ઘરના વડીલે અચાનક સામાન બાંધી લીધો, નાના દીકરાએ રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો તો એવો જવાબ આપ્યો કે...

એક શાંત સોસાયટીમાં બપોરના સમયે અચાનક ભાગદોડ મચી ગઈ. ઘરના બધા લોકો ગભરાયેલા હતા અને રૂમમાં આમતેમ સામાન શોધી રહ્યા હતા. સિત્તેર વર્ષના મોહનભાઈ સવારથી પોતાના રૂમમાંથી ગાયબ હતા. તેમના કબાટમાંથી કપડાં અને થોડો સામાન પણ ઓછો હતો.

મોહનભાઈના મોટા દીકરા રાજેશભાઈએ આખા ઘરમાં તપાસ કરી લીધી હતી. તેમણે આજુબાજુના પાડોશીઓને પૂછ્યું, પણ કોઈને કંઈ ખબર નહોતી. ઘરમાં રસોડામાં બેઠેલાં શાંતાબેન રડી રહ્યાં હતાં. થોડી વારમાં નાનો દીકરો દીપક પણ પોતાની નોકરી છોડીને દોડતો ઘરે આવી પહોંચ્યો.

ટેબલ પર એક નાની ચિઠ્ઠી પડી હતી. રાજેશે એ ચિઠ્ઠી હાથમાં લીધી. તેમાં માત્ર એટલું જ લખ્યું હતું કે, "હું થોડા દિવસો માટે બહાર જાઉં છું, મારી ચિંતા ના કરતા." આટલું વાંચતા જ દીપકના મનમાં ખરાબ વિચારો આવવા લાગ્યા. તેણે તરત જ કહ્યું કે પપ્પાજી સાથે કોઈ અણ બનાવ બન્યો છે અથવા કોઈ તેમને પટાવી ફોસલાવીને લઈ ગયું છે.

આખા ઘરમાં અફરાતફરીનો માહોલ હતો, પણ ખૂણામાં ઉભેલો પંદર વર્ષનો ધ્રુવ સાવ શાંત હતો. ધ્રુવ મોહનભાઈનો પૌત્ર હતો અને દાદાજી સાથે તેને ખૂબ બનાવતો હતો. બધા લોકો ફોન કરીને સગા-સંબંધિઓમાં પૂછપરછ કરી રહ્યા હતા. પણ ધ્રુવ કશું જ બોલ્યા વગર ચૂપચાપ પોતાના દાદાના ખાલી ખાટલા સામે જોઈ રહ્યો હતો.

રાજેશભાઈની નજર ધ્રુવ પર પડી. તેમણે ધ્રુવ પાસે જઈને તેનો હાથ પકડ્યો અને પૂછ્યું, "ધ્રુવ, તને કંઈ ખબર છે? તારા દાદા તને બધી વાત કહેતા હતા. કાલે રાત્રે એમણે તારી સાથે કોઈ વાત કરી હતી?"

ધ્રુવે નીચું જોઈ લીધું. તેણે ધીમેથી કહ્યું, "ના પપ્પા, દાદાજીએ મને કંઈ જ નથી કહ્યું." પણ તેનો અવાજ કાંપતો હતો.

દીપકને ધ્રુવ પર શંકા ગઈ. તેણે નજીક આવીને ધ્રુવને થોડો ધમકાવ્યો અને કહ્યું, "જો તને ખબર હોય તો સાચું કહી દે, આ કોઈ રમત નથી. પપ્પાજી આ ઉંમરે ક્યાંક એકલા મુશ્કેલીમાં મુકાઈ જશે તો જવાબદાર કોણ?"

ધ્રુવની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. છતાં તેણે એક જ જવાબ આપ્યો, "મને ખરેખર કંઈ જ ખબર નથી." તેણે પોતાનું મોં ફેરવી લીધું અને રૂમની બહાર નીકળી ગયો.

