ડાઇનિંગ ટેબલ પર ડિવોર્સ પેપર્સ મૂકીને પત્ની ઘર છોડી ગઈ, કોર્ટના રૂમમાં પતિએ પેન ઉપાડીને સહી કરવાના બદલે જે કર્યું તે જોઈને જજ સાહેબ પણ સ્તબ્ધ...

રાતના બરાબર સાડા અગિયાર વાગ્યા હતા. બહાર અંધારું ઘેરાઈ ચૂક્યું હતું અને વાતાવરણમાં એક અજીબ સી શાંતિ હતી. ડાઇનિંગ ટેબલ પર પડેલા કાચના લેમ્પનો ઝાંખો પ્રકાશ આખા રૂમમાં ફેલાયેલો હતો. એ જ ટેબલની એક બાજુએ સફેદ કાગળોનો એક સેટ પડેલો હતો, જેના પર મોટા અક્ષરે લખેલું હતું—'છૂટાછેડા માટેની અરજી'. કાગળોની બાજુમાં જ એક કાળી પેન મુકેલી હતી, જે જાણે કોઈ મોટી આહુતિની રાહ જોઈ રહી હોય તેમ શાંત પડી હતી.

મનન સોફા પર બેઠો હતો, તેનો હાથ કપાડ પર હતો અને આંખો સામે ડાઇનિંગ ટેબલ પર પડેલા એ કાગળો હતા. ઘર એકદમ ખાલી ભાસતું હતું. હજુ બે કલાક પહેલાં જ આ ઘરમાં મોટે મોટેથી બૂમો પડવાનો, વાસણો અથડાવાનો અને જૂના મહેણાં-ટોણાંનો અવાજ ગુંજી રહ્યો હતો. મનન અને તેની પત્ની ધ્વનિ વચ્ચેનો આ ઝઘડો કોઈ નવો નહોતો. લગ્નના દસ વર્ષ પૂરા થયા પછી, છેલ્લા એક-બે વર્ષથી આ રોજની કહાની બની ગઈ હતી.

ધ્વનિ ગુસ્સામાં ધ્રૂજતા હાથે પોતાની બેગ પેક કરીને, એ ડિવોર્સ પેપર્સ ટેબલ પર પછાડીને પોતાના પિયરે ચાલી ગઈ હતી. જતાં જતાં તેના છેલ્લા શબ્દો હતા, "હવે મારામાં આ રોજનો કકળાટ સહન કરવાની તાકાત નથી રહી મનન! આપણા સંબંધમાં હવે કશું જ નથી બચ્યું. કાલે સવારે અગિયાર વાગ્યે ફેમિલી કોર્ટમાં આવી જજો અને આ કાગળો પર સહી કરી દેજો. આપણે કાયમ માટે અલગ થઈ જઈએ એ જ આપણા બંને માટે સારું છે."

મનન ઊભો થયો અને ધીમા પગલે ડાઇનિંગ ટેબલ પાસે ગયો. તેણે એ કાગળો હાથમાં લીધા. દસ વર્ષનું લગ્નજીવન આજે કાગળના થોડા ટુકડાઓમાં વહેંચાઈ જવાનું હતું. તેણે પેન હાથમાં લીધી, પણ સહી કરવા માટે તેનો હાથ ઉપડ્યો નહીં. દિલના કોઈ ખૂણામાં એક અજીબ સી મૂંઝવણ હતી. તે બેડરૂમમાં ગયો. બેડરૂમની કબાટ ખુલ્લી હતી, જ્યાંથી ધ્વનિ ઉતાવળમાં પોતાના કપડાં કાઢીને લઈ ગઈ હતી. કપડાંની પાછળ, સેલ્ફના એક ખૂણામાં મનનની નજર એક નાની, ગુલાબી રંગની ડાયરી પર ગઈ.

આ એ જ ડાયરી હતી જે ધ્વનિને લખવાની ટેવ હતી. મનને ક્યારેય એ ડાયરીને અડવાની કોશિશ નહોતી કરી, કારણ કે તે ધ્વનિની પર્સનલ સ્પેસ હતી. પણ આજે, જ્યારે સંબંધનો અંત આવી રહ્યો હતો, ત્યારે મનન પોતાને રોકી ન શક્યો. તેણે ડાયરી લીધી અને સોફા પર બેસીને તેનું પહેલું પાનું ખોલ્યું.

ડાયરીનું પહેલું પાનું આજથી દસ વર્ષ જૂનું હતું, એટલે કે તેમના લગ્નના બીજા જ દિવસનું. ધ્વનિના સુંદર અક્ષરોમાં લખાયેલું હતું:

"આજે નવી જિંદગીનો પહેલો દિવસ છે. આ ઘર નવું છે, લોકો નવા છે, પણ મનનનો હાથ જ્યારે મારા હાથમાં હોય છે, ત્યારે મને દુનિયાના કોઈ ખૂણામાં અજાણ્યું નથી લાગતું. આજે સવારે મનને મારા માટે પોતાના હાથે ચા બનાવી. ચામાં ખાંડ થોડી ઓછી હતી, પણ તેનો પ્રેમ એટલો વધારે હતો કે જિંદગી મીઠી થઈ ગઈ. ભગવાન, આ માણસને હંમેશા ખુશ રાખજો, હું એમના ચહેરા પર ક્યારેય ઉદાસી નહીં આવવા દઉં."

