બીજી સ્ત્રી માટે ઘર છોડીને ગયેલો પતિ પાંચ વર્ષ પછી પાછો આવ્યો ત્યારે પત્નીએ...

ગાંધીધામના એક શાંત વિસ્તારમાં આવેલા બે માળના ઘરમાં રવિવારની સવાર દરરોજ કરતાં અલગ હતી. નીલેશ ચાઇનો કપ હાથમાં લઈને ડ્રોઇંગરૂમના સોફા પર બેઠો હતો. સામે કાચના ટેબલ પર છાપું પડ્યું હતું, પણ તેનું ધ્યાન ક્યાંક બીજે જ હતું. તે થોડો અસ્વસ્થ દેખાતો હતો.

રસોડામાંથી ગરમ પોહાની ડિશ લઈને કાજલ બહાર આવી. કાજલે ટેબલ પર ડિશ મૂકી અને નીલેશ સામે સ્મિત કર્યું. બંનેના લગ્નને બાર વર્ષ પૂરાં થઈ ગયાં હતાં. બાર વર્ષનો આ સમય ખૂબ જ શાંતિથી વિત્યો હતો. કાજલે ઘરની દરેક નાની-મોટી જવાબદારી બહુ જ સરસ રીતે સંભાળી હતી. નીલેશના મા-બાપની સેવા કરવાથી લઈને દસ વર્ષના દીકરા રોહનની સંભાળ સુધી કાજલે ક્યારેય કોઈ ફરિયાદ નહોતી કરી.

"તમે ચા પૂરી કરો, હું રોહનને ઉઠાડી દઉં છું," કાજલે બહુ જ સહજતાથી કહ્યું.

નીલેશે ચાનો કપ ટેબલ પર મૂક્યો. તેનો અવાજ થોડો ધ્રૂજતો હતો. "કાજલ, રોહનને પછી ઉઠાડજે. મારે તારી સાથે એક બહુ જ અગત્યની વાત કરવી છે. તું બેસ અહીં."

કાજલ થોડી અટકી. નીલેશના ચહેરા પરની ગંભીરતા જોઈને તેણે સોફા પર જગ્યા લીધી. "શું થયું નીલેશ? ઓફિસમાં કોઈ તકલીફ છે?"

નીલેશે થોડી ક્ષણો માટે નજર ઝુકાવી લીધી. પછી તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને કાજલની આંખોમાં જોઈને કહ્યું, "કાજલ, હું તારાથી કોઈ વાત છુપાવવા નથી માગતો. મને ઓફિસમાં કામ કરતી શ્વેતા સાથે પ્રેમ થઈ ગયો છે. અમે છેલ્લા એક વર્ષથી એકબીજાને પસંદ કરીએ છીએ."

કાજલના હાથમાં રહેલું રૂમાલ સરી પડ્યું. તેને લાગ્યું કે કદાચ નીલેશ કોઈ મજાક કરી રહ્યો છે. પણ નીલેશના ચહેરા પર મજાકની કોઈ રેખા નહોતી.

નીલેશે આગળ બોલવાનું ચાલુ રાખ્યું, "આપણે આટલા વર્ષો સાથે રહ્યા, પણ મને લાગે છે કે આપણા વચ્ચે એ પ્રેમ ક્યારેય નહોતો. તું એક બહુ સારી ગૃહિણી છે, પણ મારી પસંદગી અલગ છે. હું શ્વેતા સાથે નવી જિંદગી શરૂ કરવા માગું છું. મારે તારાથી અળગા થવું છે. હું તને ડિવોર્સ આપવા માગું છું."

ડ્રોઇંગરૂમમાં સન્નાટો વ્યાપી ગયો. ઘરના ખૂણામાં ચાલતી ઘડિયાળનો ટિક-ટિક અવાજ પણ મોટો લાગવા માંડ્યો. કોઈ પણ સ્ત્રી માટે આઘાતનો એવો પહાડ હતો જે ક્ષણભરમાં તેની આખી દુનિયા વેરવિખેર કરી નાખે.