આખો દિવસ વીતી ગયો. ઘરમાં કોઈએ જમવાનું પણ ન ખાધું. રાજેશભાઈ અને દીપક પોલિસ સ્ટેશને જવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતા. તેઓ ગાડીની ચાવી લઈને બહાર નીકળવા ગયા ત્યાં જ ધ્રુવ તેમની સામે આવીને ઉભો રહી ગયો.

ધ્રુવે રડતાં રડતાં બંને હાથ જોડ્યા અને કહ્યું, "પપ્પા, તમે પોલિસ પાસે ના જાઓ. દાદાજી સુરક્ષિત છે અને પોતાની મરજીથી જ ગયા છે."

ઘરના બધા સભ્યો ધ્રુવની ફરતે ભેગા થઈ ગયા. શાંતાબેને ધ્રુવને પોતાની પાસે ખેંચ્યો અને કહ્યું, "તને ખબર છે તારા દાદા ક્યાં છે? તો આખો દિવસ કેમ છુપાવતો હતો?"

ધ્રુવે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાનો જૂનો ફોટો કાઢ્યો. એ ફોટામાં એક નાનું અનાથાશ્રમ દેખાતું હતું. ધ્રુવે કહ્યું, "દાદાજીએ મને સોગંદ આપ્યા હતા કે એક અઠવાડિયા સુધી કોઈને કંઈ જ ન કહેવું. પણ તમારી આવી હાલત જોઈને હું હવે છુપાવી શકું તેમ નથી."

રાજેશભાઈએ ગુસ્સા અને આશ્ચર્ય સાથે પૂછ્યું, "એ અનાથાશ્રમમાં કેમ ગયા છે? અને તું એમને રોકી કેમ ના શક્યો?"

ધ્રુવે પોતાની આંખો લૂછતાં કહ્યું, "પપ્પા, તમને બધાને લાગે છે કે દાદાજીનો જન્મ કોઈ મોટા ઘરમાં થયો હતો. પણ સત્ય એ છે કે દાદાજી આ જ અનાથાશ્રમમાં મોટા થયા હતા. દસ વર્ષની ઉંમર સુધી તેઓ ત્યાં જ રહ્યા હતા."

આ સાંભળીને રાજેશભાઈ અને દીપક એકબીજા સામે જોઈ રહ્યા. તેમણે પોતાના પિતા પાસેથી ક્યારેય આ વાત સાંભળી નહોતી.

ધ્રુવે આગળ કહેવાનું શરૂ કર્યું, "દાદાજી મને કહેતા હતા કે તેમણે પોતાની આખી જિંદગી પરિવાર અને બાળકોના ભવિષ્ય માટે આપી દીધી. હવે તેમની ઉંમર થઈ ગઈ છે અને તેમને લાગતું હતું કે તેમનો અંતિમ સમય નજીક છે. તેમની એક જ ઈચ્છા હતી કે જ્યાંથી તેમનું જીવન શરૂ થયું હતું, ત્યાં જઈને તેઓ એક અઠવાડિયું શાંતિથી વિતાવે."

ઘરમાં એક ઊંડો સન્નાટો છવાઈ ગયો. રસોડાના દરવાજે ઉભેલાં શાંતાબેનની આંખમાંથી દડ-દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા.

ધ્રુવે પોતાની બગલમાંથી દાદાજીની એક નાની બેગ કાઢી જે તેણે પોતાના કબાટમાં છુપાવી હતી. "દાદાજી પોતાની સાથે જૂના રમકડાં અને અનાથાશ્રમના બાળકો માટે કપડાં લઈ જવા માંગતા હતા. મેં જ ગઈકાલે રાત્રે તેમની બસની ટિકિટ બુક કરી આપી હતી અને સવારે તેમને બસ સ્ટેન્ડ સુધી મુકવા ગયો હતો."

