ભાઈ રાખડી બંધાવવા બહેનના ઘરે જઈ ન શક્યો અને પૈસા ઓનલાઈન મોકલી દીધા, સાંજે ઘરે આવ્યો તો બહેને પૈસા પાછા મોકલાવેલા હતા, બહેનને ફોન કર્યો તો તેને કહ્યું...
માધવના હાથમાં રહેલી ચાવીઓનો જૂનો ઝૂડો આજે પહેલા કરતા વધુ ભારે લાગતો હતો. તેની ઓફિસના બિલ્ડિંગની લિફ્ટ બગડી ગઈ હતી એટલે તેને ચોથા માળ સુધી પગથિયાં ચઢવા પડ્યા હતા. તેના ચામડાના બૂટ કોંક્રિટના પગથિયાં પર એક સૂકો અને કઠોર અવાજ કરી રહ્યા હતા. તેના ખભા પર લટકતી લેપટોપ બેગનો પટ્ટો તેના શર્ટના કાપડમાં ભીંસાઈ રહ્યો હતો.
તેણે ઓફિસના લાકડાના દરવાજાને જોરથી ધક્કો માર્યો ત્યારે તેની મિજાગરીએ એક તીણો અવાજ કર્યો. અંદર એસીની ઠંડી હવા તેના ચહેરા પર વાગી પણ તેને કોઈ શાંતિ ન મળી. આજે રક્ષાબંધનનો તહેવાર હતો અને તેની સામે ટેબલ પર બ્લુ-પ્રિન્ટ્સનો મોટો ઢગલો પડેલો હતો. તેના ફોન પર વારંવાર આવતા મેસેજ તેની એકાગ્રતા તોડી રહ્યા હતા.
માધવે ટેબલ પર પડેલા કાચના ગ્લાસમાંથી ઠંડુ પાણી પીધું અને પોતાના કપાળ પરનો પરસેવો લૂછ્યો. તેણે પોતાનો મોંઘો સ્માર્ટફોન હાથમાં લીધો અને બેંકની એપ્લિકેશન ખોલી. તેની આંગળીઓ સ્ક્રીન પર ઝડપથી ચાલી રહી હતી. તેણે પોતાની નાની બહેન સરિતાના ખાતામાં દસ હજાર રૂપિયા જમા કરાવી દીધા. તેની પાસે ઘરે જવાનો સમય નહોતો એટલે તેણે આ રસ્તો અપનાવ્યો હતો.
પૈસા મોકલ્યા પછી તેણે એક ટૂંકો મેસેજ પણ ટાઈપ કરી દીધો. તેણે લખ્યું કે સરિતા આ વખતે કામ બહુ છે એટલે હું ગામડે આવી શકું તેમ નથી. આ પૈસામાંથી તારા માટે કોઈ સારી ભેટ ખરીદી લેજે અને મને માફ કરજે. તેણે ફોન ટેબલ પર ઊંધો મૂકી દીધો અને ફરીથી નકશાઓમાં ખોવાઈ ગયો. ઓફિસમાં ચાલતા પંખાનો અવાજ તેને કોઈ જૂની યાદમાં લઈ જતો હતો.
નાનપણમાં જ્યારે તેઓ ગામડાના કાચા મકાનમાં રહેતા હતા ત્યારે ઉત્સાહ અલગ હતો. સરિતા આખું અઠવાડિયું પહેલાથી જ તૈયારીઓ શરૂ કરી દેતી હતી. તે રંગીન કાગળ અને રેશમના દોરા લાવીને પોતાના હાથે રાખડી બનાવતી હતી. માધવ ત્યારે નાનો હતો પણ તેને એ દોરામાં રહેલો વ્હાલ સમજાતો હતો. આજે તે મોટો એન્જિનિયર બની ગયો હતો પણ તે વ્હાલ ક્યાંક ખોવાઈ ગયું હતું.
સાંજે સાત વાગ્યે જ્યારે આખું શહેર રોશનીથી ઝળહળી રહ્યું હતું ત્યારે માધવ ઘરે જવા નીકળ્યો. તેના રસ્તામાં ઘણી મીઠાઈની દુકાનો આવતી હતી જ્યાં ભીડ જામી હતી. લોકો નવા કપડાં પહેરીને હસતા મોઢે ફરી રહ્યા હતા. માધવે પોતાની ગાડીનો કાચ ચઢાવી દીધો જેથી બહારનો કોલાહલ અંદર ન આવે. તેને અચાનક એક વિચિત્ર ખાલીપો અનુભવાવા લાગ્યો હતો.