કાજલની આંખોમાંથી એક પણ આંસુ ના પડ્યું. તે સાવ શાંત થઈ ગઈ. તેણે નીલેશ સામે જોયું. નીલેશને લાગતું હતું કે કાજલ અત્યારે બૂમો પાડશે, રડશે, તેને ગાળો દેશે અથવા પગે પડીને કરગરશે. પણ એવું કશું જ ના થયું.

કાજલે બહુ જ ધીમા અને સંતુલિત અવાજે પૂછ્યું, "તમે આ નિર્ણય બહુ વિચારીને લીધો છે?"

"હા," નીલેશે તુરંત જ કહ્યું. "મેં બહુ વિચાર કર્યો છે. હું તને અને રોહનને આર્થિક રીતે કોઈ તકલીફ નહીં પડવા દઉં. આ ઘર તારા નામે કરી દઈશ અને દર મહિને ખર્ચ પણ મોકલીશ."

કાજલ સોફા પરથી ઊભી થઈ. તેણે ટેબલ પરથી ખાલી કપ ઉપાડ્યો. "મારે તમારી સંપત્તિ કે પૈસા નથી જોઈતા. જો તમારું મન આ ઘરમાં અને મારામાં નથી, તો તમને રોકી રાખવાનો કોઈ અર્થ નથી. તમે કાગળો તૈયાર કરાવો, હું સહી કરી દઈશ."

નીલેશ સ્તબ્ધ થઈને કાજલ સામે તાકી રહ્યો. તેને વિશ્વાસ જ નહોતો થતો કે આટલી મોટી વાત કાજલે આટલી સરળતાથી સ્વીકારી લીધી.

આ વાત ઘરમાં ફેલાતાં જ હંગામો મચી ગયો. નીલેશના માતા-પિતાએ નીલેશને બહુ સમજાવ્યો, ગુસ્સો કર્યો. કાજલના ઘરવાળા પણ દોડી આવ્યા. બધાને એમ હતું કે કાજલ ભાંગી પડશે. સગાં-સંબંધીઓએ કાજલને કહ્યું કે તે નીલેશ સામે કોર્ટમાં કેસ કરે, તેનો હક માગે અને આ લગ્ન બચાવવા માટે લડે.

પણ કાજલે દરેકને એક જ જવાબ આપ્યો, "જે માણસના દિલમાંથી મારા માટેનો પ્રેમ જતો રહ્યો હોય, તેને કાનૂન કે સમાજની દુહાઈ આપીને મારી પાસે રાખવાનો કોઈ અર્થ નથી. જબરદસ્તીથી મેળવેલો સાથ ક્યારેય સુખ નથી આપતો."

એક મહિનામાં ડિવોર્સની પ્રક્રિયા પૂરી થઈ ગઈ. નીલેશ પોતાનો સામાન લઈને અલગ થઈ ગયો. સગાં-સંબંધીઓએ કાજલ પ્રત્યે સહાનુભૂતિ દેખાડવાનું શરૂ કર્યું. ઘણા લોકો પીઠ પાછળ વાતો કરતા કે 'હવે આ બિચારી એકલી સ્ત્રી આઠ વર્ષના દીકરાને લઈને કેવી રીતે જીવશે? એનું જીવન તો બરબાદ થઈ ગયું.'

પણ કાજલે પોતાને રૂમમાં પુરીને રડવામાં સમય ના બગાડ્યો. તેને ખબર હતી કે હવે તેની પાસે કમજોર થવાનો વિકલ્પ નહોતો. તેની પાસે એક નાનો દીકરો હતો જેનું ભવિષ્ય તેના હાથમાં હતું.

કાજલને નાનપણથી જ કેટરિંગ અને પરંપરાગત વાનગીઓ બનાવવાનો બહુ શોખ હતો. લગ્ન પછી તેણે આ બધું છોડી દીધું હતું. હવે તેણે પોતાના આ શોખને જ પોતાની તાકાત બનાવવાનું નક્કી કર્યું.

