દસ વર્ષની દુશ્મની પછી મિત્ર હોસ્પિટલના ખાટલે છેલ્લો શ્વાસ લઈ રહ્યો હતો, ત્યારે વ્હાલા ભાઈબંધને જોઈને કાગળ પર જે લખ્યું તે વાંચીને...
ગામના લોકો આજે પણ કેતન અને આયુષની બાળપણની ભાઈબંધીના ઉદાહરણો આપતા થાકતા નહોતા. બંને એક જ મહોલ્લામાં જન્મેલા, એક જ શાળામાં ભણેલા અને આખો દિવસ એકબીજાના ઘરે જ વિતાવતા હતા. સુખ હોય કે દુઃખ, બંને ભાઈબંધો હંમેશા પડછાયાની જેમ સાથે રહેતા હતા. ગામ લોકો કહેતા કે આ બે શરીર અને એક આત્મા છે, તેમને કોઈ ક્યારેય અલગ નહીં કરી શકે.
પરંતુ જિંદગી ક્યારે કયો વળાંક લેશે તે કોઈ જાણી શકતું નથી. બંને મિત્રો યુવાન થયા અને ગામમાં સાથે મળીને એક નાનો બિઝનેસ શરૂ કરવાનું વિચાર્યું. બધું જ બરાબર ચાલતું હતું, પણ એક દિવસ પૈસાની લેવડદેવડ અને કોઈ ત્રીજા માણસની ખોટી વાતોના કારણે બંને વચ્ચે એક નાની ગેરસમજ ઊભી થઈ ગઈ. એ ગેરસમજ એટલી હદે વધી ગઈ કે વાત અહંકાર પર આવીને અટકી ગઈ.
મનની અંદર ભરાયેલી એ નાની અમથી ખટાશે બંને પાકા મિત્રો વચ્ચે નફરતની એક મોટી દીવાલ ચણી દીધી. કેતનને લાગતું હતું કે આયુષે તેની સાથે વિશ્વાસઘાત કર્યો છે, જ્યારે આયુષ પોતાના અહંકારમાં માનતો હતો કે તે પોતે સાચો છે અને તે શા માટે સામેથી વાત કરવા જાય. જોતજોતામાં બંને વચ્ચે બોલવાના સંબંધો સાવ કપાઈ ગયા અને આ મનભેદ દસ વર્ષ સુધી ચાલતો રહ્યો.
આ દસ વર્ષના લાંબા સમયગાળા દરમિયાન બંને એક જ ગામમાં રહેતા હતા, અવારનવાર રસ્તામાં સામસામે આવી પણ જતા હતા, છતાં બંને પોતાના અહંકારના કારણે એકબીજા સામે જોયા વગર મોઢું ફેરવીને નીકળી જતા હતા. બંનેના હૃદયમાં એકબીજા માટે પ્રેમ તો હતો જ, પણ વચ્ચે ઉભેલો પેલો અહમ તેમને ક્યારેય એક થવા દેતો નહોતો.
સમય વહેતો રહ્યો અને કેતન પોતાના કામમાં વ્યસ્ત થઈ ગયો. એક દિવસ સવારે કેતન બજારમાં ઊભો હતો ત્યારે ગામના એક પરિચિત વ્યક્તિએ દોડતા આવીને તેને એક એવા સમાચાર આપ્યા જે સાંભળીને કેતનના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તે વ્યક્તિએ કહ્યું કે આયુષ છેલ્લા કેટલાક સમયથી કેન્સર જેવી જીવલેણ બીમારી સામે લડી રહ્યો હતો અને આજે તેની તબિયત અચાનક ખૂબ જ બગડી ગઈ છે. તે શહેરની સિવિલ હોસ્પિટલના આઈસીયુ વોર્ડમાં દાખલ છે અને ડૉક્ટરોના કહેવા પ્રમાણે હવે તેની પાસે બહુ જ ઓછો સમય બચ્યો છે.
આ સમાચાર સાંભળતાની સાથે જ કેતનના મનમાં રહેલો દસ વર્ષ જૂનો અહંકાર, ગુસ્સો અને નફરત પળવારમાં ઓગળીને ગાયબ થઈ ગયા. તેના મગજમાં માત્ર બાળપણનો એ હસતો આયુષ દેખાવા લાગ્યો જે તેની પાછળ સાયકલ લઈને દોડતો હતો. કેતન બધું જ કામ પડતું મૂકીને, પોતાની બાઈક લઈને પાગલની જેમ હોસ્પિટલ તરફ દોડ્યો. તેના મનમાં બસ એક જ પ્રાર્થના ચાલતી હતી કે હે ભગવાન, મને મારા મિત્રને મળવાનો એક છેલ્લો મોકો આપી દેજે.
હોસ્પિટલ પહોંચીને કેતન ધ્રૂજતા પગલે આઈસીયુ વોર્ડની બહાર આવીને ઊભો રહ્યો. કાચના દરવાજામાંથી તેણે અંદર જોયું તો તેનો કાળજાનો ટુકડો જેવો મિત્ર આયુષ સફેદ ચાદર પર સૂતો હતો, તેની આસપાસ અનેક મશીનો ગોઠવાયેલા હતા અને તેના ચહેરા પર ઓક્સિજનનો મોટો માસ્ક લગાવેલો હતો. આયુષનું શરીર સાવ ગળી ગયું હતું અને તે આંખો બંધ કરીને જિંદગીની છેલ્લી ઘડીઓ ગણી રહ્યો હતો.
