ગરીબ દીકરાના ઓપરેશનનું બિલ કોઈએ ભરી દીધું, કોણે આ બિલની ચુકવણી કરી તે જાણ્યું તો..

લાઈફલાઈન હોસ્પિટલના રિસેપ્શન કાઉન્ટર પર સવારથી જ ભારે ભીડ જામી હતી. આ હોસ્પિટલ તેના મોંઘા ખર્ચ અને સચોટ સારવાર માટે આખા રાજ્યમાં પ્રખ્યાત હતી. લાઈટ્સની ઝાકઝમાળ અને એર કંડિશનરની ઠંડક વચ્ચે લોકો પોતાના સ્વજનોના જીવ બચાવવા માટે લાખો રૂપિયા પાણીની જેમ વહાવી રહ્યા હતા. આ ભીડની વચ્ચે એક ખૂણામાં પંચાવન વર્ષના રઘુભાઈ અત્યંત લાચાર અને ગભરાયેલી હાલતમાં ઊભા હતા. રઘુભાઈના કપડાં સાદા, જૂના અને ધોયેલા હતા, જે તેમના મધ્યમવર્ગીય કરતાંય નીચલા સ્તરના હોવાની ચાડી ખાતા હતા.

રઘુભાઈ મૂળ એક નાના ગામડાના વતની હતા અને છેલ્લા વીસ વર્ષથી આ જ શહેરના એક નાના ખૂણામાં ફૂટપાથ પર શાકભાજીની લારી ચલાવીને પોતાના પરિવારનું ગુજરાન ચલાવતા હતા. આખો દિવસ તડકો, ટાઢ કે વરસાદ જોયા વગર પરસેવો વહાવીને તેઓ માંડ માંડ રોજનું ત્રણસો-ચારોસો રૂપિયા કમાતા હતા. તેમના પરિવારમાં તેમની પત્ની જશોદાબા અને એકમાત્ર દીકરો અમન હતો. અમન ભણવામાં ખૂબ જ તેજસ્વી હતો અને અત્યારે કોલેજના છેલ્લા વર્ષમાં હતો. રઘુભાઈના જીવનનું એકમાત્ર સપનું એ હતું કે તેમનો દીકરો ભણી-ગણીને મોટો માણસ બને અને ગરીબીના આ કાળા ચક્રમાંથી બહાર નીકળે.

પરંતુ કુદરતને કદાચ કંઈક બીજું જ મંજૂર હતું. ચાર દિવસ પહેલાં અચાનક અમન રાત્રે સૂતો હતો ત્યારે તેને છાનામાના છાતીમાં અસહ્ય દુખાવો ઉપડ્યો. તે પીડાથી તડપવા લાગ્યો અને મોઢામાંથી ફીણ નીકળવા લાગ્યા. રઘુભાઈ ગભરાઈ ગયા અને આજુબાજુના પાડોશીઓની મદદથી તેને નજીકની સરકારી હોસ્પિટલમાં લઈ ગયા. ત્યાંના ડૉક્ટરોએ પ્રાથમિક તપાસ કરીને હાથ ઊંચા કરી દીધા અને કહ્યું કે અમનની હૃદયની નસોમાં બહુ મોટો બ્લોકેજ છે અને તેને તાત્કાલિક મેજર હાર્ટ ઓપરેશનની જરૂર છે. જો આગામી ૨૪ કલાકમાં ઓપરેશન નહીં થાય તો તેનો જીવ બચાવવો અશક્ય બની જશે. ડૉક્ટરોએ તેમને લાઈફલાઈન હોસ્પિટલમાં જવાની સલાહ આપી કારણ કે ત્યાં જ આ પ્રકારના ઓપરેશનના નિષ્ણાતો હતા.

રઘુભાઈ પોતાના એકના એક કલેજાના ટુકડાને બચાવવા માટે રડતા રડતા અમનને લાઈફલાઈન હોસ્પિટલમાં લઈને આવ્યા. હોસ્પિટલના ચીફ કાર્ડિયોલોજિસ્ટ ડૉક્ટર આનંદ શર્માએ કેસની ગંભીરતા જોઈને કાગળો તપાસ્યા અને અમનને તાત્કાલિક ઓપરેશન થિયેટરમાં શિફ્ટ કરવાનો આદેશ આપ્યો. ડૉક્ટર આનંદ શર્મા આખા શહેરમાં હૃદયના રોગોના સૌથી પ્રતિષ્ઠિત અને મોંઘા ડૉક્ટર ગણાતા હતા. તેમનો સ્વભાવ આમ તો ખૂબ જ ગંભીર રહેતો હતો પરંતુ દર્દીઓ માટે તેઓ ભગવાન સમાન હતા. ઓપરેશન શરૂ થઈ ગયું અને બહાર રઘુભાઈ અને જશોદાબા હાથ જોડીને સતત ભગવાનની માળા ફેરવી રહ્યા હતા.

