દીકરીની વિદાય વખતે પિતાએ કહ્યું કે સાસરે તકલીફ પડે તો પાછી આવી જજે, પણ દસ વર્ષ પછી પિતા પર મુશ્કેલી આવી ત્યારે દીકરીએ જે કર્યું એ જોઈ...
હરેશભાઈના ઘરના આંગણેથી હજુ માંડ શરણાઈના સૂર શાંત થયા હતા. લગ્નનો આખો મંડપ હવે ધીમે-ધીમે ખાલી થઈ રહ્યો હતો. સગા-સંબંધીઓ પોતપોતાની બેગ સરખી કરીને વિદાય લઈ રહ્યા હતા. પણ ઘરના એક ખૂણામાં હરેશભાઈ સાવ શાંત બેઠા હતા. તેમની આંખો સતત ભીની હતી કારણ કે આજે તેમની કાળજાનો ટુકડો એવી દીકરી પૂર્વીની વિદાય હતી. પૂર્વી તેમના જીવનનો શ્વાસ હતી. માતાના વહેલા અવસાન પછી હરેશભાઈએ જ પૂર્વીને પિતા અને માતા બંનેનો પ્રેમ આપીને મોટી કરી હતી. આજે એ જ દીકરી પોતાના ઘરનો ઉંબરો ઓળંગીને બીજાના ઘરે જઈ રહી હતી.
વિદાયની છેલ્લી ક્ષણો આવી પહોંચી ત્યારે પૂર્વી સાસરે જવા માટે ગાડીની નજીક ઊભી હતી. હરેશભાઈ ધ્રૂજતા પગલે દીકરીની પાસે આવ્યા. તેમણે પૂર્વીના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા. હરેશભાઈનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું હતું એટલે તેમનો અવાજ ગળામાં જ અટકી રહ્યો હતો. તેમણે ખૂબ જ ભારે હૈયે પૂર્વીની આંખોમાં જોઈને કહ્યું કે બેટા પૂર્વી, આજથી તારો નવો સંસાર શરૂ થાય છે. પણ એક વાત હંમેશા યાદ રાખજે કે સાસરે ગમે તેવી નાની કે મોટી તકલીફ પડે, પરિસ્થિતિ ગમે તેવી મુશ્કેલ હોય, તો પણ આ પિતાના ઘરના દરવાજા તારા માટે હંમેશા ખુલ્લા છે. તું ક્યારેય પોતાને એકલી ન સમજતી.
પિતાના આ વ્હાલભર્યા શબ્દો સાંભળીને પૂર્વીના ચહેરા પર એક મીઠું અને મક્કમ સ્મિત આવી ગયું. તેણે પોતાની આંખોમાંથી સરકી રહેલા આંસુને લૂછ્યા અને પિતાને ગળે લગાડી લીધા. પૂર્વીએ અત્યંત આદરપૂર્વક કહ્યું કે પપ્પા, હું બહુ સારા અને સમજુ ઘરે જઈ રહી છું. મને વિશ્વાસ છે કે ત્યાં મને કોઈ મુશ્કેલી નહીં પડે. પણ પપ્પા, તમે મારી એક વાત કાયમ યાદ રાખજો. ભવિષ્યમાં ક્યારેય પણ જો તમને મારી સહેજ પણ જરૂર જણાય, તમારી જિંદગીમાં કોઈ તકલીફ આવે, તો યાદ રાખજો કે આ દીકરી તમારા માટે કાયમ હાજર છે. તમારું ઘર મારા માટે ખુલ્લું હોય કે ના હોય, પણ મારું ઘર તમારા માટે હંમેશા ખુલ્લું રહેશે.