મનન આ વાંચીને સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તે પાના ફેરવવા લાગ્યો. દરેક પાના પર ખુશીઓ, નાના-નાના સપનાઓ અને મનન પ્રત્યેનો અખૂટ પ્રેમ છલકાતો હતો.

બીજું એક પાનું ખોલ્યું, જે લગ્નના ત્રીજા વર્ષનું હતું:

"આજે મનનનો ઓફિસમાં બહુ મોટો ઝઘડો થયો હતો. તેઓ ઘરે આવ્યા ત્યારે ખૂબ જ ચિંતિત હતા અને જમ્યા વગર જ સૂઈ ગયા. મને બહુ દુઃખ થયું. હું અડધી રાત્રે ઊઠીને એમના માથા પર હાથ ફેરવતી રહી. મનન, તમે ચિંતા ન કરો, ભલે આખી દુનિયા તમારી સામે થઈ જાય, પણ આ ધ્વનિ ક્યારેય તમારો સાથ નહીં છોડે. આપણે બંને મળીને નાની ઝૂંપડીમાં પણ સુખેથી રહી લઈશું."

મનનની આંખોમાંથી અચાનક એક આંસુ સરકીને ડાયરીના પાના પર પડ્યું. તે વિચારવા લાગ્યો કે જે સ્ત્રી મારા માટે આટલી હદ સુધી વિચારી શકતી હતી, જેણે પોતાની આખી જિંદગી મારા નામે કરી દીધી, એ આજે મારી સાથે છૂટાછેડા લેવા સુધી કેમ પહોંચી ગઈ? ભૂલ ક્યાં થઈ?

તેણે ડાયરીના છેલ્લા થોડા મહિનાના પાના જોયા. પાના સાવ કોરા હતા. છેલ્લા બે વર્ષથી ધ્વનિએ ડાયરીમાં કશું જ નહોતું લખ્યું. મનન સમજી ગયો કે જ્યારે જિંદગીમાંથી ખુશીઓ ગાયબ થઈ જાય, ત્યારે કલમ પણ સાથ છોડી દે છે. છેલ્લા બે વર્ષમાં પોતે બિઝનેસ વધારવાની દોડમાં એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે ધ્વનિને સમય આપવાનું જ ભૂલી ગયો હતો. ઓફિસનો બધો ગુસ્સો તે ઘરે આવીને ધ્વનિ પર કાઢતો, તેની નાની-નાની ઈચ્છાઓની મજાક ઉડાવતો. ધ્વનિ એકલતાનો ભોગ બની ગઈ હતી અને એ એકલતા ધીમે ધીમે ગુસ્સા અને ઝઘડામાં બદલાઈ ગઈ હતી.

મનન આખી રાત સૂઈ ન શક્યો. તે ડાયરીના પાનાઓ અને પોતાની ભૂલોના સરવાળા-બાદબાકી કરતો રહ્યો. સવાર પડી ગઈ.

બરાબર સવારના અગિયાર વાગ્યા. ફેમિલી કોર્ટના વરંડામાં લોકોની અવરજવર હતી. ધ્વનિ પોતાના વકીલ સાથે એક ખૂણામાં ઊભી હતી. તેનો ચહેરો સાવ ફીકો પડી ગયો હતો, આંખો નીચે કાળા કુંડાળા હતા, જે સાબિત કરતા હતા કે તે પણ આખી રાત રડી છે. તેના પિતા તેની બાજુમાં ઊભા હતા અને તેનો ભાઈ પણ સાથે હતો.

બરાબર અગિયાર ને દસ મિનિટે મનન કોર્ટના હોલમાં પ્રવેશ્યો. તેના હાથમાં એક બ્લેક કલરની ફાઈલ હતી. મનનનો ચહેરો એકદમ શાંત હતો, પણ તેની આંખોમાં એક અજીબ સી મક્કમતા હતી.

ધ્વનિના વકીલે આગળ આવીને કહ્યું, "મનનભાઈ, તમે કાગળો પર સહી કરી લાવ્યા છો ને? જો બંને પક્ષની સહમતિ હોય તો આપણે જલ્દીથી પ્રોસિજર પૂરી કરી નાખીએ."

ધ્વનિએ મનન સામે જોયું. તેની આંખોમાં હજુ પણ ગુસ્સો અને આક્રોશ હતો, પણ સાથે સાથે ક્યાંક ઊંડે ઊંડે એક આશા પણ હતી કે કદાચ મનન તેને રોકી લેશે. પણ મનન કશું જ બોલ્યો નહીં. તેણે પોતાની ફાઈલમાંથી છૂટાછેડાના એ કાગળો કાઢ્યા અને ધ્વનિના હાથમાં મૂકી દીધા.

