એક નાદાન બાળકે પોતાના બધા જ પૈસા રડતી સ્ત્રીના હાથમાં મૂકીને એવો જવાબ આપ્યો કે...

હાથમાં દવાઈનું પ્રિસ્ક્રિપ્શન ચોળાઈ ગયું હતું. પ્લેટફોર્મ પર બેઠેલી બેંચની ધાર ગરમ હતી. ગીતાનો હાથ પોતાના ખાલી થેલામાં વારંવાર જતો હતો. ઝિપ ખુલ્લી હતી. અંદર પર્સ નહોતું. તેના આઠ વર્ષના દીકરાના શ્વાસ ઝડપથી ચાલી રહ્યા હતા.

બાળકના માથા પર તાવની ગરમી સ્પષ્ટ લાગતી હતી. સ્ટેશન પર ટ્રેનોના અવાજ આવતા હતા. લોકો દોડધામ કરી રહ્યા હતા. ગીતાના ચહેરા પર પરસેવાના ટીપાં જમા થઈ ગયા હતા.

તેના ખિસ્સામાં એક રૂપિયો પણ બચ્યો નહોતો. ડોક્ટરે લખેલી દવા બહુ જરૂરી હતી. દવા વગર રાત કાઢવી મુશ્કેલ હતી. ગીતા બેંચ પર બેસીને મોટેથી રડી પડી.

ગીતા એક સાધારણ મધ્યમ વર્ગના પરિવારની સ્ત્રી હતી. તેના પતિ એક નાની દુકાનમાં કામ કરતા હતા. ઘરમાં હંમેશાં જરૂરિયાત મુજબ જ પૈસા આવતા હતા.

તે પોતાના દીકરાને બતાવવા માટે મોટા શહેરમાં આવી હતી. આખો દિવસ હોસ્પિટલની લાઈનમાં ઊભા રહ્યા પછી દવા લખાઈ હતી. બાકી બચેલા પૈસાથી તે ઘરે પાછા જવાની ટિકિટ અને દવા ખરીદવાની હતી.

પણ સ્ટેશનની ભીડમાં કોઈ તેનું પર્સ કાઢી ગયું. પર્સમાં દવા માટે બચાવેલા પંદરસો રૂપિયા હતા. હવે તેની પાસે કોઈ રસ્તો નહોતો.

તેણે આજુબાજુ ઊભેલા લોકો પાસે મદદ માગી. પણ ભીડમાં કોઈ તેની વાત સાંભળવા તૈયાર નહોતું. લોકો તેને જોઈને આગળ વધી જતા હતા.

તે સમયે એક દસ વર્ષનો નાનો છોકરો ત્યાંથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. તેના હાથમાં લાકડાનું એક નાનું ગલ્લક હતું. તે રસ્તા પર આઈસ્ક્રીમ અને ઠંડુ પાણી વેચવાનું કામ કરતો હતો.

છોકરાનું નામ કાનજી હતું. તેણે ગીતાને રડતી જોઈ. તેણે પોતાના ચંપલ બેંચ પાસે રોકી દીધા.

કાનજી ગીતા પાસે ગયો. તેણે પોતાની કાળી પડી ગયેલી થેલી નીચે મૂકી. તેણે બહુ નમ્રતાથી પૂછ્યું કે માજી, તમે કેમ રડો છો?

ગીતાએ આંસુ લૂછતાં કહ્યું કે બેટા, મારો દીકરો બહુ બીમાર છે. મારા પર્સમાંથી દવાના બધા પૈસા ચોરાઈ ગયા છે. હવે હું તેને દવા કેવી રીતે લઈ આપીશ?

કાનજીએ બેંચ પર સૂતેલા નાના બાળક સામે જોયું. બાળકના ચહેરા પર તાવની લાલી હતી. કાનજીએ એક ક્ષણ માટે વિચાર કર્યો.

