દાદાએ આખી જિંદગી દાદીને પ્રેમનો એક શબ્દ ન કહ્યો, મૃત્યુ પછી ખબર પડી કે...

ધનસુખભાઈ અને વિમળાબેનના લગ્નને પચાસ વર્ષ પૂરાં થઈ ગયાં હતાં. બે માળના જૂના ઘરમાં આખો પરિવાર સાથે જ રહેતો હતો. ઘરમાં નાતિ-પોતાથી લઈને બધા જ સભ્યો તેમના પ્રત્યે ઊંડો આદર રાખતા હતા.

પરંતુ ઘરના બાળકો હંમેશાં એક વાત નોટિસ કરતાં હતાં. ધનસુખભાઈ અને વિમળાબેન વચ્ચે ક્યારેય કોઈ મીઠી વાતો કે પ્રેમનો દેખાડો નહોતો થતો. તેઓ એકબીજા સાથે સાવ ઓછું અને બહુ જ કામ પૂરતું બોલતા હતા.

ધનસુખભાઈ આખો દિવસ વરંડાની લાકડાની ખુરશી પર બેસીને છાપું વાંચતા રહેતા. વિમળાબેન રસોડામાં કે ઘરમાં પોતાના કામમાં વ્યસ્ત રહેતાં. પચાસ વર્ષમાં કોઈએ ધનસુખભાઈના મોઢેથી પત્ની માટે કોઈ વખાણ સાંભળ્યા નહોતા.

એક દિવસ સાંજે દીકરાનો દીકરો આરવ અને દીકરીની દીકરી રિયા વરંડામાં બેઠા હતા. બંને જણા દાદા-દાદીને જોઈને હસી રહ્યા હતા. આરવે દાદા પાસે જઈને ધીમેથી વાત છંછેડી.

"દાદા, તમે ક્યારેય દાદીને 'આઈ લવ યુ' કહ્યું છે કે નહીં?" આરવે હસતાં હસતાં પૂછ્યું. "આજે તો પચાસ વર્ષ થઈ ગયા, હવે તો કહી દો."

ધનસુખભાઈએ ચશ્મા ઉપર કર્યા અને આરવ સામે જોયું. "આ બધી નવી ફેશન અમારા સમયમાં નહોતી," તેમણે એકદમ ગંભીર અવાજે કહ્યું અને ફરી છાપું વાંચવા લાગ્યા.

વિમળાબેન ચા લઈને બહાર આવ્યા અને આ સાંભળીને સહેજ હસી પડ્યા. તેમણે ચાનો કપ ટેબલ પર મૂકતાં કહ્યું, "બેટા, એમના મોઢેથી કોઈ દિવસ સારો શબ્દ નીકળ્યો નથી. આખી જિંદગી એમણે ક્યારેય પ્રેમથી વાત નથી કરી."

રિયાએ દાદીનો હાથ પકડ્યો અને કહ્યું, "દાદી, તમને ક્યારેય ખરાબ નથી લાગતું? આટલા વર્ષોમાં દાદાએ તમને એક વાર પણ પ્રેમનો એક શબ્દ નથી કહ્યો."

વિમળાબેને એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના પલવટ સરખો કર્યો. "હવે તો આદત પડી ગઈ છે," તેમણે શાંતિથી કહ્યું. "દરેક માણસનો સ્વભાવ અલગ હોય છે."

આ વાત પછી પણ ઘરમાં બધું સામાન્ય ચાલતું રહ્યું. પણ થોડા મહિનાઓ પછી ધનસુખભાઈની તબિયત અચાનક બગડવા લાગી. ઉંમરના કારણે તેમનું શરીર સાવ અશક્ત થઈ ગયું હતું.

એક સવારે ધનસુખભાઈ શાંતિથી ઊંઘમાં જ આ દુનિયા છોડીને જતા રહ્યા. ઘરમાં શોકની કાળી છાયા ફેલાઈ ગઈ. આખા પરિવારે ભારે હૃદયે તેમની અંતિમવિધિ પૂરી કરી.

વિમળાબેન સાવ શાંત થઈ ગયાં હતાં. તેમની આંખોમાંથી જાણે આંસુ પણ સુકાઈ ગયાં હતાં. તેઓ આખો દિવસ ધનસુખભાઈની એ ખાલી ખુરશી સામે જોઈને જ બેસી રહેતાં.

બારમા દિવસની વિધિ પૂરી થયા પછી ઘરના બધા સભ્યો ભેગા થયા. ધનસુખભાઈના જૂના કબાટ અને ફાઈલોની સફાઈ કરવાની હતી. આરવ અને તેના પપ્પાએ કબાટનો ભારે દરવાજો ખોલ્યો.

કબાટના ઉપરના ખાનામાં એક જૂનો લોખંડનો ડબ્બો પડ્યો હતો. ડબ્બા પર ઘણી ધૂળ જામી ગઈ હતી. આરવે એ ડબ્બો નીચે ઉતાર્યો અને ટેબલ પર મૂક્યો.

વિમળાબેન પણ ઓસરીમાં આવીને બેઠા. આરવે ડબ્બાનું ઢાંકણું ખોલ્યું તો અંદરથી ઘણી બધી જૂની મોટી-નાની ડાયરીઓ અને કાગળના ટુકડા બહાર આવ્યા.

