દર શુક્રવારે દરવાજે એક ગુલાબ આવતું જોઈ પતિને શંકા ગઈ, પણ સત્ય સામે આવ્યું ત્યારે...

અંકિત અને નિધિના લગ્નને બારેક વરસ થઈ ગયા હતા. તેમની દસ વરસની દીકરી રિયા શાળાએ જાય એટલે ઘરમાં એકદમ શાંતિ થઈ જતી. અંકિત પોતાની ફેક્ટરીના કામમાં વ્યસ્ત રહેતો અને નિધિ ઘરની બધી જવાબદારીઓ બહુ સહજતાથી સંભાળતી. બંનેનો સંસાર બહુ સુખેથી ચાલી રહ્યો હતો.

પણ પાછલા દોઢેક મહિનાથી એક વિચિત્ર ઘટના બની રહી હતી. દર શુક્રવારે સવારે સાતેક વાગે ઘરની બહારના દરવાજે કોઈ એક તાજું ગુલાબનું ફૂલ મૂકી જતું હતું. ના કોઈ કાગળ, ના કોઈ નામ. નિધિ જ્યારે સવારે દૂધની થેલી લેવા દરવાજો ખોલે ત્યારે તે લાલ ગુલાબ ત્યાં પડ્યું હોય.

શરૂઆતમાં નિધિને લાગ્યું કે કદાચ પાડોશનું કોઈ નાનું બાળક મસ્તી કરતું હશે. પણ આ જ ક્રમ સતત છ અઠવાડિયા સુધી ચાલ્યો. દર શુક્રવારે સવારે બરાબર એ જ જગ્યાએ એક સુંદર તાજું ગુલાબ પડેલું હોય. નિધિએ આ વાત અંકિતને બહુ સામાન્ય રીતે કરી હતી. પણ અંકિતના મનમાં ધીમે ધીમે આશંકાના અંકુર ફૂટવા લાગ્યા.

એક શુક્રવારે સવારે જ્યારે અંકિત તૈયાર થઈને નીચે આવ્યો, ત્યારે તેણે નિધિના હાથમાં એ ગુલાબ જોયું. નિધિ એ ફૂલને કાચના નાનકડા કુંજામાં પાણી ભરીને મૂકી રહી હતી.

અંકિતે દરવાજા પાસે ઊભા રહીને પૂછ્યું, "આ આજે પણ આવ્યું?"

નિધિએ હસીને કહ્યું, "હા, આજે પણ સવારે દરવાજો ખોલ્યો એટલે ત્યાં જ પડ્યું હતું. ખબર નહીં કોણ મૂકી જાય છે."

અંકિતનો ચહેરો થોડો ગંભીર થઈ ગયો. તેણે કહ્યું, "તને ખરેખર નથી ખબર કે આ કોણ મૂકે છે? દર અઠવાડિયે કોઈ આવીને આપણા દરવાજે ફૂલ મૂકી જાય અને તને સહેજ પણ શંકા ન જાય એવું બને?"

નિધિએ કુંજો ટેબલ પર મૂક્યો અને અંકિત સામે જોયું. "અંકિત, તમે આ શું બોલો છો? મને કેમ ખબર હોય? મારે કોઈની સાથે એવી શું વાત હોય કે કોઈ મને ફૂલ આપે?"

અંકિતે ચાનો કપ હાથમાં લેતાં કહ્યું, "મને નથી ખબર નિધિ. પણ દર શુક્રવારે જ ફૂલ આવે છે. કોઈ માણસ ઓળખાણ વગર આટલી નિયમિતતાથી ફૂલ ન આપે. તારે મને સાચે સાચું કહી દેવું જોઈએ."

નિધિના દિલને અંકિતના આ શબ્દોથી ઊંડી ઠેસ વાગી. જે પતિ સાથે તેણે બાર વરસ વિતાવ્યા હતા, તે પતિ એક અનામી ફૂલના લીધે તેના પર શંકા કરી રહ્યો હતો. તે શાંત અવાજે બોલી, "અંકિત, મને નથી ખબર આ કોણ કરે છે. જો તમને મારા પર વિશ્વાસ ન હોય, તો આવતા શુક્રવારે તમે પોતે જ સવારે દરવાજે ઊભા રહીને જોઈ લેજો."

આખી અઠવાડિયું ઘરમાં એક અજીબ મૌન છવાયેલું રહ્યું. અંકિત અને નિધિ વચ્ચે પહેલા જેવી સહજ વાતો નહોતી થતી. અંકિતના મનમાં એક અજાણ્યો ડર અને શંકા ઘર કરી ગયા હતા, જ્યારે નિધિના મનમાં પોતાના નિર્દોષ હોવાનો અને પતિના અવિશ્વાસનો અફસોસ હતો.

