દર મહિને મની ઓર્ડર મોકલતો પુત્ર જ્યારે માને મળવા ન આવ્યો, સચ્ચાઈ જાણી તો...

હાથમાં રહેલા કાગળના કવરનો ખૂણો સાવ ગળાઈ ગયો હતો. કવર પર લખેલું નામ અને સરનામું વારંવાર હાથ અડવાથી ઝાંખું પડી ગયું હતું. શાંતિબેને પોતાની ચશ્માની ફ્રેમ સરખી કરી અને રૂમાલથી કાચ સાફ કર્યા. સામે લાકડાના ટેબલ પર પચાસ હજાર રૂપિયાની રોકડ રકમ પડી હતી.

રૂમની અંદર પંખો બહુ ધીમેથી ફરતો હતો અને તેનો જૂનો અવાજ આવી રહ્યો હતો. બહાર તડકો સખત હતો. શાંતિબેને ટેબલ પર પડેલા કવર સામું જોયું. આ પાંચમું વર્ષ હતું. દર મહિનાની પહેલી તારીખે આ જ રીતે કવર આવી જતું હતું.

પણ આ કવર લાવનારો માણસ ક્યારેય અંદર આવતો નહોતો. તે આશ્રમના દરવાજે કવર આપીને જતો રહેતો હતો. શાંતિબેને કવરને ઊંચક્યું. તેની અંદર પૈસા સિવાય એક પણ કાગળ નહોતો.

શાંતિબેન એક સામાન્ય મધ્યમ વર્ગના પરિવારમાંથી આવતા હતા. તેમના પતિનું વર્ષો પહેલાં અવસાન થયું હતું. તેમણે બહુ મુશ્કેલીઓ વેઠીને પોતાના એકના એક દીકરા આલોકને ભણાવ્યો હતો. આલોક બહુ શાંત અને સમજુ છોકરો હતો.

અભ્યાસ પૂરો કર્યા પછી આલોકને એક સારા શહેરમા નોકરી મળી ગઈ હતી. તેણે લગ્ન કર્યા અને તેનું પોતાનું એક નાનું કૌટુંબ શરૂ થયું. શરૂઆતમાં બધું બહુ સરસ ચાલતું હતું. ઘરમા ખુશીઓ હતી.

પણ પાંચ વર્ષ પહેલાં એક દિવસ અચાનક પરિસ્થિતિ બદલાઈ ગઈ. આલોકે શાંતિબેનને એક બસમાં બેસાડીને આ વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી દીધા. તેણે માને કહ્યું કે ઘરમાં જગ્યા ઓછી પડે છે અને કામના લીધે સમય નથી મળતો.

શાંતિબેનને એ દિવસે બહુ દુઃખ થયું હતું. જે દીકરા માટે તેમણે આખી જિંદગી કુરબાન કરી દીધી, તે દીકરાએ તેમને ઘરની બહાર કાઢી મૂક્યા. છતાં પણ શાંતિબેને આલોકને ક્યારેય કોસ્યો નહોતો.

આશ્રમમાં આવ્યા પછી આલોક ક્યારેય માને મળવા ન આવ્યો. તે દર મહિને નિયમિત રીતે પૈસા મોકલી આપતો હતો. આશ્રમના તમામ ખર્ચ કરતાં પણ વધારે પૈસા મોકલતો.

શાંતિબેન દરરોજ આશ્રમના દરવાજે બેસી રહેતા. તેઓ દરેક ગાડી સામું જોતા. તેમને આશા હતી કે આલોક એક દિવસ ચોક્કસ તેમને મળવા આવશે. પણ દિવસો, મહિનાઓ અને વર્ષો નીકળતા ગયા.

આશ્રમમાં રહેતા અન્ય વૃદ્ધોના બાળકો તેમને મળવા આવતા ત્યારે શાંતિબેન એક ખૂણામાં બેસી જતા. તેમની આંખોમાં એક અલગ જ ખાલીપો દેખાતો હતો.

