા કર્મોનો પૂરેપૂરો હિસાબ વ્યાજ સાથે ચૂકતે કરી દીધો. આ વાર્તા આપણને એ જ શીખવે છે કે જિંદગીમાં હંમેશા સારા કાર્યો કરતા રહેવું જોઈએ, કારણ કે સમય ગમે તેટલો બદલાય પણ આપણા કરેલા કર્મો આપણી પાસે પાછા ફરે જ છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.