આખરે શુક્રવારનો દિવસ આવ્યો. અંકિત સવારે સાડા છ વાગ્યે જ જાગી ગયો હતો. તે હોલમાં અંધારામાં ખુરશી પર બેસીને દરવાજાની જાળીમાંથી બહાર નજર રાખીને બેઠો હતો. નિધિ પણ રસોડામાંથી આ બધું શાંતિથી જોઈ રહી હતી.

પોણા સાત વાગ્યા આસપાસ બહાર રસ્તા પર કોઈના ચાલવાનો અવાજ આવ્યો. અંકિત તરત જ સાવધ થઈ ગયો. તેણે જોયું તો એક પંદર-સોળ વરસનો નાનો છોકરો સાયકલ પર આવ્યો. તેણે ખિસ્સામાંથી એક તાજું ગુલાબ કાઢ્યું, દરવાજાના પગથિયા પર મૂક્યું અને પાછો સાયકલ તરફ વળ્યો.

અંકિતે વિલંબ કર્યા વગર ઝટ દઈને દરવાજો ખોલ્યો અને બહાર દોડ્યો. "એય ઊભો રહે! કોણ છે તું?" અંકિતે છોકરાનો હાથ પકડી લીધો.

છોકરો ગભરાઈ ગયો. તે કંપતા અવાજે બોલ્યો, "સાહેબ, મેં શું કર્યું? મને જવા દો."

નિધિ પણ બહાર આવી ગઈ. અંકિતે કડક અવાજે પૂછ્યું, "તું દર શુક્રવારે અહીં ફૂલ કેમ મૂકી જાય છે? તને કોણે મોકલ્યો છે?"

છોકરાએ હાથ જોડીને કહ્યું, "સાહેબ, મને તો સોસાયટીના પાછળના નાકા પર રહેતા એક માજીએ મોકલ્યો છે. એ મને દર શુક્રવારે દસ રૂપિયા આપે છે અને આ ફૂલ અહીં મૂકવા કહે છે. મને બીજી કશી ખબર નથી."

અંકિતે નિધિ સામે જોયું. નિધિના ચહેરા પર પણ આશ્ચર્ય હતું. અંકિતે છોકરાને કહ્યું, "ચાલ, મને એ માજી પાસે લઈ જા."

અંકિત, નિધિ અને એ છોકરો ત્રણેય સોસાયટીના પાછળના ભાગમાં આવેલા નાના મકાનો તરફ ચાલવા લાગ્યા. એક નાનકડા, જૂના મકાન પાસે છોકરો ઊભો રહી ગયો. દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો. અંકિતે દરવાજો ખટખટાવ્યો અને અંદર ગયો.

અંદર એક નાના રૂમમાં લાકડાના ખાટલા પર એક વૃદ્ધા સૂતા હતા. તેમની ઉંમર એંસી વરસની આસપાસ હશે. તેમનું શરીર સાવ ગળાઈ ગયું હતું અને તે પોતાની જગ્યાએથી હલી પણ શકતા નહોતા. તેમની બાજુમાં એક નાની ટીપોઈ પર પાણીનો ટાંકો અને દવાની શીશીઓ પડી હતી.

નિધિએ એ માજીનો ચહેરો જોયો અને ક્ષણભર માટે રોકાઈ ગઈ. તેના મગજમાં વરસો જૂની યાદો તાજી થઈ ગઈ.

"કમળાબા?" નિધિના મોંમાંથી આશ્ચર્યથી શબ્દો સરી પડ્યા.

ખાટલામાં સૂતેલા વૃદ્ધાએ ધીમેથી આંખો ખોલી. તેમની ધૂંધળી આંખોમાં નિધિને જોઈને એક ચમક આવી ગઈ. તેમણે ધ્રૂજતા હાથે નિધિ તરફ ઈશારો કર્યો.

નિધિ તરત જ ખાટલા પાસે નીચે બેસી ગઈ અને માજીનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. "કમળાબા, તમે અહીં? અને તમારી આ હાલત?"

અંકિત બારણા પાસે ઊભો રહીને આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. તેને કંઈ સમજાતું નહોતું.

માજીએ બહુ મુશ્કેલીથી બોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ તેમનાથી બોલાતું નહોતું. તેમણે બાજુમાં પડેલી એક જૂની ડાયરી તરફ ઈશારો કર્યો. નિધિએ એ ડાયરી ખોલી. તેમાં કાગળના એક ટુકડા પર ધ્રૂજતા અક્ષરે લખેલું હતું.

નિધિએ એ કાગળ અંકિતના હાથમાં આપ્યો. અંકિતે એ કાગળ વાંચવાનું શરૂ કર્યું.