આ સાંભળીને હરેશભાઈની આંખો ફરી ભરાઈ આવી. પૂર્વી ગાડીમાં બેસીને વિદાય થઈ ગઈ. ઘરમાં હરેશભાઈ ઉપરાંત તેમના બે દીકરાઓ અમિત અને સુમિત પણ હતા. બંને દીકરાઓ ભણી-ગણીને મોટા વેપારી બન્યા હતા. સમય પોતાની ગતિએ વહેતો રહ્યો. જોતજોતામાં લગ્નના દસ વર્ષ પસાર થઈ ગયા. આ દસ વર્ષમાં ઘણું બધું બદલાઈ ગયું હતું. પૂર્વી પોતાના સાસરે સુખી હતી અને તેને એક નાનો દીકરો પણ હતો. તે અવારનવાર પિતાના સમાચાર ફોન પર લેતી રહેતી હતી. બીજી તરફ હરેશભાઈના બંને દીકરાઓના પણ લગ્ન થઈ ચૂક્યા હતા અને તેઓ ઘરમાં જ અલગ-અલગ રહેવા લાગ્યા હતા.
દસ વર્ષ પછી એક દિવસ અચાનક કુદરતે બહુ મોટો વળાંક લીધો. હરેશભાઈ સવારે વહેલા ઉઠ્યા ત્યારે તેમને અચાનક ચક્કર આવ્યા અને તેઓ જમીન પર ઢળી પડ્યા. બંને દીકરાઓ તેમને તાત્કાલિક હોસ્પિટલ લઈ ગયા. ડોક્ટરોએ તપાસ કરીને બહુ આઘાતજનક સમાચાર આપ્યા કે હરેશભાઈને લકવા એટલે કે પેરાલિસિસનો બહુ મોટો એટેક આવ્યો છે. તેમના શરીરનો ડાબો ભાગ સાવ નકામો થઈ ગયો હતો અને તેમની બોલવાની શક્તિ પણ ચાલી ગઈ હતી. જે હરેશભાઈ આખા ઘરની શાન હતા, તે આજે એકાએક પથારીવશ થઈ ગયા હતા. તેઓ સાવ અશક્ત બની ચૂક્યા હતા.
હોસ્પિટલમાંથી ઘરે લાવ્યા પછી હરેશભાઈની જિંદગી નરક જેવી બની ગઈ. બંને દીકરાઓ અમિત અને સુમિતના મનમાં પિતા પ્રત્યેનો પ્રેમ સાવ ઓગળી ગયો હતો. તેમને હવે લકવાગ્રસ્ત પિતા એક બહુ મોટો બોજ લાગવા માંડ્યા હતા. પિતાની સેવા કરવી, તેમની દવાઓનો ખર્ચ ઉઠાવવો અને તેમની રોજિંદી ક્રિયાઓ સાફ કરવી એ બંને વહુઓ અને દીકરાઓ માટે કચકચનો વિષય બની ગયો હતો. ઘરમાં રોજ ઝઘડા થવા લાગ્યા. અમિત કહેતો કે પિતાની જવાબદારી સુમિતની છે, અને સુમિત કહેતો કે પિતાનો મોટો દીકરો તું છે એટલે તારે રાખવા જોઈએ. પિતા પથારીમાં પડ્યા પડ્યા આ બધું જોતા અને તેમની આંખોમાંથી મૂંગા આસુ વહી જતા.
એક દિવસ બંને દીકરાઓએ ભેગા મળીને એક બહુ જ ક્રૂર નિર્ણય લીધો. તેમણે નક્કી કર્યું કે હરેશભાઈને શહેરની બહાર આવેલા એક સરકારી વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી આવવા, જેથી રોજની માથાકૂટ કાયમ માટે મટી જાય. પિતા પથારીમાં અસહાય બનીને આ સાંભળી રહ્યા હતા, પણ તેઓ કંઈ બોલી શકવા માટે સક્ષમ નહોતા. બરાબર એ જ દિવસે પૂર્વીને પિતાની તબિયત વિશે પાડોશી પાસેથી સાચી હકીકતની ખબર પડી. તેને ખબર પડી કે પિતા લકવાગ્રસ્ત છે અને ભાઈઓ તેમની સાથે બહુ ખરાબ વ્યવહાર કરી રહ્યા છે. પૂર્વી એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર પોતાના પતિ સાથે સીધી પિતાના ઘરે દોડી આવી.