જ્યારે તે પોતાના એપાર્ટમેન્ટના દરવાજે પહોંચ્યો ત્યારે તેને જમીન પર એક નાનું પાર્સલ પડેલું દેખાયું. આ પાર્સલ રફ કાગળમાં લપેટેલું હતું અને તેના પર શણની દોરી બાંધેલી હતી. તેના પર સરિતાના અક્ષરોમાં તેનું નામ અને સરનામું લખેલું હતું. માધવે તે પાર્સલ ઉપાડ્યું તો તેને તે ઘણું હલકું લાગ્યું. તેના મનમાં વિચાર આવ્યો કે સરિતાએ આટલી જલ્દી શું મોકલ્યું હશે.
ઘરની અંદર જઈને તેણે લાઈટ ચાલુ કરી અને સોફા પર બેસીને પાર્સલ ખોલ્યું. અંદર એક જૂની લાકડાની પેટી હતી જે તેમના પિતાજીની હતી. તે પેટી ખોલતા જ અંદરથી ચંદનની ભીની સુગંધ પ્રસરી ગઈ. અંદર રેશમનો એક સાદો લાલ દોરો પડ્યો હતો જેની વચ્ચે એક નાનું મોતી હતું. તેની નીચે તે દસ હજાર રૂપિયાની રોકડ રકમ પણ પડી હતી જે તેણે સવારે મોકલી હતી.
માધવની આંખો સ્થિર થઈ ગઈ અને તેના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેણે રૂપિયાની નીચે પડેલી એક નાની ચિઠ્ઠી બહાર કાઢી. કાગળ થોડો કરચલીવાળો હતો પણ તેમાં લખાયેલા શબ્દો સ્પષ્ટ હતા. સરિતાએ લખ્યું હતું કે મોટાભાઈ મને તમારા પૈસાની ક્યારેય જરૂર નહોતી. મારે તો બસ તમારા કાંડા પર આ રેશમનો દોરો બાંધીને તમારી આરતી ઉતારવી હતી.
ચિઠ્ઠીમાં આગળ લખ્યું હતું કે આ વખતે પણ હું તમારા આવવાની રાહ જોતી ઉંબરે બેઠી હતી. મારે ભેટમાં કોઈ મોંઘી વસ્તુ કે કપડાં જોઈતા નથી. આવતી વખતે જ્યારે તમે આવો ત્યારે આ કાગળના ટુકડા નહીં પણ તમારો થોડો સમય લઈને આવજો. તમારી રાહ જોતી તમારી નાની બહેન સરિતા. માધવના હાથમાંથી તે ચિઠ્ઠી નીચે પડી ગઈ અને તેની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
તેણે પેલો રેશમનો દોરો ઉપાડ્યો અને તેને પોતાની હથેળીમાં મૂક્યો. તે દોરામાં કોઈ ચમક નહોતી પણ તેમાં એક અલગ જ હૂંફ હતી. તેણે તરત જ પોતાનો ફોન ઉપાડ્યો અને ગામડે જતી બસની ટિકિટ ચેક કરવા લાગ્યો. તેને સમજાયું કે જે સંબંધોને તે પૈસાથી તોલતો હતો તે કિંમતી સમય માંગતા હતા. રાત્રે મોડે સુધી તે બારી પાસે બેસી રહ્યો અને આભમાં દેખાતા ચંદ્રને જોતો રહ્યો.
તેણે પોતાના સામાનમાં બે જોડી કપડાં મૂક્યા અને ગાડીની ચાવી લીધી. રાતના અંધારામાં તે પોતાની બહેનના ઘરે જવા રવાના થયો. રસ્તામાં આવતા પવનમાં તેને માટીની સુગંધ આવતી હતી. તેને હવે કોઈ થાક લાગતો નહોતો કે કોઈ ઓફિસનું કામ યાદ આવતું નહોતું. બસ તેના મનમાં એક જ ઈચ્છા હતી કે સવાર પડે તે પહેલા તે સરિતા પાસે પહોંચી જાય.