કાગળમાં લખ્યું હતું, "દીકરી નિધિ, તને કદાચ યાદ નહીં હોય. પંદર વરસ પહેલાં જ્યારે હું આ જ શહેરમાં એક ભાડાના ઓરડામાં રહેતી હતી, ત્યારે મારી દીકરી ગર્ભવતી હતી. એક રાત્રે અચાનક તેની તબિયત બહુ બગડી ગઈ. ઘરમાં કોઈ પુરુષ નહોતો, વરસાદ મુશળધાર હતો અને મારી પાસે હોસ્પિટલ જવાના પૈસા પણ નહોતા. હું શેરીમાં મદદ માટે રડતી હતી, પણ કોઈ દરવાજો ખોલતું નહોતું."

"એ સમયે તું તારા પિતા સાથે ગાડી લઈને ત્યાંથી પસાર થઈ રહી હતી. તેં મારી પરિસ્થિતિ જોઈને એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર અમને તારી ગાડીમાં બેસાડી દીધા. તું આખી રાત હોસ્પિટલમાં મારી સાથે રહી. તારા પિતાએ હોસ્પિટલનું બિલ ચૂકવ્યું અને મારી દીકરીનો જીવ બચી ગયો. તારા એ ઉપકારના બદલામાં મારી પાસે આપવા માટે કશું નહોતું."

"વરસો વીતી ગયા. મારી દીકરી તો થોડા વરસો પછી બીમારીમાં ગુજરી ગઈ અને હું એકલી પડી ગઈ. બે મહિના પહેલાં મેં તને આ સોસાયટીમાંથી પસાર થતાં જોઈ. તારો ચહેરો હું ક્યારેય ભૂલી શકું તેમ નહોતી. મને ખબર પડી કે આ તારું ઘર છે. હવે હું પથારીવશ છું, મારી જિંદગીના આ છેલ્લા દિવસો ચાલી રહ્યા છે. મારી પાસે તારો આભાર માનવા માટે પૈસા કે કોઈ કિંમતી વસ્તુ નથી. પણ મારા આંગણામાં એક ગુલાબનો છોડ છે."

"મેં વિચાર્યું કે હું જીવતી છું ત્યાં સુધી દર અઠવાડિયે તારા દરવાજે એક તાજું ગુલાબ મોકલીને તારો આભાર માનતી રહું. આ ફૂલ કોઈ મોંઘી ભેટ નથી, પણ એક અસહાય માતાના દિલમાંથી નીકળેલી દુઆ છે."

કાગળ વાંચતા વાંચતા અંકિતનો અવાજ રુંધાઈ ગયો. તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા. જે ફૂલને તે શંકાની નજરે જોતો હતો, તે ફૂલ તો એક વૃદ્ધ માતાના હૃદયપૂર્વકના આશીર્વાદ હતા.

અંકિતે નિધિ સામે જોયું. નિધિની આંખોમાં પણ પાણી હતાં, પણ તેના ચહેરા પર એક પવિત્ર શાંતિ હતી. અંકિતને પોતાની શંકા પર અત્યંત શરમ અનુભવાઈ. તેણે નિધિ પાસે જઈને તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને ધીમેથી કહ્યું, "નિધિ, મને માફ કરી દે. મેં તારા પવિત્ર મન પર શંકા કરી."

નિધિએ અંકિતના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "તમારો કોઈ વાંક નથી અંકિત. પરિસ્થિતિ જ એવી હતી."

તે જ દિવસે અંકિત અને નિધિએ નક્કી કર્યું કે તેઓ કમળાબાને આ રીતે એકલા નહીં રહેવા દે. અંકિતે તરત જ એક સારા ડૉક્ટરને બોલાવીને તેમની તપાસ કરાવી અને ઘરમાં તેમની સંભાળ રાખવા માટે એક મહિલાની વ્યવસ્થા કરી આપી.

હવે દર શુક્રવારે એ નાનો છોકરો ફૂલ લઈને નથી આવતો, પણ નિધિ અને અંકિત પોતે સવારે કમળાબાના ઘરે જાય છે. નિધિ પોતાના હાથે બનાવેલી નાસ્તો લઈને જાય છે અને અંકિત તેમની દવાઓની સંભાળ રાખે છે. કમળાબાના ચહેરા પર હવે એક અનોખી શાંતિ દેખાય છે.

અંકિતને તે દિવસે સમજાઈ ગયું કે માણસનું સાચું ધન પૈસા કે ઘર નથી, પણ તેણે વાવેલા પ્રેમ અને દયાના બીજ છે. એક નાનકડી મદદ વરસો પછી પણ આશીર્વાદ બનીને પાછી આવે છે. સંશય કરતાં વિશ્વાસમાં વધારે તાકાત હોય છે, અને જ્યારે અહંકાર ઓગળે છે ત્યારે જ સંબંધોમાં સાચી સુગંધ આવે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.