એક બપોરે આશ્રમના મેનેજર મહેશભાઈ શાંતિબેનના રૂમમાં આવ્યા. તેમના હાથમાં એક મોટી ફાઈલ હતી. મહેશભાઈના ચહેરા પર ગંભીરતા હતી. તેમણે શાંતિબેનની સામે રહેલી ખુરશી ખેંચી.

મહેશભાઈએ શાંતિબેન સામું જોયું. તેમણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેમણે કહ્યું કે શાંતિબેન, આજે મારે તમને એક વાત કહેવી છે. જે વાત મેં પાંચ વર્ષથી તમારાથી છુપાવી રાખી હતી.

શાંતિબેને પોતાની લાકડી સરખી કરી. તેમણે પૂછ્યું કે શું વાત છે મહેશભાઈ? શું આલોકનો કોઈ ફોન આવ્યો હતો? તે મને મળવા આવવાનો છે?

મેહેશભાઈએ ફાઈલ ટેબલ પર મૂકી. તેમણે કહ્યું કે શાંતિબેન, આલોક તમને ક્યારેય મળવા નહીં આવી શકે. અને તે તમને પોતાની સાથે રાખી શકે તેમ પણ નહોતો.

શાંતિબેનનું હૃદય જોરથી ધડકવા લાગ્યું. તેમને લાગ્યું કે કંઈક ખોટું બની ગયું છે. તેમણે મહેશભાઈનો હાથ પકડી લીધો.

મહેશભાઈએ ફાઈલ ખોલી. અંદર હોસ્પિટલના રિપોર્ટ અને તબીબી કાગળો હતા. તેમણે ધીમેથી બોલવાનું શરૂ કર્યું.

તેમણે કહ્યું કે પાંચ વર્ષ પહેલાં આલોકને ખબર પડી હતી કે તેને મગજનું કેન્સર છે. ડોક્ટરોએ તેને કહ્યું હતું કે તેની પાસે બહુ ઓછો સમય છે. અને તેની સારવાર બહુ મોંઘી હતી.

આ વાત સાંભળતાં જ શાંતિબેનના હાથમાંથી લાકડી નીચે પડી ગઈ. આશ્રમના એ રૂમમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. શાંતિબેન સ્તબ્ધ થઈને મહેશભાઈ સામે જોઈ રહ્યા.

મેહેશભાઈએ આગળ કહ્યું કે આલોકે જ્યારે આ વાત જાણી ત્યારે તે ભાંગી પડ્યો હતો. પણ તેને પોતાની ચિંતા નહોતી, તેને તમારી ચિંતા હતી. તે જાણતો હતો કે તેના ગયા પછી તમારું કોણ ધ્યાન રાખશે.

જો તે તમારી સામે હોસ્પિટલમાં દાખલ થાય અને તેની તબિયત બગડે, તો તમે આ દુઃખ સહન ના કરી શકો. તે તમને પોતાની આંખો સામે તરફડતા જોવા નહોતો માગતો.

એટલે તેણે એક કઠોર નિર્ણય લીધો. તેણે તમને આ આશ્રમમાં મૂક્યા જેથી તમને અહીં બધી સુવિધાઓ મળી રહે. તેણે પોતાની પત્ની સાથે વાત કરીને ઘરમાંથી પોતાનો હિસ્સો અલગ કર્યો.

તેણે પોતાની તમામ બચત અને કમાણી આ આશ્રમના નામે જમા કરાવી દીધી. જેથી તે ન રહે તો પણ જીવનભર તમારો ખર્ચ અહીંથી જ ઉપડી શકે.

મહેશભાઈએ એક જૂનો પત્ર કાઢીને શાંતિબેનના હાથમાં મૂક્યો. તેમણે કહ્યું કે આ પત્ર આલોકે મને આપ્યો હતો અને કહ્યું હતું કે જ્યારે આખરી સમય નજીક આવે ત્યારે જ માને આ બતાવજો.

શાંતિબેને ધ્રૂજતા હાથે પત્ર ખોલ્યો. પત્રમાં આલોકના પોતાના અક્ષર હતા. કેટલાક અક્ષરો આંસુના છાંટાથી ઝાંખા પડી ગયા હતા.