રાજેશભાઈ પોતાની જગ્યાએ બેસી પડ્યા. તેમની પાસે બોલવા માટે કોઈ શબ્દો નહોતા. જે પિતાએ આખી જિંદગી પોતાના બાળકોને મહેલ જેવા ઘરમાં રાખ્યા, તેમણે પોતાના બાળપણના દિવસો એક અનાથાશ્રમમાં વિતાવ્યા હતા.

દીપકે ધીમેથી પૂછ્યું, "તેં આપણને કેમ ના કહ્યું ધ્રુવ? આપણે પણ એમની સાથે જાત ને."

ધ્રુવે કહ્યું, "દાદાજીએ ના પાડી હતી. તેમણે કહ્યું હતું કે જો હું ઘરના લોકોને કહીશ તો કોઈ મને જવા નહીં દે. બધા મને પ્રેમથી રોકી લેશે. પણ મને મારી જિંદગીના આ છેલ્લા દિવસોમાં એ દિવસો ફરી જીવવા છે જ્યાં મારી પાસે કંઈ જ નહોતું."

તે જ રાત્રે રાજેશભાઈ, દીપક અને ધ્રુવ ગાડી લઈને અનાથાશ્રમ પહોંચ્યા. બહારથી જ તેમણે જોયું તો મોહનભાઈ નાના બાળકો સાથે જમીન પર બેસીને વાતો કરી રહ્યા હતા. તેમના ચહેરા પર એક અનોખી શાંતિ અને ખુશી હતી.

રાજેશભાઈ ધીમા પગલે અંદર ગયા. તેમણે મોહનભાઈના પગ સ્પર્શ કર્યા. મોહનભાઈએ પોતાના દીકરાઓને જોયા એટલે તેઓ થોડા સંકોચાયા.

મોહનભાઈએ કહ્યું, "રાજેશ, તું અહીં આવી ગયો? ધ્રુવે તને બધું કહી દીધું લાગે છે."

રાજેશભાઈએ પિતાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને તેમની આંખોમાંથી રોકાયા વગર આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેમણે કહ્યું, "પપ્પા, તમે આટલી મોટી વાત અમારાથી છુપાવી? અમે તમારા બાળકો છીએ, શું અમે તમને તમારી આ ઈચ્છા પૂરી કરવા ન દેત?"

મોહનભાઈએ સ્મિત કર્યું અને કહ્યું, "બેટા, તમે બધા મને બહુ પ્રેમ કરો છો. પણ દરેક માણસના મનમાં એક ખૂણો એવો હોય છે જ્યાં તે પોતાના ભૂતકાળ સાથે એકલો રહેવા માંગે છે. મેં તમને સરસ ઘર આપ્યું, પણ મારું ઘર તો આ જ હતું."

એ રાત્રે કોઈ ઘરે પાછું ન ગયું. રાજેશભાઈ અને દીપક પણ પોતાના પિતા સાથે એ જ અનાથાશ્રમમાં રોકાઈ ગયા. તેમણે પણ પોતાના પિતાના બાળપણને નજીકથી અનુભવ્યું.

સંબંધોમાં ઘણીવાર આપણે માણસની બાહ્ય જરૂરિયાતો પૂરી કરી દઈએ છીએ, પણ તેના મનની ઊંડી ઈચ્છાઓને સમજી શકતા નથી. વડીલો માત્ર સારા ખોરાક કે ઘરથી ખુશ નથી થતા, તેમને પોતાના ભૂતકાળ અને મૂળ સાથે જોડાયેલા રહેવાનો અધિકાર છે.

બાળકો જ્યારે મોટા થાય છે ત્યારે તેમણે પિતાના ત્યાગની સાથે સાથે તેમના મનના ભાવને પણ સમજવા જોઈએ. સાચો પ્રેમ એ જ છે જે સામે વાળાની આત્મશાંતિ માટે પોતાનો અહંકાર છોડી દે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.