દર વર્ષે દિવાળી પર સાસુ વહુ માટે સસ્તી સાડી લાવતી હતી, આ વર્ષે વહુએ પૂજામાં બેસવાની ના પાડી તો સવારે...

દિવાળીનો તહેવાર નજીક આવી રહ્યો હતો. આખા ઘરમાં સફાઈ અને રોશનીની ધમાલ ચાલી રહી હતી. બજારમાંથી દરરોજ નવા નવા કપડાં અને મીઠાઈના પેકેટ ઘરે આવતા હતા. પણ ઘરની મોટી વહુ સ્નેહાના મનમાં કોઈ ઉત્સાહ નહોતો. તે રસોડામાં ચૂપચાપ લોટ બાંધી રહી હતી.

સ્નેહાના લગ્નને પાંચ વર્ષ થયા હતા. દર વર્ષે દિવાળી આવે એટલે ઘરમાં એક જ દ્રશ્ય જોવા મળતું. સાસુ પારુલબેન દર વર્ષે પોતાની ત્રણેય દીકરીઓ માટે બજારમાંથી મોંઘી અને સુંદર સિલ્કની સાડીઓ ખરીદી લાવતા. પણ સ્નેહા માટે હંમેશાં કોઈ સામાન્ય કે સસ્તી સાડી જ આવતી.

આ વર્ષે પણ એવું જ થયું. ગઈકાલે સાંજે પારુલબેન બજારથી પાછા આવ્યા અને તેમણે ત્રણેય દીકરીઓને બોલાવીને મોંઘી સાડીઓ આપી. દીકરીઓ ખુશ થઈને સાડીઓ કાઢીને જોવા લાગી. સ્નેહા ખૂણામાં ઊભી રહીને આ બધું જોઈ રહી હતી. પારુલબેને તેની તરફ એક સાદો થેલો સરકાવી દીધો.

સ્નેહાએ થેલો ખોલીને જોયું તો અંદર એક સાદી સુતરાઉ સાડી હતી. સ્નેહાનું દિલ ભરાઈ આવ્યું. તેણે પોતાની જાતને સંભાળી લીધી અને સાડી કબાટમાં મૂકી દીધી. રાત્રે જ્યારે તેનો પતિ રોહિત રૂમમાં આવ્યો, ત્યારે સ્નેહા બારી પાસે ઊભી હતી.

રોહિતે સ્નેહાના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને પૂછ્યું, "શું થયું સ્નેહા? તું કેમ આટલી ઉદાસ છે? તહેવારના દિવસો છે અને તારા ચહેરા પર રોનક જ નથી." સ્નેહાએ તેના તરફ જોયું પણ કંઈ બોલી નહીં. તે બસ શાંત રહી.

રોહિતે ફરીથી પૂછ્યું, "તારા મનમાં શું ચાલી રહ્યું છે તે મને કહે. શું મમ્મીએ કંઈ કહ્યું છે?" સ્નેહાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના આંસુ રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

સ્નેહાએ ધીમેથી કહ્યું, "ના, મમ્મીજીએ કંઈ નથી કહ્યું. પણ દર વર્ષે મારે જ કેમ સહન કરવાનું? શું હું આ ઘરની વહુ છું એટલે મારો કોઈ હક નથી?"

રોહિતે હેરાન થઈને પૂછ્યું, "તું શેની વાત કરે છે સ્નેહા? મને સ્પષ્ટ કહે." સ્નેહાએ નજરો નીચી કરી લીધી અને પોતાનો ગુસ્સો અને દુઃખ બહાર ઠાલવ્યું.

સ્નેહા બોલી, "દિવાળી પર મમ્મીજી પોતાની દીકરીઓ માટે હજારો રૂપિયાની સાડીઓ લાવે છે. અને મારા માટે? દર વખતે એક સાદી સાડી આપી દે છે. મારી જગ્યાએ કોઈ બીજી વહુ હોત તો ક્યારનોય ઝઘડો કરી લીધો હોત."