કેતન ડૉક્ટરની પરવાનગી લઈને ધીમે પગલે વોર્ડની અંદર ગયો અને આયુષના ખાટલાની નજીક જઈને ઊભો રહ્યો. કેતનની આંખોમાંથી આંસુની ધાર વહી રહી હતી. તેણે ખૂબ જ વ્હાલથી આયુષના કપાળ પર હાથ મૂક્યો અને ગળગળા અવાજે કહ્યું, "ભાઈબંધ, હું આવી ગયો છું, તારો કેતન આવી ગયો છે."
કેતનનો અવાજ સાંભળતા જ આયુષે ભારે મુશ્કેલીથી પોતાની નબળી પડી ગયેલી આંખો ખોલી. કેતનને પોતાની સામે જોઈને આયુષની પથરાયેલી આંખોમાં એક અનોખી ચમક આવી ગઈ. તેના હોઠ ઓક્સિજન માસ્કની પાછળ સહેજ હલ્યા, પણ તે કશું બોલી શકવાની સ્થિતિમાં નહોતો. તેનો શ્વાસ ઝડપથી ચાલી રહ્યો હતો અને મશીનોનો અવાજ વધી રહ્યો હતો.
આયુષે ભારે તાકાત ભેગી કરીને પોતાનો ધ્રૂજતો હાથ ઊંચો કર્યો અને કેતનનો હાથ મજબૂતાઈથી પકડી લીધો. એ સ્પર્શમાં દસ વર્ષનો વિરહ અને પ્રેમ સાફ દેખાઈ આવતો હતો. આયુષે સાઈડ ટેબલ પર પડેલી એક નાની ડાયરી અને પેન તરફ ઈશારો કર્યો. કેતનને સમજાઈ ગયું એટલે તેણે તરત જ પેન અને કાગળ આયુષના હાથ નજીક મૂક્યા.
આયુષે ધ્રૂજતા હાથે, તૂટક તૂટક અક્ષરોમાં કાગળ પર થોડું લખ્યું. તેણે લખેલું પૂરું કર્યું અને પેન તેના હાથમાંથી નીચે પડી ગઈ. કેતને ધ્રૂજતા હાથે એ કાગળ લીધો અને વાંચવાનું શરૂ કર્યું. કાગળમાં આયુષે લખ્યું હતું, "મારા વ્હાલા ભાઈબંધ કેતન, હું આખી જિંદગી તારી સામે હાથ જોડીને માફી માંગવા માંગતો હતો. મને મારી ભૂલ સમજાઈ ગઈ હતી, પણ મારો કમબખ્ત અહંકાર મારી આડે નડતો હતો. હું ડરતો હતો કે તું મને માફ નહીં કરે. મને માફ કરી દેજે ભાઈ, મેં આપણા પ્રેમ કરતાં અહમને મોટો ગણ્યો."
આ વાંચીને કેતન પોતાના આંસુ રોકી ન શક્યો. તે જોરજોરથી રડવા લાગ્યો અને તેણે આયુષના ઓક્સિજન માસ્કનો વિચાર કર્યા વગર તેને વહાલથી ગળે લગાવી લીધો. કેતને રડતાં રડતાં કહ્યું, "કોઈ ભૂલ નથી થઈ ભાઈ, તું બસ સાજો થઈ જા, આપણે ફરીથી પહેલાની જેમ સાથે રમીશું અને સાથે રહીશું. હું તારાથી જરાય નારાજ નથી."
આયુષે કેતનની પીઠ પર પોતાનો નબળો હાથ મૂક્યો અને તેના ચહેરા પર એક પરમ શાંતિનો અહેસાસ દેખાયો. જાણે તે આ જ ક્ષણની રાહ જોઈને જિંદગી સામે લડી રહ્યો હતો. થોડી જ સેકન્ડોમાં આઈસીયુ વોર્ડના મશીનની બીપ-બીપ લાઈન સીધી થઈ ગઈ અને આયુષના શ્વાસ હંમેશા માટે અટકી ગયા. ડૉક્ટરો દોડી આવ્યા, પણ આયુષ હવે આ દુનિયા છોડીને ચાલી ગયો હતો.
કેતન હોસ્પિટલના એ જ ખાટલા પાસે બેસીને આયુષના નિર્જીવ શરીરને વળગીને કલાકો સુધી રડતો રહ્યો. તેને આજે એ વાતનો સૌથી મોટો પસ્તાવો થઈ રહ્યો હતો કે જે માફી અને મિલન માત્ર બે મિનિટની વાતચીતથી થઈ શકતું હતું, તેના માટે તેમણે પોતાના જીવનના અમૂલ્ય દસ વર્ષ અહંકારના કારણે વેડફી નાખ્યા. જો તેમણે દસ વર્ષ પહેલાં જ પોતાનો અહમ છોડી દીધો હોત, તો આજે આયુષની છેલ્લી ઘડીઓમાં તેમને આટલું મોટું દુઃખ સહન ન કરવું પડ્યું હોત. અહંકારના કારણે ગુમાવેલા એ દસ વર્ષનો પસ્તાવો કેતનની જિંદગીનો સૌથી મોટો અને ક્યારેય ન ભૂલાય તેવો પાઠ બની ગયો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.