તેણે પોતાની નાની બચતમાંથી ઘરમાંથી જ ટિફિન સર્વિસ શરૂ કરી. શરૂઆતમાં માત્ર બે-ત્રણ ટિફિન જતાં હતાં. કાજલ સવારે ચાર વાગે ઊઠતી, પોતે જ શાકભાજી ખરીદવા જતી અને શુદ્ધ તથા સ્વાદિષ્ટ રસોઈ બનાવતી. તેના હાથના સ્વાદમાં એવી જાદુઈ સ્પર્શ હતી કે ધીમે ધીમે તેની માંગ વધવા લાગી.

છ મહિનામાં જ ટિફિનની સંખ્યા પચાસ વટાવી ગઈ. કાજલે પોતાના કામને નામ આપ્યું 'માતૃકૃપા હોમમેડ ફૂડ્સ'. તેણે બે વિધવા બહેનોને પણ કામ પર રાખી.

જે કાજલ પહેલાં માત્ર ઘરની ચાર દિવાલો વચ્ચે રહેતી હતી, તે હવે એક સફળ ઉદ્યોગસાહસિક બની રહી હતી. તેણે બેંકમાંથી નાની લોન લઈને એક મોટું રસોડું ભાડે લીધું. શહેરમાં તેની સ્વાદિષ્ટ વાનગીઓના ઓર્ડર લગ્નો અને પ્રસંગોમાં પણ મળવા લાગ્યા.

બે વર્ષ વિતી ગયા. કાજલનું કામ હવે આખા શહેરમાં જાણીતું થઈ ગયું હતું. તેણે પોતાના દીકરા રોહનને શહેરની સૌથી સારી શાળામાં મૂક્યો હતો. તેના ચહેરા પર હવે એક અલગ જ આત્મવિશ્વાસ અને તેજ હતું. તે પોતાના પગ પર ઊભી હતી અને તેને નીલેશની કે કોઈ અન્યના આર્થિક ટેકાની જરૂર નહોતી.

બીજી તરફ, નીલેશની જિંદગી સાવ અલગ મોડ લઈ રહી હતી.

શ્વેતા સાથે લગ્ન કર્યા પછી શરૂઆતમાં બધું સારું ચાલ્યું. પણ ધીમે ધીમે શ્વેતાની ઊંચી અપેક્ષાઓ અને મોંઘા શોખ નીલેશના બજેટ બહાર જવા લાગ્યા. ઘરમાં દરરોજ નાની-નાની વાતે ઝઘડા થવા લાગ્યા. શ્વેતાને નીલેશના માતા-પિતા સાથે રહેવું ગમતું નહોતું, એટલે નીલેશે તેના મા-બાપથી પણ દૂર થવું પડ્યું.

એવામાં નીલેશની કંપનીમાં મોટું નુકસાન થયું. કંપનીએ નીલેશ સહિત ઘણા કર્મચારીઓને નોકરીમાંથી છૂટા કરી દીધા. નીલેશ પાસે જે બચત હતી તે શ્વેતાના ખર્ચાઓમાં પૂરી થઈ ગઈ હતી.

જ્યારે નીલેશ પાસે પૈસા ખૂટી ગયા અને તે બેરોજગાર થઈ ગયો, ત્યારે શ્વેતાનો સ્વભાવ સાવ બદલાઈ ગયો. તેને નીલેશ સાથે રહેવામાં હવે કોઈ રસ નહોતો. એક દિવસ નીલેશ ઘરે આવ્યો ત્યારે શ્વેતા પોતાનો સામાન પેક કરીને જતી રહી હતી. તે જતાં જતાં એક પત્ર મૂકી ગઈ હતી કે તે નીલેશ સાથે હવે વધુ રહી શકે તેમ નથી.