રોહિતે તેને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, "સ્નેહા, તું મમ્મીને ખોટી સમજે છે. દીકરીઓ તો વર્ષમાં એક-બે વાર ઘરે આવે છે. એટલે મમ્મી તેમના માટે લાવે છે. તું મનમાં આવી વાત ન રાખ."

સ્નેહાએ રોહિતનો હાથ છોડાવી દીધો. તેણે કહ્યું, "વાત પૈસાની કે સાડીની નથી, પણ પ્રેમ અને માનની છે. આ વર્ષે હું દિવાળીનો કોઈ તહેવાર નહીં ઉજવું. હું પૂજામાં પણ નહીં બેસું."

રોહિત સ્નેહાને જોતો રહી ગયો. તે રાત્રે સ્નેહા ઊંઘી ન શકી. તેના મનમાં સાસુ પ્રત્યે કડવાશ ભરાઈ ગઈ હતી. તેને લાગતું હતું કે આ ઘરમાં તેની કોઈ કિંમત નથી.

બીજા દિવસે દિવાળીની સવાર પડી. ઘરના બધા લોકો વહેલા ઊઠીને નવા કપડાં પહેરીને તૈયાર થઈ ગયા હતા. પૂજાનો સમય થઈ ગયો હતો. પણ સ્નેહા પોતાના રૂમમાંથી બહાર ન આવી. તે સાદા કપડાં પહેરીને રૂમમાં જ બેસી રહી.

પારુલબેને રસોડામાં સ્નેહાને ન જોઈ એટલે તેમણે રોહિતને પૂછ્યું. રોહિતે નીચું જોઈને કહ્યું કે સ્નેહાની તબિયત સારી નથી. પણ પારુલબેન બધું સમજી ગયા હતા. તેઓ પોતાના રૂમમાંથી એક જૂનું લાકડાનું બોક્સ લઈને સ્નેહાના રૂમ તરફ ગયા.

પારુલબેને દરવાજો ખખડાવ્યો અને અંદર આવ્યા. સ્નેહાએ સાસુને જોઈને પોતાનું મોઢું બીજી તરફ કરી લીધું. પારુલબેન તેની પાસે ખાટલા પર બેઠા. તેમણે પ્રેમથી સ્નેહાના માથા પર હાથ મૂક્યો.

સ્નેહાએ પોતાનો ચહેરો પાછળ ખેંચી લીધો. પારુલબેન હસ્યા અને બોલ્યા, "વહુ, મારી પર ગુસ્સો છે ને? તને લાગે છે કે હું તારી સાથે અણગમો રાખું છું અને દીકરીઓને જ બધું આપું છું?"

સ્નેહા કશું જ બોલી નહીં. પારુલબેને પોતાના હાથમાં રહેલું લાકડાનું બોક્સ ખોલ્યું. અંદરથી એક ખૂબ જ સુંદર, પણ થોડી જૂની રેશમી સાડી નીકળી. એ સાડી પર ચાંદીના તારનું કામ કરેલું હતું.

પારુલબેને સાડી સ્નેહાના ખોળામાં મૂકી. સ્નેહાએ આશ્ચર્યથી એ સાડી તરફ જોયું. તેણે આવી સાડી પહેલાં ક્યારેય જોઈ નહોતી. તેની ચમક આજે પણ એવી જ હતી.

પારુલબેને સ્નેહાનો હાથ પકડ્યો અને કહ્યું, "આ સાડી મારા સાસુએ મને આપી હતી. આ આપણા ઘરની ખાનદાનની સૌથી જૂની અને પવિત્ર સાડી છે. આ એ જ સાડી છે જે આ ઘરની મોટી વહુ જ પહેરી શકે છે."

સ્નેહાએ આશ્ચર્યથી સાસુ સામે જોયું. પારુલબેનની આંખોમાં પણ આંસુ આવી ગયા હતા. તેઓ બોલ્યા, "લગ્ન પછીના પહેલા ચાર વર્ષ હું તારા સ્વભાવ અને તારી ધીરજને જોતી હતી. હું જોવા માગતી હતી કે શું મારી વહુ આ ઘરની મર્યાદા સાચવી શકશે કે નહીં."