તે કોઈ સરકારી કાગળો કે બેંકની પાસબુક નહોતી. દરેક કાગળ પર ધનસુખભાઈના સુંદર અક્ષરોમાં તારીખ સાથે કંઈક લખાણ લખેલું હતું. આરવે એક ડાયરી ખોલીને પહેલું પાનું વાંચવાનું શરૂ કર્યું.

"૧૨ માર્ચ ૧૯૭૮: આજે વિમળાને બહુ તાવ હતો. મેં રસોડામાં જઈને ચા બનાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ બળી ગઈ. પછી હું સાઇકલ લઈને દૂરથી એના માટે ઉકાળો લઈ આવ્યો. એ સોઈ ગઈ પછી મેં એના માથા પર ભીનું રૂમાલ મૂક્યું હતું. એને ખબર નથી પણ હું આખી રાત જાગ્યો હતો."

આ વાંચતાં જ આરવનો અવાજ અટકી ગયો. ઘરમાં બેઠેલા બધા લોકો એકદમ શાંત થઈ ગયા. વિમળાબેને પોતાની નજર ડાયરી તરફ ફેરવી.

આરવે બીજી એક નાની ચિઠ્ઠી ઉપાડીને વાંચી. "૫ ઓગસ્ટ ૧૯૮૫: આજે રસ્તામાં વિમળાની મનપસંદ ગુલાબજાંબુની દુકાન આવી હતી. ઘરમાં પૈસા ઓછા હતા એટલે મેં મારી સિગરેટ પીવાની ટેવ છોડી દીધી અને એ પૈસાથી એના માટે મીઠાઈ લીધી. એના ચહેરા પરનું હાસ્ય જોઈને મારો આખો થાક ઊતરી ગયો."

એક પછી એક ડાયરીઓમાંથી પચાસ વર્ષના પૃષ્ઠો ખુલવા લાગ્યા. દરેક પાના પર ધનસુખભાઈએ વિમળાબેન માટે કરેલી કોઈ ને કોઈ નાની સંભાળનો ઉલ્લેખ હતો.

"૧૮ નવેમ્બર ૧૯૯૨: આજે મેં એના માટે નવી સાડી ખરીદી. મેં એને કહ્યું કે વેપારીએ સેલમાં મફત આપી છે. જો હું કહીશ કે મેં સ્પેશિયલ લીધી છે તો એ વાપરશે નહીં અને સાચવી રાખશે."

"૨૨ જાન્યુઆરી ૨૦૦૪: વિમળાના પગમાં બહુ દુખાવો રહે છે. હું રોજ રાત્રે એ ઊંઘી જાય પછી એના પગમાં ધીમેથી તેલ ઘસી આપું છું. જો એ જાગી જશે તો મને ના પાડશે એટલે હું એના ઊંઘવાની રાહ જોઉં છું."

આ બધું સાંભળીને હોલમાં બેઠેલા દરેક સભ્યની આંખોમાંથી ધારા વહેવા લાગી. આરવ અને રિયા બંને રડી પડ્યા. જે દાદાને તેઓ સાવ લાગણીહીન સમજતા હતા, તેમણે પોતાની આખી જિંદગી પત્નીના પ્રેમમાં જ વિતાવી દીધી હતી.

છેલ્લા કાગળ પર ધનસુખભાઈની તબિયત બગડી તે દિવસની તારીખ હતી. તેમાં લખ્યું હતું, "હું ક્યારેય મોઢેથી 'લવ યુ' નથી કહી શક્યો, કારણ કે મને બોલતાં નથી આવડતું. પણ ઈશ્વરે મને વિમળાનો સાથ આપ્યો એ જ મારી જિંદગીની સૌથી મોટી ભેટ છે. એના વગર હું સાવ અધૂરો છું."

વિમળાબેનના ધ્રૂજતા હાથ આગળ વધ્યા અને તેમણે એ ડાયરી પોતાના છાતીએ લગાવી દીધી. પચાસ વર્ષથી જે આંસુ રોકાઈ રહ્યા હતા, તે આજે એકસાથે વહી નીકળ્યા.

વિમળાબેનના ચહેરા પર દર્દની વચ્ચે પણ એક અનોખું અને પવિત્ર સ્મિત આવી ગયું. તેમણે આસપાસ બેઠેલા બાળકો સામે જોયું અને ભરાયેલા અવાજે બોલ્યા.

"એણે આખી જિંદગી મને ક્યારેય 'આઈ લવ યુ' ન કહ્યું," વિમળાબેને આંસુ લૂછતાં કહ્યું. "એણે તો બસ પચાસ વર્ષ સુધી એ પ્રેમ જીવીને બતાવ્યો."

આખા ઘરમાં એક અનોખી શાંતિ અને આદરનું વાતાવરણ છવાઈ ગયું. પ્રેમ માત્ર શબ્દો બોલવામાં નથી હોતો, પણ સાચા મનથી નિભાવવામાં હોય છે તે વાત આજે આખા પરિવારને સમજાઈ ગઈ હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.