જે પ્રેમ માટે નીલેશે પોતાનું બાર વર્ષ જૂનું ઘર, પત્ની, દીકરો અને મા-બાપ છોડ્યા હતા, તે જ પ્રેમે તેને અધવચ્ચે છોડી દીધો હતો. નીલેશ સાવ રસ્તા પર આવી ગયો. તેની પાસે ના તો નોકરી હતી, ના તો પૈસા હતા અને ના તો કોઈ સંબંધ.

તેના પોતાના માતા-પિતા પણ તેના આ વર્તનથી દુઃખી થઈને ભાડાના મકાનમાં અલગ રહેવા જતા રહ્યા હતા. નીલેશ ભાંગી પડ્યો. તેને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થવા લાગ્યો. તેને દરરોજ કાજલની યાદ આવતી. કાજલનું એ શાંત રહેવું, ઘર સાચવવું અને ક્યારેય કોઈ અપેક્ષા વગર પ્રેમ આપવો, આ બધું તેને હવે સમજાઈ રહ્યું હતું.

પાંચ વર્ષ વિતી ગયા હતા.

એક સાંજે કાજલ પોતાની નવી ઓફિસમાં બેઠી હતી. તેની કંપની હવે મોટી થઈ ગઈ હતી અને તેની નીચે વીસથી વધુ મહિલાઓ કામ કરતી હતી. તેનો દીકરો રોહન હવે તેર વર્ષનો થઈ ગયો હતો અને ભણવામાં ખૂબ હોંશિયાર હતો.

ઓફિસનો દરવાજો ખુલ્યો. કાજલે નજર ઊંચી કરી. સામે નીલેશ ઊભો હતો.

નીલેશના કપડાં જૂના અને કરચલીવાળા હતા. ચહેરા પર થાક અને ઉંમર કરતાં વધુ ઘડપણ દેખાતું હતું. તેની આંખોમાં શરમ અને પસ્તાવો ચોખ્ખો જોઈ શકાતો હતો.

કાજલે બહુ જ સન્માન સાથે કહ્યું, "આવો નીલેશ. બેસો."

નીલેશ ધીમેથી ખુરશી પર બેઠો. તેનાથી કાજલની આંખોમાં સીધું જોઈ શકાતું નહોતું. જે કાજલને તે પાંચ વર્ષ પહેલાં એક સામાન્ય અને અસહાય ગૃહિણી સમજીને છોડી ગયો હતો, તે જ કાજલ આજે એક મક્કમ અને આત્મનિર્ભર સ્ત્રી તરીકે તેની સામે બેઠી હતી.

"કેમ આવવાનું થયું?" કાજલે શાંતિથી પૂછ્યું.

નીલેશનો અવાજ કાંપી રહ્યો હતો. "કાજલ... હું સાવ બરબાદ થઈ ગયો છું. મેં તારી સાથે જે કર્યું એનો પસ્તાવો મને દરરોજ સળગાવે છે. શ્વેતા મને છોડીને જતી રહી. મારી પાસે હવે કશું જ નથી બચ્યું."

કાજલ ચુપચાપ તેની વાત સાંભળતી રહી.

નીલેશ ખુરશીમાંથી ઊભો થયો અને કાજલ સામે હાથ જોડ્યા. "કાજલ, મને માફ કરી દે. હું રખડી ગયો છું. મેં તારું મૂલ્ય ના સમજ્યું. શું આપણે ફરીથી નવી શરૂઆત ના કરી શકીએ? હું બદલાઈ ગયો છું. હું તને અને રોહનને જિંદગીભર કોઈ તકલીફ નહીં પડવા દઉં."

નીલેશની આંખોમાંથી દડ-દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા.

કાજલ ઊભી થઈ. તેણે ટેબલ પરથી પાણીનો ગ્લાસ નીલેશ તરફ સરકાવ્યો.

"નીલેશ, પાણી પી લો," કાજલે ખૂબ જ શાંતિથી કહ્યું.