પારુલબેને આગળ કહ્યું, "દીકરીઓને તો હું બજારની નવી સાડીઓ લઈને આપું છું, જે થોડા વર્ષોમાં જૂની થઈ જશે. પણ તારા માટે મેં આ ઘરનો સાચો વારસો સાચવી રાખ્યો હતો. હું યોગ્ય સમયની રાહ જોતી હતી."

પારુલબેને કહ્યું, "ગઈકાલે જ્યારે મેં તને સાદી સાડી આપી, ત્યારે પણ તેં મારી સામે એક શબ્દ ન કહ્યો. તારો આ જ ગુણ બતાવે છે કે તું આ સાડીની સાચી હકદાર છે. આજે દિવાળીના દિવસે હું તને આ સાડી સોંપું છું."

સ્નેહા આ સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેના મનમાં સાસુ પ્રત્યે જે કડવાશ હતી તે ક્ષણભરમાં ઓગળી ગઈ. તેને પોતાની નાની વિચારસરણી પર ભારે પસ્તાવો થયો.

સ્નેહા સાસુના પગે પડી ગઈ. તેણે રડતા રડતા કહ્યું, "મમ્મીજી, મને માફ કરી દો. મેં તમને સમજવામાં બહુ મોટી ભૂલ કરી. મને લાગ્યું કે તમે મારી સાથે ભેદભાવ કરો છો."

પારુલબેને સ્નેહાને ઊભી કરી અને પોતાની છાતીએ લગાડી દીધી. તેમણે કહ્યું, "દીકરી, વહુ અને દીકરીમાં ભેદભાવ કરવાનું હું ક્યારેય ન વિચારી શકું. દીકરીઓ તો પારકી થાપણ છે, પણ વહુ તો આ ઘરનો દીવો છે."

તે જ સમયે રોહિત પણ દરવાજે આવીને ઊભો હતો. તેણે આ બધું જોયું અને તેના ચહેરા પર હાસ્ય આવી ગયું. સ્નેહાએ તરત જ એ પવિત્ર સાડી પહેરી લીધી.

જ્યારે સ્નેહા એ સાડી પહેરીને રૂમની બહાર આવી, ત્યારે આખું ઘર તેને જોઈ રહ્યું. ઘરની ત્રણેય દીકરીઓ પણ સ્નેહાને જોઈને ખુશ થઈ ગઈ. પૂજાના સ્થળે સ્નેહા સાસુની બાજુમાં બેસીને આરતી કરવા લાગી.

તે દિવસે સ્નેહાને સમજાયું કે પ્રેમ ક્યારેય બતાવવામાં નથી હોતો. ઘણીવાર માણસ પોતાના મનમાં ખોટી શંકાઓ ઊભી કરીને સંબંધો બગાડી નાખે છે. પણ સાચો સ્નેહ સમય આવ્યે જ સામે આવે છે.

આપણે ઘણીવાર બહારની ચમકધમક જોઈને બીજાની સરખામણી કરવા લાગીએ છીએ. આપણને લાગે છે કે બીજાને વધારે મળે છે અને આપણને ઓછું. પણ ઈશ્વરે અને વડીલોએ આપણા માટે કંઈક ખાસ વિચારી રાખ્યું હોય છે.

ઘરમાં જો ધીરજ અને વિશ્વાસ હોય, તો ગમે તેવી ગેરસમજ પણ દૂર થઈ જાય છે. વડીલોના નિર્ણયો પાછળ હંમેશાં કોઈ ઊંડો વિચાર હોય છે, જેને સમજવામાં આપણે ઘણીવાર ઉતાવળ કરી બેસીએ છીએ.

પરિવારમાં સંપ અને એકતા જ સાચી દિવાળી છે. જો મનમાં પ્રેમ હોય તો નાની વસ્તુ પણ કિંમતી બની જાય છે, અને જો મનમાં કડવાશ હોય તો મોંઘી વસ્તુ પણ નકામી લાગે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.