દીકરાની સફળતાના ગુણગાન ગાતા પિતાને જ્યારે સાચી જરૂર પડી, ત્યારે દીકરીએ એવો જવાબ આપ્યો કે...

હોસ્પિટલના સફેદ કોરિડોરમાં પ્લાસ્ટિકની લાલ ખુરશી પર બેઠેલી કાવ્યાના હાથમાં ત્રણ લાખ રૂપિયાનું બિલ હતું. કાગળની ધાર તેના અંગૂઠા પર ખૂંપતી હતી. સામેના રૂમમાંથી મશીનનો સતત બીપ-બીપ અવાજ આવતો હતો. ડોક્ટરે હમણાં જ બહાર આવીને કહ્યું હતું કે જો આગામી બે કલાકમાં પૂરા પૈસા જમા નહીં થાય તો ઓપરેશન રોકવું પડશે.

કાવ્યાએ હાથમાં રહેલો ફોન ફરીથી કાન પર મૂક્યો. સાતમી વખત ઘંટડી વાગી રહી હતી. સામે છેડેથી તેના નાના ભાઈ રોહને ફોન ઉપાડ્યો, પણ તેના અવાજમાં ઊંઘ અને કંટાળો સ્પષ્ટ દેખાતા હતા.

"રોહન, પપ્પાને હાર્ટ એટેક આવ્યો છે. ડાયરેક્ટ આઈસીયુમાં રાખ્યા છે. અત્યારે જ પૈસાની જરૂર છે, તું ઓનલાઈન ટ્રાન્સફર કરી દે," કાવ્યાનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.

સામેથી રોહને ઊંડો શ્વાસ લીધો. "બહેન, તું પણ નાની નાની વાતમાં ગભરાઈ જાય છે. ત્યાં બપોર છે પણ અહીં અમેરિકામાં રાતના અઢી વાગ્યા છે. મારી ઈમરજન્સી લિમિટ પૂરી થઈ ગઈ છે. બેંક સવારે ખુલશે પછી જોઈશ."

કાવ્યાએ પિતાના રૂમની કાચની બારી તરફ જોયું. પિતા રમેશભાઈના મોં પર ઓક્સિજનનું માસ્ક હતું. તેમની પાસે બેઠેલાં મા સવિતાબેનનો હાથ કૂણા લાકડાની જેમ કાંપી રહ્યો હતો. રોહને આગળ કહ્યું, "અને બહેન, હું દર મહિને ઘર ખર્ચ માટે પચાસ હજાર મોકલું જ છું. પૈસા ક્યાં જાય છે? તું થોડા કલાક રાહ જો, હોસ્પિટલવાળાને સમજાવ."

ફોન કપાઈ ગયો. કાવ્યાએ ફોન સામે જોયું અને પછી પોતાના જૂના પર્સ તરફ. આ એ જ રોહન હતો જેના વિદેશ જવાના ખર્ચ માટે રમેશભાઈએ પોતાની જમીન વેચી દીધી હતી. જે દિવસથી રોહન પરદેશ ગયો હતો, તે દિવસથી આખા ઘરમાં માત્ર તેની જ વાત થતી હતી.

કાવ્યા ત્રણ વર્ષ પહેલા પરણીને નજીકના શહેરમાં ગઈ હતી. તેના પતિ આલોક એક સામાન્ય શાળામાં શિક્ષક હતા. કાવ્યાનું ઘર બહુ મોટું નહોતું, પણ તે દર મહિને પોતાની નાની બચતમાંથી થોડા પૈસા પોતાના મા-બાપ માટે અલગ રાખતી હતી. તે દર વીકેન્ડમાં આવીને માના પગમાં તેલ ચોળી આપતી અને પિતાની દવાઓ લાવી આપતી.

પણ રમેશભાઈ માટે તો રોહન જ બધું હતો. શેરીમાં કોઈ પણ મળે એટલે રમેશભાઈ છાતી કાઢીને કહેતા કે મારો દીકરો ડોલરમાં કમાય છે. કાવ્યા જ્યારે પણ ઘરે આવતી ત્યારે મા તેને કહેતી કે તું સમય ન બગાડ, તારે તો તારું ઘર સંભાળવાનું હોય. કાવ્યા ક્યારેય માઠા વચન બોલતી નહીં. તે શાંતિથી ચા બનાવી આપતી અને પિતાના ચશ્મા સાફ કરી આપતી.

બે કલાક પહેલા જ્યારે રમેશભાઈને છાતીમાં દુખાવો થયો ત્યારે સવિતાબેને રોહનને નહીં પણ કાવ્યાને ફોન કર્યો હતો. કાવ્યા અને આલોક દસ મિનિટમાં દોડી આવ્યા હતા. હોસ્પિટલનો ખર્ચ સાંભળીને સવિતાબેન રડી પડ્યા હતા. તેમને આશા હતી કે રોહન એક ફોન પર બધું સરખું કરી દેશે.

કાવ્યા ખુરશી પરથી ઊભી થઈ. તે રસીદ કાઉન્ટર પર ગઈ. તેણે પોતાના હાથમાંથી સોનાની બે પાતળી બંગડીઓ ઉતારી, જે તેને લગ્નમાં તેની સાસુએ આપી હતી. તેની સાથે તેણે પોતાની પાસે રહેલા તમામ રોકડા પૈસા કાઉન્ટર પર મૂક્યા.

આલોકે તેની સામે જોયું. "કાવ્યા, આ તારી છેલ્લી સ્ત્રીધન છે."