પૂર્વી જ્યારે ઘરમાં પ્રવેશી ત્યારે અમિત અને સુમિત પિતાની બેગ પેક કરી રહ્યા હતા. પૂર્વીએ રૂમમાં જઈને ભાઈઓનો હાથ પકડી લીધો અને પૂછ્યું કે આ બધું શું થઈ રહ્યું છે? પપ્પાની આ હાલત છે અને તમે તેમને ક્યાં લઈ જવાની તૈયારી કરો છો? અમિતે મોઢું ફેરવીને ઉદ્ધત અવાજે કહ્યું કે પૂર્વી, તું સાસરે રહે છે એટલે તને ખબર નથી. પપ્પાની આવી પથારીવશ હાલતમાં સેવા કરવી અમારા માટે અશક્ય છે. વહુઓ પણ કંટાળી ગઈ છે, એટલે અમે પપ્પાને સારા આશ્રમમાં મોકલી રહ્યા છીએ ત્યાં તેમની સંભાળ સારી લેવાશે.
ભાઈના મોઢેથી આ નિર્દયી શબ્દો સાંભળીને પૂર્વીની છાતી ફાટી ગઈ. તેણે પથારીમાં પડેલા પિતા સામે જોયું, જેઓ લાચાર નજરે પોતાની દીકરી સામે જોઈ રહ્યા હતા. પૂર્વીની આંખોમાંથી ક્રોધ અને કરુણાના આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેણે બંને ભાઈઓ સામે જોઈને સિંહણની જેમ ગર્જના કરી કે જે પિતાએ તમને આટલા મોટા કર્યા, ભણાવ્યા અને આ લાયક બનાવ્યા, આજે તેઓ બીમાર પડ્યા તો તમે તેમને ઘરમાંથી બહાર કાઢો છો? તમને જરાય શરમ નથી આવતી? દીકરાઓ હોવું એ તો માત્ર લોહીનો સંબંધ છે, પણ સાચા સંસ્કાર તમારી પાસે નથી.
પૂર્વીએ તાત્કાલિક પિતાની પથારી પાસે જઈને તેમનો સાજો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. તેણે રડતા અવાજે પણ બહુ મક્કમતાથી પિતાને કહ્યું કે પપ્પા, દસ વર્ષ પહેલાં મેં તમને વચન આપ્યું હતું કે જ્યારે પણ તમને મારી જરૂર પડશે, આ દીકરી તમારી સામે હાજર રહેશે. આજે એ વચન પૂરું કરવાનો સમય આવી ગયો છે. પપ્પા, તમારા દીકરાઓ ભલે મોઢું ફેરવી લે, પણ તમારી દીકરી હજુ જીવતી છે. તમે હવે આ નરક જેવા ઘરમાં એક મિનિટ પણ નહીં રહો. તમે મારી સાથે મારા ઘરે ચાલશો. હું તમારા ઘડપણની લાકડી બનીશ.
પૂર્વીના પતિએ પણ પૂર્વીના આ નિર્ણયને પૂરો સાથ આપ્યો. તેમણે આગળ વધીને હરેશભાઈને વ્હાલથી તેડી લીધા અને ગાડીમાં બેસાડ્યા. બંને ભાઈઓ અને વહુઓ સ્વાર્થની મૂર્તિ બનીને બંગલાના દરવાજે ઊભા રહીને આ બધું જોઈ રહ્યા હતા, પણ તેમના મનમાં સહેજ પણ પસ્તાવો નહોતો. પૂર્વી પિતાને પોતાના સાસરે લઈ આવી. તેના સાસરિયાઓ પણ બહુ જ દયાળુ અને સંસ્કારી હતા, તેમણે હરેશભાઈનું સ્વાગત એક પિતાની જેમ જ કર્યું. પૂર્વીએ પોતાના ઘરના સૌથી સારા અને હવાઉજાસ વાળા રૂમમાં પિતાને સુવડાવ્યા.
