દીકરીના જન્મદિવસે બાપ ઘરે ન આવ્યો ને રાત્રે પોલીસની ગાડીઓ આવી, દરવાજો ખોલીને જોયું તો...
પ્રકાશભાઈ પોતાના નાના શહેરમાં વીજળી વિભાગમાં એક સામાન્ય ટેકનિશિયન તરીકે કામ કરતા હતા. ઘરમાં પત્ની ભાવનાબેન અને બાર વર્ષની દીકરી ખુશી હતી. ખુશી પ્રકાશભાઈનો જીવ હતી. દર વર્ષે ખુશીના જન્મદિને પ્રકાશભાઈ ગમે તેટલા વ્યસ્ત હોય તો પણ સાંજે વહેલા ઘરે આવી જતા અને દીકરી માટે તેની પસંદગીની કેક તથા ભેટ ચોક્કસ લાવતા. ખુશી પણ મહિના પહેલાંથી જ પોતાના જન્મદિવસની રાહ જોતી હતી.
આ વર્ષે પણ ખુશી પોતાના જન્મદિને સવારે વહેલી ઉઠીને તૈયાર થઈ ગઈ હતી. તેણે સુંદર નવો ફ્રોક પહેર્યો હતો. પ્રકાશભાઈએ સવારે તેને વહાલથી માથે હાથ ફેરવ્યો અને શાળાએ જતી વખતે કહ્યું કે સાંજે આપણે ધામધૂમથી જન્મદિવસ ઉજવીશું. ખુશી આખો દિવસ શાળામાં ખુશ રહી અને સાંજ પડે તેની રાહ જોવા લાગી. તે સાંજે ચાર વાગ્યાથી જ ઘરના દરવાજે ઊભી રહીને પપ્પાના આવવાની વાટ જોઈ રહી હતી.
સાંજમાંથી રાત પડવા આવી પણ પ્રકાશભાઈ ઘરે ન આવ્યા. સાત વાગ્યા, આઠ વાગ્યા અને પછી નવ પણ વાગી ગયા. ખુશીનો ઉત્સાહ ધીમે ધીમે ઉદાસીમાં બદલાઈ ગયો. ભાવનાબેને પ્રકાશભાઈને ફોન કરવાનો પ્રયાસ કર્યો પણ તેમનો ફોન સતત સ્વિચ ઓફ આવતો હતો. ખુશીની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેને લાગ્યું કે પપ્પા તેનો આટલો મહત્વનો દિવસ ભૂલી ગયા છે. તેણે કેક કાપવાની ના પાડી દીધી અને પોતાના રૂમમાં જઈને દરવાજો બંધ કરી દીધો.
રાત્રે સાડા નવ વાગ્યા આસપાસ ઘર બહાર અચાનક સાયરનનો અવાજ સંભળાયો. ભાવનાબેને બારીમાંથી બહાર જોયું તો બે સરકારી ગાડીઓ આવીને ઊભી રહી હતી. તેમાંથી કેટલાક પોલીસ અધિકારીઓ બહાર નીકળ્યા. આ જોઈને ભાવનાબેન ગભરાઈ ગયા. તેમણે તરત જ ખુશીને બહાર બોલાવી. ખુશી પણ પોલીસની ગાડી જોઈને ડરી ગઈ. તેના મનમાં વિચાર આવ્યો કે પપ્પા સાથે કોઈ અણબનાવ તો નથી બન્યો ને.
પોલીસ અધિકારીઓએ દરવાજો ખખડાવ્યો. ભાવનાબેને ધ્રૂજતા હાથે દરવાજો ખોલ્યો. સામે એક સિનિયર પોલીસ અમલદાર ઊભા હતા. તેમની પાછળ પ્રકાશભાઈ પણ ઊભા હતા. પ્રકાશભાઈના કપડાં સાવ કાદવવાળા હતા અને ચહેરો થાકેલો હતો. ખુશી પોતાના પપ્પાને આ હાલતમાં જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેના મનનો ગુસ્સો ક્ષણવારમાં ચિંતામાં ફેરવાઈ ગયો.
