સુરત શહેરની આકાશગંગા રેસિડેન્સીના ચોથા માળે, વિરાજ અને પૂર્વીનું આલિશાન ફ્લેટ હતું. કાચની દીવાલો અને ઇટાલિયન ફર્નિચરમાં સજ્જ એ ઘર, તેમની આધુનિક સફળતાની ઝલક આપતું હતું. વિરાજનો મોટો બિઝનેસ હતો અને પૂર્વી સોશિયલ સર્કલમાં સક્રિય હતી.
પરંતુ આ આધુનિકતાના દરિયામાં એક જૂનું, ખરબચડું લંગર પડ્યું હતું. એ anchor એટલે વિરાજના પિતા, હરિપ્રસાદનું, પિત્તળનું ટીફિન. હરિપ્રસાદે આખી જિંદગી રેલવેમાં ક્લાર્ક તરીકે નોકરી કરી હતી અને નિવૃત્તિ પછી પણ તેમની આદતો નહોતી બદલાઈ.
દરરોજ બપોરે, વિરાજ જ્યારે ઓફિસ જતો, ત્યારે હરિપ્રસાદે એ જ જૂના, ઠેકાયેલા અને કિનારીઓ પર કાળાશ જામી ગયેલા પિત્તળના ટીફિનમાં જ જમવાનું લેવાનો આગ્રહ રાખતા. પૂર્વીને આ ટીફિન જોઈને ચીડ ચડતી. આખા ઘરમાં જ્યાં બધું બ્રાન્ડેડ અને ચમકદાર હતું, ત્યાં આ બેડોળ ટીફિન એક કલંક જેવું લાગતું.
પૂર્વી હંમેશા વિરાજને કહેતી, “વિરાજ, આ પિત્તળનું ડબલું હવે ફેંકી દો. એમાં ગરમી જળવાતી નથી, અને કોઈ મહેમાન આવે ત્યારે એને જોઈને શરમ આવે છે. આપણા ઘરે બધા થર્મલ ઇન્સ્યુલેટેડ લંચબોક્સ વાપરે છે, અને પપ્પા આ સદીઓ જૂનો ડબ્બો લઈને બેઠા હોય છે!”
વિરાજ પોતાના પિતાનો સ્વભાવ જાણતો હતો. તે શાંતિથી જવાબ આપતો, “પૂર્વી, પપ્પાને એ જ ગમે છે. એમણે આખી જિંદગી એમાં જ જમ્યું છે. તારે શા માટે નાની વાતનું વતેસર કરવું?”
થોડા દિવસો પછી, પૂર્વીના ભાઈ અને ભાભી અમેરિકાથી આવવાના હતા. પૂર્વીએ આ ફ્લેટનું ઇન્ટિરિયર કેટલું સરસ છે, તેના વખાણ સોશિયલ મીડિયા પર કર્યા હતા. હવે તે કોઈ પણ નાની ક્ષતિ સહન કરવા તૈયાર નહોતી.
તેણે બજારમાંથી એક મોંઘું, સ્ટીલનું, ચકચકિત લંચબોક્સ ખરીદ્યું. રાત્રે જ્યારે હરિપ્રસાદ સૂઈ ગયા હતા, ત્યારે પૂર્વીએ છાનામાના પિત્તળનું ટીફિન રસોડાની પાછળના સ્ટોરરૂમમાં મૂકી દીધું અને નવા લંચબોક્સમાં વિરાજને કહેવડાવ્યા વિના સવારનું ભોજન તૈયાર કરી દીધું.
સવારે, હરિપ્રસાદ જ્યારે જમવા બેઠા, ત્યારે નવું લંચબોક્સ જોઈને અટકી ગયા. તેમનો ચહેરો અકળાઈ ગયો. “આ શું છે, બેટા? મારું ટીફિન ક્યાં છે?”
પૂર્વીએ આત્મવિશ્વાસથી કહ્યું, “પપ્પા, એ ટીફિન હવે જૂનું થઈ ગયું હતું. આ નવું બોક્સ જુઓ, કેટલું સરસ છે, અને ગરમ પણ રાખશે!”
હરિપ્રસાદે જમવાનો ઇનકાર કર્યો. “મને મારા એ જ ટીફિનમાં જમવાનું ભાવે છે. જ્યાં સુધી એ નહિ મળે, ત્યાં સુધી હું જમીશ નહિ.” તેમનો અવાજ શાંત હતો, પણ અડગ હતો. વિરાજ સમજાવવા ગયો, પણ હરિપ્રસાદ પોતાની વાત પર મક્કમ રહ્યા.
આખો દિવસ હરિપ્રસાદ બેચેન રહ્યા. બપોરે, પોતાની જૂની આદત મુજબ, તેઓ હાથમાં લાકડી લઈને નજીકના ટેકરી ગાર્ડન તરફ ચાલ્યા ગયા. વિરાજ અને પૂર્વીને લાગ્યું કે ગુસ્સો શાંત થશે, એટલે તેઓ પાછા આવી જશે.
સાંજ ઢળી ગઈ. ૭ વાગી ગયા, પણ હરિપ્રસાદ પાછા ન ફર્યા. ૮ વાગ્યા. વિરાજ ગભરાઈ ગયો. પૂર્વીએ પણ ચિંતામાં પોતાનો ચહેરો સંતાડ્યો. હરિપ્રસાદ ક્યારેય આટલું મોડું નહોતા કરતા. તે ફોન પણ બહુ ઓછો વાપરતા.
વિરાજ તાત્કાલિક કાર લઈને તેમને શોધવા નીકળ્યો. તેણે ટેકરી ગાર્ડન, મંદિરો અને આસપાસના રસ્તાઓ તપાસ્યા. ક્યાંય તેમનો પત્તો નહોતો. વિરાજને અચાનક ડર લાગ્યો કે પપ્પા ગુસ્સામાં ક્યાંક દૂર નિકળી ગયા હશે, કે પછી રસ્તો ભૂલી ગયા હશે.
અંતે, રાત્રે લગભગ સાડા નવ વાગ્યે, વિરાજને હરિપ્રસાદ એક જૂના બસ સ્ટોપ પાસે, બેન્ચ પર બેઠેલા જોવા મળ્યા. તેઓ રડી રહ્યા હતા. તેમના ખભા ધ્રૂજતા હતા.
વિરાજ દોડીને તેમની પાસે ગયો. “પપ્પા! તમે અહીં? તમે કેમ રડો છો? શું થયું?”