ત્યાર પછી પૂર્વીની એક નવી જ દિનચર્યા શરૂ થઈ. તે સવારે વહેલા ઉઠીને પિતાને સમયસર દવા આપતી, તેમને પોતાના હાથે પ્રેમથી ખવડાવતી અને પિતાની તમામ રોજિંદી ક્રિયાઓ સહેજ પણ કંટાળો આવ્યા વગર સાફ કરતી. તે કલાકો સુધી પિતાની પાસે બેસીને જૂની વાતો કરતી, જેથી પિતાને એકલતા ન લાગે. તેણે પિતા માટે એક સારો ફિઝિયોથેરાપિસ્ટ પણ રાખ્યો હતો જે રોજ આવીને હરેશભાઈને કસરત કરાવતો હતો. પૂર્વીનો આ પવિત્ર પ્રેમ અને દિવસ-રાતની સેવા જોઈને ડોક્ટરો પણ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા હતા.
દીકરીના નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ અને સેવાની અસર હરેશભાઈના શરીર પર દેખાવા લાગી. જે પિતા સાવ હલનચલન નહોતા કરી શકતા, તેઓ ધીમે-ધીમે વ્હીલચેર પર બેસતા થયા. તેમની આંખોમાં હવે જીવવાની એક નવી આશા ચમકી રહી હતી. પૂર્વી જ્યારે પણ તેમની સામે આવતી, ત્યારે હરેશભાઈનો સાજો હાથ આપોઆપ દીકરીના માથા પર આશીર્વાદ આપવા માટે ઊંચો થઈ જતો. તેમની બોલવાની શક્તિ હજુ પાછી નહોતી આવી, પણ તેમની આંખો ઘણું બધું કહી જતી હતી. તેમની આંખોમાં દીકરી માટેનો ગર્વ અને પોતાના દીકરાઓ માટેનો પસ્તાવો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.
એક સાંજે પૂર્વી પિતાને વ્હીલચેર પર બેસાડીને ઘરના બગીચામાં લાવી હતી. સૂરજ આથમી રહ્યો હતો અને ઠંડો પવન ચાલી રહ્યો હતો. હરેશભાઈએ ધીમેથી પૂર્વીનો હાથ પકડ્યો અને તેમની આંખમાંથી એક મોટું આંસુ સરકીને પૂર્વીના હાથ પર પડ્યું. પૂર્વીએ પિતાના આંસુ લૂછ્યા અને હસીને કહ્યું કે પપ્પા, રડો છો કેમ? યાદ છે ને દસ વર્ષ પહેલાં તમે મને કહ્યું હતું કે પિતાના ઘરના દરવાજા હંમેશા ખુલ્લા રહેશે? બસ પપ્પા, એ જ રીતે આ દીકરીના ઘરના દરવાજા અને હૃદય તમારા માટે કાયમ ખુલ્લા છે. તમે આપેલું વચન મેં આજે પૂરું કર્યું છે.
હરેશભાઈએ દીકરી સામે જોયું અને તેમના ચહેરા પર એક અદભુત શાંતિ અને સંતોષનું સ્મિત આવી ગયું. આજે તેમને સમજાઈ ગયું હતું કે વંશને આગળ વધારવા માટે કદાચ દીકરાઓ જરૂરી હશે, પણ ઘડપણના સાચા આશીર્વાદ અને સંસ્કાર તો માત્ર દીકરી જ આપી શકે છે. કૂખે જન્મેલા દીકરાઓ સ્વાર્થી નીકળ્યા, પણ સાસરે ગયેલી દીકરી પિતાની સાચી મૂડી સાબિત થઈ હતી. પૂર્વીએ પિતાનું ગૌરવ અને તેમનું ઘડપણ બંને સાચવી લીધા હતા.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.