પોલીસ અમલદારે સ્મિત સાથે ભાવનાબેન અને ખુશી સામે જોયું. તેમણે કહ્યું કે આજે બપોરે નીચાણવાળા વિસ્તારમાં અચાનક પાણી ભરાઈ ગયું હતું. એક જૂના મકાનમાં પાંચ નાના બાળકો ફસાઈ ગયા હતા. ત્યાં ચારેય તરફ વીજળીના વાયરો તૂટીને પડ્યા હતા અને જીવનું મોટું જોખમ હતું. બધા લોકો પાછા હટી રહ્યા હતા ત્યારે પ્રકાશભાઈએ પોતાના જીવની પરવા કર્યા વગર પાણીમાં ઉતરીને વીજળીનો પુરવઠો કાપ્યો અને એ બાળકોને સલામત બહાર કાઢ્યા.
આ વાત સાંભળીને ખુશી અને ભાવનાબેનની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. પોલીસ અમલદારે આગળ કહ્યું કે પ્રકાશભાઈ આખો દિવસ એ બચાવ કામગીરીમાં વ્યસ્ત હતા. તેમનો ફોન પણ પાણીમાં પલળીને બંધ થઈ ગયો હતો. જ્યારે અમને ખબર પડી કે આજે તેમની દીકરીનો જન્મદિવસ છે, ત્યારે અમે તેમને સીધા ઘરે લાવ્યા. અમે આ સાચા નાયકની દીકરીના જન્મદિનનો ભાગ બનવા માગીએ છીએ.
ત્યારબાદ ગાડીમાંથી બીજા પોલીસ કર્મચારીઓ હાથમાં મોટો કેક અને ગિફ્ટ બોક્સ લઈને અંદર આવ્યા. આખી શેરીના લોકો પણ ત્યાં ભેગા થઈ ગયા હતા. જે ઘરમાં થોડી વાર પહેલાં સન્નાટો હતો, ત્યાં અચાનક આનંદનો માહોલ છવાઈ ગયો. પોલીસ અધિકારીઓએ પોતે ખુશી માટે લાવેલી ભેટ આપી.
ખુશી પોતાની જગ્યાએથી દોડીને પપ્પાને સખત ભેટી પડી. તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા, પણ આ આંસુ ગુસ્સાના નહીં પણ ગર્વના હતા. તેણે પપ્પાના ગાલ પર ચુંબન કર્યું અને કહ્યું કે પપ્પા, મને માફ કરી દો. હું સમજી હતી કે તમે મને ભૂલી ગયા છો. પ્રકાશભાઈએ દીકરીને ઉંચકી લીધી અને તેના માથે હાથ ફેરવ્યો.
બધાની હાજરીમાં ખુશીએ કેક કાપી. પોલીસ અધિકારીઓએ ખુશીને આશીર્વાદ આપ્યા અને પ્રકાશભાઈની હિંમતના વખાણ કર્યા. તે રાત્રે ખુશીને સમજાયું કે તેના પપ્પા માત્ર તેના માટે જ નહીં, પણ આખા સમાજ માટે એક હીરો હતા. પપ્પાનું મોડું થવું એ કોઈ બેદરકારી નહોતી પણ બીજાના જીવ બચાવવાની એક મોટી ફરજ હતી.
આપણે ઘણીવાર સાચી પરિસ્થિતિ જાણ્યા વગર આપણા નજીકના લોકો પર ગુસ્સે થઈ જઈએ છીએ. આપણને લાગે છે કે સામેવાળી વ્યક્તિ આપણી અપેક્ષા પૂરી નથી કરતી, પણ તેની પાછળ કોઈ મોટી મજબૂરી કે ઉમદા કારણ હોઈ શકે છે.
પરિવારમાં પ્રેમ અને વિશ્વાસ હોવો ખૂબ જરૂરી છે. જ્યારે આપણે કોઈના પ્રત્યે શંકા કે ગુસ્સો રાખવાને બદલે તેની પરિસ્થિતિ સમજવાનો પ્રયાસ કરીએ છીએ, ત્યારે સંબંધો વધુ મજબૂત બને છે.
માતા-પિતા પોતાના બાળકો માટે જે ત્યાગ કરે છે તે ક્યારેય દેખાડા માટે નથી હોતો. તેમનો પ્રેમ અને તેમની સજ્જનતા જ બાળકો માટે સાચો વારસો બની રહે છે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.