ધ્વનિના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. તેણે કાગળ લીધા અને જ્યાં પતિની સહી કરવાની જગ્યા હતી ત્યાં તેની નજર ગઈ. પણ ત્યાં સહી નહોતી. સહીની જગ્યાએ મનને વાદળી શાહીથી, ખૂબ જ સ્પષ્ટ અક્ષરોમાં એક આખી લાઈન લખી હતી.

ધ્વનિએ એ લાઈન વાંચવાનું શરૂ કર્યું. ત્યાં લખ્યું હતું:

"ધ્વનિ, આપણા દસ વર્ષના આ પવિત્ર સંબંધને તોડવાની મારી કોઈ ઈચ્છા નથી. આ કાગળો પર સહી કરીને હું આપણી જિંદગીનો અંત નથી લાવવા માંગતો. ભૂલ આપણા પ્રેમમાં નથી, ભૂલ આપણી પરિસ્થિતિ અને વ્યસ્તતામાં છે. આપણે સંબંધ બદલવાની જરૂર છે, માણસ નહીં. હું મારી બધી ભૂલો સ્વીકારું છું અને તને વચન આપું છું કે હું ફરીથી એ જ જૂનો મનન બનીને બતાવીશ જેની સાથે તેં તારી ડાયરીના પહેલા પાના પર ખુશીઓ લખી હતી. પ્લીઝ, મને એક છેલ્લી તક આપ."

આ લાઈન વાંચતાની સાથે જ ધ્વનિના હાથમાંથી કાગળો નીચે સરી પડ્યા. તેના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. 'ડાયરીના પહેલા પાના' શબ્દ સાંભળતા જ તે સમજી ગઈ કે મનને તેની એ જૂની ડાયરી વાંચી લીધી છે, જેમાં તેનો સાચો પ્રેમ છુપાયેલો હતો. તેનો બધો જ ગુસ્સો, બધી જ નારાજગી અને વર્ષોની એકલતા એક જ સેકન્ડમાં ઓગળી ગઈ.

કોર્ટના એ ભરચક હોલમાં, જ્યાં સેંકડો લોકો અને વકીલો હાજર હતા, ધ્વનિ પોતાના પરનો કાબૂ ગુમાવી બેઠી. તે દોડીને મનનને વળગી પડી અને તેના છાતી પર માથું મૂકીને જોરજોરથી રડવા લાગી.

"મને માફ કરી દો મનન... હું પણ બહુ સ્વાર્થી થઈ ગઈ હતી. મારે પણ તમને છોડીને નહોતું જવું," ધ્વનિ રડતા રડતા બોલી રહી હતી.

મનને તેના આંસુ લૂછ્યા અને તેને પોતાની બાજુમાં સરખી ઊભી રાખી. ત્યાં ઊભેલા જજ સાહેબ અને બંને પક્ષના વકીલો પણ આ દ્રશ્ય જોઈને ભાવુક થઈ ગયા. જજ સાહેબે હસીને પોતાની પેન ટેબલ પર મૂકી દીધી અને કહ્યું, "આ કોર્ટમાં રોજ સંબંધો તૂટતા જોઉં છું, પણ આજે કોઈ સંબંધને આ રીતે જીવતો થતો જોઈને મારું દિલ પણ ભરાઈ આવ્યું છે. તમે બંને ઘરે જાવ, આ કોર્ટને તમારી કોઈ જરૂર નથી."

ધ્વનિના પિતા અને ભાઈના ચહેરા પર પણ એક અનોખો સંતોષ હતો. મનન ધ્વનિનો હાથ પકડીને કોર્ટની બહાર નીકળ્યો. આજે ગાડીમાં બેસતી વખતે ધ્વનિના ચહેરા પર એ જ સ્મિત હતું, જે આજથી દસ વર્ષ પહેલાં તેના લગ્નના દિવસે હતું.

ઘરે આવીને ધ્વનિએ સૌથી પહેલાં એ ગુલાબી ડાયરી હાથમાં લીધી. જે ડાયરીના પાના છેલ્લા બે વર્ષથી સાવ કોરા પડ્યા હતા, આજે ધ્વનિએ પેન ઉપાડી અને એક નવું પાનું લખવાનું શરૂ કર્યું: "આજે આપણી જિંદગીનો ફરીથી પહેલો દિવસ છે. આજે મનનને કારણે આપણું ઘર તૂટતા બચી ગયું. સંબંધોમાં ક્યારેક ગેરસમજણની ધૂળ જામી જાય છે, પણ જો સાચો પ્રેમ હોય તો એ ધૂળને સાફ કરીને માણસને બદલવાના બદલે સંબંધને બદલી શકાય છે. થેન્ક યુ, માય સુપરહીરો મનન."

મનન પાછળ ઊભો રહીને આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. તેણે ધ્વનિને પાછળથી ગળે લગાવી લીધી. બંને સમજી ગયા હતા કે લગ્નજીવન એ કોઈ સમજૂતી નથી, પણ એકબીજાની ભૂલોને માફ કરીને સાથે ચાલવાની એક સુંદર યાત્રા છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.