પછી કાજલે તેની સામે જોઈને કહ્યું, "નીલેશ, તમે જે કર્યું એના માટે મારા મનમાં હવે કોઈ ગુસ્સો કે કડવાશ નથી. મેં તમને ક્યારનીય માફી આપી દીધી છે."

નીલેશના ચહેરા પર આશાનું એક કિરણ ચમક્યું. "સાચે કાજલ? તું મને માફ કરી દીધો?"

"હા," કાજલે મક્કમ અવાજે કહ્યું. "માફી આપી દેવી એ મારા મનની શાંતિ માટે જરૂરી હતું. પણ માફી આપવાનો અર્થ એ નથી કે હું એ જ જિંદગીમાં પાછી જાઉં જે જિંદગીએ મને તોડી નાખી હતી."

નીલેશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો.

કાજલે આગળ કહ્યું, "તમે જ્યારે મને છોડીને ગયા, ત્યારે મને લાગતું હતું કે મારી દુનિયા પૂરી થઈ ગઈ. પણ એ પાંચ વર્ષોમાં મેં મારી નવી ઓળખ બનાવી છે. મેં મારી જાતને શોધી છે. હું આજે જે છું, એ મારી મહેનત અને આત્મસન્માનના કારણે છું. હવે હું ફરીથી એ જ જૂના મોડ પર પાછી નથી જઈ શકતી."

"પણ રોહન?" નીલેશે આખરી પ્રયાસ કરતા પૂછ્યું. "એને એના પપ્પાની જરૂર છે."

"રોહન હવે મોટો થઈ ગયો છે," કાજલે કહ્યું. "એ સમજે છે કે એની માએ એના માટે કેટલી મહેનત કરી છે. તમે રોહનના પિતા છો અને હંમેશાં રહેશો. તમે તેને જ્યારે પણ મળવા માગો, મળી શકો છો. હું તમને ક્યારેય નહીં રોકું. પણ એક પતિ તરીકે તમારો અને મારો રસ્તો પાંચ વર્ષ પહેલાં જ અલગ થઈ ગયો હતો."

નીલેશ સમજી ગયો કે કાજલનો નિર્ણય આખરી હતો. તે કોઈ ગુસ્સામાં કે બદલાની ભાવનાથી આ નથી બોલી રહી, પણ પોતાના આત્મસન્માન અને સ્વાભિમાન માટે બોલી રહી હતી.

નીલેશનું માથું નમી ગયું. તેણે આંસુ લૂછ્યા. "તારી વાત સાચી છે કાજલ. હું જ તને લાયક નહોતો. તું આજે જે સ્થાને છે, એ તારો હક છે."

નીલેશ ધીમેથી ઓફિસનો દરવાજો ખોલીને બહાર નીકળી ગયો.

કાજલે બારીમાંથી બહાર જોયું. સૂરજ આથમવાની તૈયારીમાં હતો પણ આકાશમાં એક સુંદર લાલીમા છવાયેલી હતી. તેને આજે પોતાના પર ગર્વ અનુભવાયો. તેણે કોઈ સાથે લડાઈ નહોતી કરી, કોઈનો તિરસ્કાર નહોતો કર્યો, છતાં તેણે પોતાની જિંદગીને એક એવા વળાંક પર લાવી દીધી હતી જ્યાં તેને કોઈના ટેકાની જરૂર નહોતી.

સાંજે જ્યારે રોહન ઘરે આવ્યો, ત્યારે તેણે કાજલને આલિંગન આપ્યું. ઘરમાં શાંતિ અને પ્રેમનો માહોલ હતો. કાજલે સમજી લીધું હતું કે જીવનમાં કોઈ આપણને તોડી જાય, તો પણ આપણે આપણી જાતને ફરીથી જોડી શકીએ છીએ. સાચું ક્ષમાદાન એ છે કે આપણે જૂના ઘા ભૂલીને આગળ વધીએ, પણ પોતાની જાતને ક્યારેય નીચી ના પડવા દઈએ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.