પાંચ કલાકના લાંબા સમય પછી ઓપરેશન થિયેટરનો લાલ બલ્બ બંધ થયો. ડૉક્ટર આનંદ બહાર આવ્યા અને તેમના ચહેરા પર એક સંતોષનું સ્મિત હતું. તેમણે રઘુભાઈના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું કે, રઘુભાઈ, ચિંતા કરવાની કોઈ જરૂર નથી, ઓપરેશન એકદમ સફળ રહ્યું છે અને તમારો દીકરો હવે જોખમથી બહાર છે. આ સાંભળતા જ રઘુભાઈના આંખમાંથી આનંદના આસું વહી ગયા. તેઓ ડૉક્ટરના પગમાં પડી જવા માંગતા હતા પરંતુ ડૉક્ટરે તેમને રોકી લીધા અને હસીને પોતાની કેબિન તરફ ચાલ્યા ગયા.

પરંતુ રઘુભાઈની આ ખુશી બહુ લાંબી ન ટકી. થોડી જ વારમાં વોર્ડ બોય આવ્યો અને તેણે રઘુભાઈના હાથમાં કમ્પ્યુટરથી પ્રિન્ટ થયેલું એક મોટું લાંબું બિલ પકડાવી દીધું અને કહ્યું કે કાઉન્ટર પર જઈને આ પૈસા જમા કરાવી દો, તો જ દર્દીને રૂમમાં શિફ્ટ કરવામાં આવશે. રઘુભાઈએ ધ્રૂજતા હાથે એ બિલ પર નજર કરી. બિલની નીચે કુલ રકમ લખેલી હતી આઠ લાખ પચાસ હજાર રૂપિયા. આ આંકડો જોતાની સાથે જ રઘુભાઈની આંખોમાં અંધારા આવી ગયા. તેમના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા અને તેઓ ત્યાં જ જમીન પર બેસી પડ્યા.

આઠ લાખ રૂપિયા. એક ગરીબ શાકભાજી વાળા માટે આ રકમ કોઈ આકાશના તારા તોડવા સમાન હતી. તેમણે પોતાની આખી જિંદગીમાં ક્યારેય એકસાથે પચાસ હજાર રૂપિયા પણ જોયા નહોતા. તેમની પાસે પિયરના દાગીના કે કોઈ જમીન પણ નહોતી જેને વેચીને તેઓ આટલી મોટી રકમ ભેગી કરી શકે. તેઓ કાઉન્ટર પર બેઠેલા કર્મચારી પાસે ગયા અને હાથ જોડીને કરગરવા લાગ્યા કે, સાહેબ, હું એક ગરીબ માણસ છું, મારી પાસે અત્યારે માત્ર પાંચ હજાર રૂપિયા જ રોકડા છે. મારી લારી ગીરો મૂકી દઉં તોય આટલા પૈસા નહીં થાય, પ્લીઝ મને થોડો સમય આપો.

પરંતુ કાઉન્ટર પર બેઠેલો કર્મચારી પથ્થર દિલનો હતો. તેણે કડક અવાજમાં કહ્યું કે, જુઓ વડીલ, આ ખાનગી હોસ્પિટલ છે, અહીં કોઈ ધર્મશાળા નથી ચાલતી. જો પૂરા પૈસા જમા નહીં થાય તો દર્દીની આગળની દવાઓ બંધ થઈ જશે અને ડિસ્ચાર્જ પણ નહીં મળે. તમે ગમે ત્યાંથી પૈસાની વ્યવસ્થા કરો. રઘુભાઈ રડતા રડતા હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં આંસુ વહાવી રહ્યા હતા. આખું વિશ્વ તેમને અંધકારમય દેખાઈ રહ્યું હતું. પોતાના દીકરાનો જીવ બચી ગયો હોવા છતાં પૈસાની લાચારી તેમને અંદરથી કોરી ખાતી હતી.

બરાબર એ જ સમયે ત્યાંથી ડૉક્ટર આનંદ શર્મા પસાર થઈ રહ્યા હતા. તેમણે રઘુભાઈને આ રીતે રડતા અને લાચાર ઊભેલા જોયા. ડૉક્ટરે કાઉન્ટર તરફ જઈને કર્મચારીના હાથમાંથી એ આઠ લાખનું બિલ પોતાના હાથમાં લઈ લીધું. તેમણે બિલ પર એક નજર કરી અને પછી રઘુભાઈના ચહેરા સામે જોયું. રઘુભાઈ રડતા રડતા બોલ્યા કે, સાહેબ, હું બહુ ગરીબ છું, મારી પાસે આટલા મોટા બિલ ચૂકવવાની કોઈ તાકાત નથી. ડૉક્ટર આનંદે કંઈ જ બોલ્યા વગર ખિસ્સામાંથી પોતાની પેન કાઢી અને એ આખા બિલની ઉપર એક મોટો લીટો મારીને લાલ શાહીથી સ્પષ્ટ અક્ષરોમાં લખી દીધું 'પેઇડ' એટલે કે આખું બિલ ચૂકવાઈ ગયું છે.