કાવ્યાએ સ્મિત કર્યું અને શાંતિથી કહ્યું, "મા-બાપનું જીવન આ સોના કરતાં વધુ કિંમતી છે. પૈસા ફરી કમાઈ શકાશે, પણ પિતાજી પાછા નહીં આવે."

દવાખાનાના મેનેજરે દાગીના જમા લીધા અને ઓપરેશન થિયેટરનો દરવાજો બંધ થયો. ચાર કલાક સુધી ડૉક્ટરોની ટીમ અંદર રહી. બહાર સવિતાબેન પોતાના હાથ જોડાઈને ભગવાન પાસે પ્રાર્થના કરી રહ્યા હતા. તેઓ વારંવાર દરવાજા તરફ જોતા હતા કે કદાચ રોહનનો કોઈ મેસેજ આવે.

સવારે આઠ વાગ્યે ડોક્ટર બહાર આવ્યા. તેમણે માસ્ક હટાવ્યું અને કહ્યું કે ઓપરેશન સફળ રહ્યું છે અને દર્દી હવે ભયમુક્ત છે. સવિતાબેનના જીવમાં જીવ આવ્યો. તે જ સમયે રોહનનો મેસેજ આવ્યો કે તેણે બેંકમાંથી વીસ હજાર મોકલ્યા છે, બાકીના આવતા અઠવાડિયે મોકલશે.

બપોરે રમેશભાઈને સામાન્ય વોર્ડમાં શિફ્ટ કરવામાં આવ્યા. તેમની આંખો ખુલી ત્યારે સામે સવિતાબેન અને કાવ્યા ઊભા હતા. રમેશભાઈનો અવાજ બહુ ધીમો હતો. તેમણે સવિતાબેન સામે જોયું અને પૂછ્યું, "રોહનનો ફોન આવ્યો હતો? તેણે હોસ્પિટલના પૈસા મોકલી દીધા ને?"

સવિતાબેન કશું બોલી શક્યા નહીં. તેમની આંખોમાંથી દડ-દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. કાવ્યાએ પિતાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું, "પપ્પા, તમે અત્યારે બોલશો નહીં. ડોક્ટરે આરામ કરવા કહ્યું છે."

સવિતાબેને પોતાના પર્સમાંથી એક નાનો કાગળ કાઢ્યો. તે ઓપરેશન માટે જમા કરાવેલી રસીદ હતી. તેમાં લખ્યું હતું કે કાવ્યાએ પોતાના સોનાના દાગીના ગીરવે મૂકીને ઓપરેશનનો આખો ખર્ચ ચૂકવ્યો છે. રસીદની નીચે કાવ્યાના હસ્તાક્ષર હતા.

રમેશભાઈએ રસીદ સામે જોયું. તેમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. "આ શું છે સવિતા? રોહને પૈસા નથી મોકલ્યા?"

સવિતાબેને કડવા ઘૂંટડા ઉતારતા કહ્યું, "તેણે કહ્યું કે તે ઊંઘમાં છે અને તેની પાસે અત્યારે પૈસા નથી. જો કાવ્યા પોતાની બંગડીઓ ન આપત, તો આજે તમે મારી સામે ન હોત. તમે જેને રાત-દિવસ સંભાળતા હતા, તે દીકરા માટે આપણે માત્ર એક કાગળનો ટુકડો હતા."

રમેશભાઈ ઓશીકા પર માથું ઢાળી ગયા. તેમની અંદરનો અહંકાર અને ગર્વ ક્ષણભરમાં ભાંગીને ભૂકો થઈ ગયો. જે દીકરીને તેમણે પરણાવીને મુક્ત કરી દીધી હતી, તે દીકરીએ પોતાના દાગીના વેચીને પિતાનો શ્વાસ બચાવ્યો હતો. અને જે દીકરાની સફળતાના તેઓ આખા ગામમાં વખાણ કરતા હતા, તેની પાસે પિતાના ધબકારા માટે પાંચ મિનિટનો સમય નહોતો.

કાવ્યાએ બેગમાંથી પાણીની બોટલ કાઢી અને પિતાને ચમચી વડે પાણી પીવડાવ્યું. તેણે ક્યારેય ફરિયાદ નહોતી કરી. આજે પણ તેના ચહેરા પર કોઈ ગુસ્સો કે અહંકાર નહોતો. તે માત્ર પોતાના પિતા સાજા થાય તેની રાહ જોઈ રહી હતી.

રમેશભાઈએ ધ્રૂજતા હાથે કાવ્યાનો હાથ પકડ્યો. તેમની આંખમાંથી આંસુની ધાર નીકળીને ઓશીકાને ભીંજવવા લાગી. "મને માફ કરી દે બેટા, હું આખી જિંદગી ખોટા સરનામે પ્રેમ શોધતો રહ્યો. મને લાગતું હતું કે પૈસા જ બધું છે, પણ સંસ્કાર અને પ્રેમ તો તારામાં હતા."

કાવ્યાએ પિતાના હાથ પર પોતાનો બીજો હાથ મૂક્યો. "પપ્પા, દીકરી ક્યારેય પરાઈ નથી હોતી. તમે મને જન્મ આપ્યો છે, આટલું ઋણ ચૂકવવું તો મારી ફરજ હતી."

તે દિવસે હોસ્પિટલના એ નાના રૂમમાં રમેશભાઈને સમજાઈ ગયું કે સાચી સંપત્તિ ડોલરમાં કે મોટા બંગલામાં નથી હોતી, પણ સંકટના સમયે સાથે ઊભા રહેતા પ્રેમમાં હોય છે. દીકરો વિદેશમાં રહીને પણ દૂર રહ્યો, અને દીકરી પરણીને પણ મા-બાપના હૃદયની સૌથી નજીક રહી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.