તેણે પોતાના હાથમાં રહેલું લાકડાનું ગલ્લક જમીન પર મૂક્યું. બાજુમાં પડેલો એક નાનો પથ્થર ઊંચક્યો. તેણે એક જ ઝાટકે એ ગલ્લક તોડી નાખ્યું.

ગલ્લકમાંથી પાંચ-દસ રૂપિયાના સિક્કા અને થોડી ચોળાયેલી નોટો બહાર વેરાઈ ગઈ. કાનજીએ જમીન પર બેસીને બધા પૈસા ભેગા કર્યા.

તેણે એ બધા પૈસા ગીતાના ધ્રૂજતા હાથમાં મૂકી દીધા. ગીતા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેણે પૈસા ગણ્યા તો પૂરા બારસો રૂપિયા હતા.

ગલ્લક ભાંગવાનો અવાજ સાંભળીને આજુબાજુના થોડા લોકો પણ ભેગા થઈ ગયા હતા. ગીતાની આંખોમાંથી ફરીથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.

ગીતાએ પૂછ્યું કે બેટા, આ તો તારી આખા મહિનાની મહેનતના પૈસા છે. તું આઈસ્ક્રીમ વેચીને આ ભેગા કરતો હતો. તું મને આટલી મોટી મદદ કેમ કરે છે?

કાનજીએ પોતાના શર્ટના ખૂણાથી પોતાના હાથ સાફ કર્યા. તેણે બહુ સરળતાથી હસીને જવાબ આપ્યો.

કાનજીએ કહ્યું કે મારી માએ મને શીખવ્યું છે કે ઈશ્વરની પૂજા કરવા કરતાં કોઈકના આંસુ લૂછવા એ સાચી પૂજા છે. જો આ પૈસાથી આ નાના ભાઈનો જીવ બચી જાય, તો મારો આઈસ્ક્રીમનો ગલ્લો સાર્થક થઈ જશે.

આ નાના છોકરાના મુખમાંથી આવી મોટી વાત સાંભળીને ત્યાં ઊભેલા તમામ લોકોનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું.

જે લોકો ગીતાની વાત સાંભળ્યા વગર આગળ વધી જતા હતા, તેઓ હવે શરમ અનુભવવા લાગ્યા. એક નાના બાળકના સંસ્કારે આખી ભીડને માનવતાનો પાઠ ભણાવી દીધો હતો.

ભીડમાંથી એક વેપારી આગળ આવ્યા. તેમણે કાનજીના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તેમણે પોતાના ખિસ્સામાંથી બીજા પૈસા કાઢીને ગીતાને આપ્યા.

બીજા લોકોએ પણ થોડી થોડી મદદ કરી. ગીતા પાસે હવે દવા અને ઘરે પાછા જવા માટે પૂરતા પૈસા થઈ ગયા હતા.

ગીતાએ કાનજીને પોતાના ખૂણામાં લીધો અને ભેટી પડી. તેણે કહ્યું કે તારી ઉંમર નાની છે પણ તારા સંસ્કાર બહુ મોટા છે. તારી માએ તને સાચો માણસ બનાવ્યો છે.

કાનજીએ મુસ્કુરાઈને પોતાના તૂટેલા ગલ્લકના લાકડાના ટુકડા થેલીમાં મૂક્યા. તે પોતાની નાની થેલી ઊંચકીને આગળ વધી ગયો.

ગીતાએ સ્ટેશનની મેડિકલ દુકાનેથી તરત જ દવા ખરીદી અને દીકરાને પીવડાવી. અડધા કલાકમાં જ બાળકના તાવમાં સુધારો આવવા લાગ્યો.

એ રાત્રે ગીતા જ્યારે ટ્રેનમાં બેઠી ત્યારે તેને સમજાઈ ગયું કે દુનિયામાં હજુ પણ ઈમાનદારી અને સંસ્કાર જીવંત છે.

પૈસા અને સંપત્તિ મોટી હોવાથી માણસ મોટો નથી બનતો. સાચા સંસ્કાર અને બીજાના દુઃખને સમજવાની ભાવના જ માણસને મહાન બનાવે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.