પત્રમાં લખ્યું હતું કે, "મા, મને માફ કરી દેજે. મેં તારી સાથે બહુ મોટો નાટક કર્યો. તને લાગ્યું કે હું કુપુત્ર છું અને મેં તને ઘરની બહાર કાઢી મૂકી. પણ મા, જો હું તારી પાસે રહેત તો તું મને રોજ મરતો જોત. એ દુઃખ તારાથી સહન ના થાત.

હું તને દુઃખી જોવા નહોતો માગતો. એટલે મેં તારાથી દૂર જવાનો રસ્તો પસંદ કર્યો. હું તને ક્યારેય મળવા ન આવ્યો કારણ કે જો હું તને જોઈ લેત તો મારી હિંમત તૂટી જાત. મા, તું મને ભૂલથી પણ કોસતી નહીં. તારો દીકરો તને બહુ પ્રેમ કરે છે."

પત્ર પૂરો થતાં જ શાંતિબેનના મુખમાંથી એક ચીસ નીકળી ગઈ. તેઓ ટેબલ પર માથું મૂકીને મોટેથી રડી પડ્યા. તેમની આંખોમાંથી આંસુ રોકાતા નહોતા.

જે દીકરાને તેઓ પાંચ વર્ષથી નફરત કરતા હતા, તે દીકરો પોતાની માના ભવિષ્ય માટે પોતે પલપલ મરી રહ્યો હતો. તેણે પોતાની માને દુઃખથી બચાવવા માટે પોતાના પર કુપુત્રનું કલંક લગાવી દીધું હતું.

શાંતિબેને મહેશભાઈને કહ્યું કે મને અત્યારે જ મારા દીકરા પાસે લઈ જાઓ. મારે તેને જોવો છે.

મહેશભાઈ તેમને શહેરની એક મોટી હોસ્પિટલમાં લઈ ગયા. હોસ્પિટલના રૂમમાં આલોક આઈસીયુ બેડ પર પડ્યો હતો. તેની આજુબાજુ ઘણી બધી મશીનો ચાલી રહી હતી. તેનો ચહેરો સાવ સુકાઈ ગયો હતો.

શાંતિબેન દોડીને બેડ પાસે ગયા. તેમણે આલોકનું માથું પોતાના ખોળામાં લીધું. તેમણે આલોકના સુકાઈ ગયેલા ગાલ પર હાથ ફેરવ્યો.

શાંતિબેને રડતા રડતા કહ્યું કે આલોક, મારી આંખો ખોલ બેટા. તારી મા આવી ગઈ છે. તું મારી સાથે આટલી મોટી રમત કેમ રમી ગયો?

આલોકે ધીમેથી પોતાની આંખો ખોલી. તેની આંખોમાં ઝાંખપ હતી. તેણે પોતાની માનો ચહેરો જોયો. તેના ચહેરા પર એક નાનું હાસ્ય આવી ગયું.

આલોકે બહુ મુશ્કેલીથી પોતાનો હાથ ઊંચો કર્યો અને માના હાથ પર મૂક્યો. તેણે ધીમેથી કહ્યું કે મા, તું આવી ગઈ? મને ડર હતો કે હું તને જોયા વગર જતો રહીશ.

શાંતિબેને કહ્યું કે તું ક્યાંય નથી જવાનો. હું તારા માટે ઈશ્વર પાસે ભીખ માગીશ. માના આશીર્વાદ તને કશું નહીં થવા દે.

એ રાત્રે શાંતિબેન આખી રાત આલોકના બેડ પાસે બેસી રહ્યા. તેઓ સતત ઈશ્વરની પ્રાર્થના કરતા રહ્યા. એક માનું હૃદય પોતાના પુત્રના જીવન માટે ઝઝૂમી રહ્યું હતું.

દુનિયામાં મા-બાપ અને બાળકોનો પ્રેમ બહુ અદભુત હોય છે. કેટલીકવાર લોકો આપણને ખરાબ લાગે છે, પણ તેમની પાછળનું સત્ય બહુ અલગ હોય છે. ત્યાગ અને કુરબાનીની સાચી કિંમત સમય જ બતાવે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.