દાદાએ બાપ-દાદાની પચાસ વર્ષ જૂની સોનાની ઘડિયાળ વેચી દીધી, ઘરમાં આવીને કારણ જણાવ્યું ત્યારે આંખમાંથી...

બપોરના બાર વાગ્યા હતા અને ઘરના આંગણામાં લીમડાના ઝાડ નીચે ખાટલો ઢાળીને રણછોડદાસ બેઠા હતા. તેમના હાથમાં રહેલી જૂની સોનાની ઘડિયાળ પર સૂરજનો તડકો ચમકી રહ્યો હતો.

આ ઘડિયાળ કોઈ સામાન્ય ઘડિયાળ નહોતી, પણ તેમના પિતાએ પચાસ વર્ષ પહેલાં પોતાના હાથે તેમને પહેરાવી હતી. રણછોડદાસે આખી જિંદગી આ ઘડિયાળને પોતાના જીવની જેમ સાચવી રાખી હતી.

તેમનો મોટો પૌત્ર આકાશ કોલેજથી ઘરે આવ્યો અને દાદાના હાથમાં ઘડિયાળ જોઈને હસી પડ્યો. "દાદા, આ ઘડિયાળ હવે મને આપી દો ને, મારા મિત્રોમાં મારો વટ પડી જશે."

રણછોડદાસે હળવું સ્મિત કર્યું અને ઘડિયાળ પોતાના ખિસ્સામાં મૂકી દીધી. "આ ઘડિયાળ તારા માટે નથી બેટા, આ તો મારા બાપુજીના આશીર્વાદ છે."

સાંજના સમયે રણછોડદાસ કોઈને કહ્યા વગર એકલા જ બજાર તરફ નીકળી પડ્યા. ગામના જૂના સોનીની દુકાને જઈને તેમણે ખિસ્સામાંથી એ સોનાની ઘડિયાળ બહાર કાઢી.

સોનીએ ઘડિયાળ હાથમાં લીધી અને નવાઈ પામીને પૂછ્યું, "રણછોડભાઈ, આ તો તમારા ખાનદાનની સૌથી કિંમતી મૂડી છે, તમે આ કેમ આપી રહ્યા છો?"

રણછોડદાસે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને સોની સામે જોયું. "સમય બદલાઈ ગયો છે ભાઈ, હવે મને આના કરતાં વધારે કિંમતી વસ્તુની જરૂર છે."

સોનીએ ઘડિયાળનું વજન કર્યું અને એક મોટું રોકડ રકમનું બંડલ રણછોડદાસના હાથમાં મૂક્યું. રણછોડદાસ પૈસા લઈને સીધા સામેની મોટી સિલાઈ મશીનની દુકાને પહોંચ્યા.

તેમણે દુકાનદાર પાસે સૌથી આધુનિક અને મોંઘું મોટરવાળું સિલાઈ મશીન પસંદ કર્યું. દુકાનદારને પૂરા પૈસા ચૂકવીને તેમણે એ મશીન પોતાના ઘરના સરનામે પહોંચાડવા કહ્યું.

સાંજે જ્યારે એક ટેમ્પો ઘરના આંગણામાં આવીને ઊભો રહ્યો ત્યારે આખો પરિવાર બહાર દોડી આવ્યો. ટેમ્પોમાંથી એક મોટું ખોખું ઉતારવામાં આવ્યું.

મોટા દીકરાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "બાપુજી, આ ઘરમાં સિલાઈ મશીન કોણે મંગાવ્યું છે?"

રણછોડદાસે પાછળ ઊભેલી પોતાની પૌત્રી કાવ્યા સામે જોયું અને ઈશારો કર્યો. "આ મશીન આપણી કાવ્યા માટે છે."

કાવ્યા પોતાના દાદા સામે અવાક થઈને જોઈ રહી. તેને પોતાની આંખો પર વિશ્વાસ નહોતો આવતો.

કાવ્યા છેલ્લા એક વર્ષથી રાત્રે જાગીને જૂના સાદા મશીન પર પાડોશીઓના કપડાં સીવતી હતી. તેના હાથ અને પગ દુખી જતા હતા, છતાં તે પોતાના કોલેજનો ખર્ચ જાતે કાઢવા માટે મહેનત કરતી હતી.

તેની પાસે સારું મોટરવાળું મશીન ખરીદવાના પૈસા નહોતા. તેણે ક્યારેય ઘરમાં કોઈની પાસે એક રૂપિયો પણ માંગ્યો નહોતો.

આકાશે ટેબલ પર પડેલા કાગળો જોયા અને અચાનક દાદાના હાથ તરફ તેની નજર ગઈ. દાદાના કાંડા પર પેલી પચાસ વર્ષ જૂની સોનાની ઘડિયાળ નહોતી.

"દાદા, તમારી સોનાની ઘડિયાળ ક્યાં ગઈ?" આકાશે ગભરાઈને પૂછ્યું.

રણછોડદાસે સહજતાથી કહ્યું, "મેં એ ઘડિયાળ બજારમાં સોનીને વેચી દીધી."

આ સાંભળતાં જ આખા ઘરમાં સોપો પડી ગયો. મોટો દીકરો અને વહુ બંને સ્તબ્ધ થઈ ગયા.