ડૉક્ટરે એ બિલ કાઉન્ટરના કમ્પ્યુટરમાં કલેિયર કરાવી દીધું અને રસીદ રઘુભાઈના હાથમાં આપી. રઘુભાઈ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમને પોતાની આંખો પર વિશ્વાસ નહોતો આવી રહ્યો. તેમણે ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું કે, ડૉક્ટર સાહેબ, આ શું કર્યું? આટલી મોટી રકમ, આટલા બધા પૈસા મારા જેવા અજાણ્યા ગરીબ માટે કોણે આપ્યા? કયા દાતાએ મારો સંસાર બચાવી લીધો? પ્લીઝ મને તેનું નામ જણાવો, હું આખી જિંદગી તેનો ગુલામ બનીને રહીશ.

ડૉક્ટર આનંદ શર્માના ચહેરા પર એક અદભુત શાંતિ અને નમ્રતાનો ભાવ આવી ગયો. તેમણે રઘુભાઈના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા અને અત્યંત ગંભીર તેમજ લાગણીસભર અવાજે બોલવાનું શરૂ કર્યું કે, રઘુભાઈ, તમે મને ન ઓળખ્યો? જરા તમારા ભૂતકાળના પાના ઉથલાવી જુઓ. આજથી બરાબર ૧૫ વર્ષ પહેલાંની એ કાળઝાળ ઉનાળાની બપોર યાદ કરો. આ જ શહેરના રેલવે સ્ટેશનની બહાર આવેલી ફૂટપાથ પર એક ૧૪ વર્ષનો અનાથ અને ગરીબ છોકરો ભૂખ અને તરસથી વ્યાકુળ થઈને બેભાન થવાની અણી પર બેઠો હતો.

ડૉક્ટરે આગળ ઉમેર્યું કે, એ છોકરાના માતા-પિતા મરી ગયા હતા અને તે ગામડામાંથી ભાગીને ભણવા માટે શહેરમાં આવ્યો હતો પણ તેની પાસે ખાવાના એક રૂપિયાની પણ સગવડ નહોતી. તે ભૂખના કારણે રડતો હતો અને રસ્તા પરથી પસાર થતા હજારો અમીર લોકો તેની સામે જોયા વગર નીકળી જતા હતા. તે સમયે તમારી ત્યાં શાકભાજી અને ફ્રુટ્સની એક નાની લારી હતી. તમે એ ભૂખ્યા છોકરાને જોયો. તમે તેની ગરીબી કે જાત નહોતી જોઈ, પણ તમે પોતાની લારીમાંથી સફરજન અને કેળા લઈને એ છોકરાના હાથમાં મૂકી દીધા હતા અને તેને પેટ ભરીને મફતમાં જમાડ્યો હતો.

ડૉક્ટર આનંદની આંખોમાંથી પણ હવે આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેમણે ગર્વથી કહ્યું કે, રઘુભાઈ, એ ૧૫ વર્ષ પહેલાંનો ભૂખ્યો છોકરો બીજું કોઈ નહીં પણ હું પોતે જ આનંદ છું. તે દિવસે તમે મને જે મફતમાં ફ્રુટ્સ આપ્યા હતા, તેનાથી મારો જીવ બચ્યો હતો અને મને આગળ ભણવાની તાકાત મળી હતી. મેં તે દિવસે મનમાં પ્રતિજ્ઞા લીધી હતી કે હું મોટો માણસ બનીને આ ઉપકાર ક્યારેય નહીં ભૂલું. આજે કુદરતે મને એ તક આપી છે. તમે તે દિવસે જે પ્રેમ અને માણસાઈ વાવી હતી, આજે એ જ વ્યાજ સાથે મેં તમને પાછી ચૂકવી છે. આ બિલ કોઈ દાતાએ નહીં પણ તમારા જ નાનપણના એ પુણ્યના કામની કમાણીએ ચૂકવ્યું છે.

આ સાંભળતા જ રઘુભાઈના રૂંવાડા ઊભા થઈ ગયા. આખા હોસ્પિટલના સ્ટાફની આંખો ભીની થઈ ગઈ હતી. રઘુભાઈ ડૉક્ટર આનંદને વળગી પડ્યા અને ધોળા દિવસે આખા મંડળની સામે બંને જણા ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડ્યા. એક ગરીબ માણસની નાની અમથી માણસાઈ વર્ષો પછી કેવી રીતે વટવૃક્ષ બનીને પોતાના જ પરિવારની રક્ષા કરે છે, તેનો આનાથી મોટો કોઈ પુરાવો ન હોઈ શકે. પૈસા અને વૈભવની આ આંધળી દુનિયામાં આજે પણ માણસાઈ અને નિઃસ્વાર્થ પ્રેમની જીત થઈ હતી. કુદરતનો આ સચોટ અને પવિત્ર ન્યાય જોઈને ત્યાં હાજર રહેલા દરેક વ્યક્તિએ ભગવાન સામે મસ્તક ઝુકાવી દીધું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોઇન્ટ શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.