"બાપુજી, તમે આ શું કર્યું?" દીકરાએ ગુસ્સા અને આઘાત સાથે પૂછ્યું. "એ ઘડિયાળ તો આપણા ખાનદાનની ઓળખ હતી, એને તમે આ એક સામાન્ય મશીન માટે વેચી દીધી?"

ઘરના બધા સભ્યો રણછોડદાસ પર નારાજ થવા લાગ્યા. બધાને લાગ્યું કે દાદાએ ઘરની સૌથી કિંમતી યાદી ગુમાવી દીધી છે.

કાવ્યાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા અને તે દાદાના પગમાં બેસી પડી. "દાદા, મારી ખાતર તમે આટલો મોટો ત્યાગ કેમ કર્યો? મારે આ મશીન નથી જોઈતું."

રણછોડદાસે કાવ્યાના માથે હાથ મૂક્યો અને પ્રેમથી તેને ઊભી કરી. "બેટા, તું રાત્રે જાગીને છાનીમાની મહેનત કરતી હતી એ હું રોજ જોતો હતો."

"પણ દાદા, એ ઘડિયાળ તમારા પપ્પાની છેલ્લી નિશાની હતી." કાવ્યાએ રડતાં રડતાં કહ્યું.

રણછોડદાસે સ્મિત સાથે કહ્યું, "નિશાનીઓ કબાટમાં પડી રહે તો ધૂળ ખાય છે, પણ જો એ કોઈનું ભવિષ્ય બનાવે તો એ અમર થઈ જાય છે."

તેમણે કાવ્યાને મશીન પાસે બેસાડી અને તેના હાથમાં કાતર આપી. "હવે રડવાનું બંધ કર અને આ મશીનથી તારું નસીબ સીવવાનું શરૂ કર."

કાવ્યાએ આંસુ લૂછીને દાદાના આશીર્વાદ લીધા. તે દિવસથી તેણે નવા મશીન પર જીવ રેડીને કામ કરવાનું શરૂ કર્યું.

તે નવા નવા ડિઝાઈનર કપડાં સીવતી અને ધીમે ધીમે આખા ગામમાં અને શહેરમાં તેનું નામ જાણીતું થવા લાગ્યું. તેની મહેનત અને લગન રંગ લાવવા લાગી હતી.

સમય વીતતો ગયો અને જોતજોતામાં પાંચ વર્ષ નીકળી ગયા. કાવ્યાએ પોતાની નાની દુકાનમાંથી એક મોટો બુટિક અને કપડાંનું મોટું કારખાનું ઊભું કરી દીધું.

આજે તે શહેરમાં સૌથી સફળ મહિલા ઉદ્યોગસાહસિક બની ગઈ હતી. તેના કારખાનામાં પચાસથી વધુ મહિલાઓ કામ કરતી હતી અને પોતાના પરિવારનું ગુજરાન ચલાવતી હતી.

કાવ્યાના નવા મોટા શોરૂમનું ઉદ્ઘાટન હતું અને આખા શહેરના મોટા વેપારીઓ હાજર હતા. આગળની મુખ્ય ખુરશી પર રણછોડદાસ પોતાના ધોળા કપડાંમાં ગર્વથી બેઠા હતા.

સ્ટેજ પરથી કાવ્યાએ માઇક હાથમાં લીધું અને પોતાના જીવનની આખી સફર બધા સામે મૂકી. તેણે જણાવ્યું કે કેવી રીતે તેના દાદાએ પોતાની સૌથી વહાલી મૂડી વેચીને તેને આ મુકામ સુધી પહોંચાડી હતી.

કાર્યક્રમ પૂરો થયા પછી એક પત્રકારે રણછોડદાસ પાસે આવીને પૂછ્યું, "દાદાજી, તમને એ જૂની સોનાની ઘડિયાળ ગુમાવવાનું ક્યારેય દુઃખ નથી થયું?"

રણછોડદાસે ધીમેથી માથું હલાવ્યું અને પોતાની પૌત્રી તરફ જોયું. તેમની આંખોમાં અપાર સંતોષ અને શાંતિ હતી.

"મેં મારી ઘડિયાળ વેચી નહોતી ભાઈ." રણછોડદાસનો અવાજ ગંભીર અને મક્કમ હતો.

પત્રકારે નવાઈ પામીને પૂછ્યું, "તો પછી તમે શું કર્યું હતું?"

રણછોડદાસે સ્મિત સાથે જવાબ આપ્યો, "મેં તો બસ એક જૂની નિર્જીવ યાદી આપીને મારી દીકરીનું જીવંત ભવિષ્ય ખરીદી લીધું હતું."

આ સાંભળીને ત્યાં ઊભેલા દરેક વ્યક્તિની આંખો ભીની થઈ ગઈ. આખા હોલમાં તાળીઓનો ગડગડાટ ગુંજી ઊઠ્યો.

કાવ્યા દોડીને આવી અને દાદાને વળગી પડી. એ ક્ષણે સોનાની કોઈ પણ ઘડિયાળ કરતાં દાદાના મુખ પરનું સ્મિત લાખો ગણું વધુ ચમકી રહ્યું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.