બંગલાના બગીચામાં કામ કરવા આવેલો બાળક મહેનતાણામાં પૈસા નહિ, પણ એવી વસ્તુ માંગી કે આંટીની આંખો...

આકરા ઉનાળાનો બળબળતો બપોર હતો. સૂર્ય જાણે અગ્નિગોળો બનીને ધરતી પર તપી રહ્યો હતો. એક મોંઘી ગાડીઓના અવાજથી ગુંજતા પોશ વિસ્તારના રસ્તા પર, એક નાનકડો બાળક ઊભો હતો. એના મેલાઘેલા કપડાં, રુક્ષ હોઠ અને થાકેલી આંખો જોઈને કોઈ પણ કહી શકે કે એ કેટલો ભૂખ્યો હતો. પણ એની આંખોમાં એક અનોખી ચમક હતી, એક આશા, જે એને વારંવાર એક મોટા આલીશાન બંગલાના દરવાજા તરફ ખેંચી રહી હતી.

એનું નામ કમલ હતું. બાર વર્ષની ઉંમર, પણ એના ચહેરા પર નાની ઉંમર કરતા વધુ ગંભીરતા હતી. પેટમાં ઊઠતા અગ્નિને શાંત કરવા માટે એણે ઘણી મહેનત કરી હતી, પણ ભૂખનો અહેસાસ એના દરેક પ્રયત્નને નિષ્ફળ બનાવી રહ્યો હતો. એણે એકાદ ક્ષણ માટે હિંમત ભેગી કરી અને ધીમે ધીમે બંગલાના દરવાજા તરફ આગળ વધ્યો. એના ધ્રૂજતા હાથે ડોરબેલનું બટન દબાવ્યું. એના હૃદયના ધબકારા એટલા તેજ હતા કે એને લાગ્યું કે આજુબાજુ કોઈ પણ એનો અવાજ સાંભળી લેશે.

થોડી જ ક્ષણોમાં દરવાજો ખૂલ્યો. અંદરથી એક સ્ત્રી બહાર આવી. એમનું નામ હિરલબેન હતું, લગભગ પાંત્રીસ-ચાલીસ વર્ષના લાગતા હતા. એમના ચહેરા પર થોડી ચિંતા હતી, કદાચ કોઈ અગત્યના કામમાં હતા. એમણે ઉપરથી નીચે સુધી કમલને જોયો અને પૂછ્યું, “શું જોઈએ છે?”

કમલે નમ્રતાથી હાથ જોડીને ધીમા અવાજે કહ્યું, “આંટી, હું તમારો બગીચો સાફ કરી દઉં?”

હિરલબેને એની સામે જોયું. એમને લાગ્યું કે આ કોઈ ભીખ માંગનારો બાળક હશે. એમણે કડકાઈથી કહ્યું, “ના, અમારે કોઈ કામ નથી કરાવવું.” આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

હિરલબેનના જવાબથી કમલની આંખોમાં ચમકેલી આશાનો તણખો ઓલવાઈ ગયો. પણ એણે હિંમત ન હારી. “પ્લીઝ, આંટી... હું બહુ સરસ રીતે સાફ કરી આપીશ,” એણે કરગરતા અવાજે ફરીથી વિનંતી કરી.

હિરલબેને કમલના ચહેરા પર ધ્યાનથી જોયું. એની આંખોમાં રહેલી માસૂમિયત અને લાચારીએ એમના હૃદયને હચમચાવી દીધું. એમના મનમાં એક વિચાર આવ્યો કે આ બાળક ભિખારી નથી. એ કામ કરીને પોતાની ભૂખ શાંત કરવા માંગે છે.

એમનું હૃદય પીગળ્યું. એમણે કહ્યું, “સારું, કેટલા પૈસા લઈશ?”

કમલે માથું નીચું કરીને ધીમા અવાજે કહ્યું, “પૈસા નહીં, આંટી. બસ, જમવાનું આપી દેજો.”

હિરલબેનનું હૃદય કંપી ઊઠ્યું. એમની આંખો ભરાઈ આવી. પોતાના નાના દીકરા આરવનો વિચાર આવ્યો. આરવ પણ અભ્યાસ માટે બીજા શહેરમાં રહેતો હતો. કદાચ કોઈ દિવસ આરવને પણ આવી જ ભૂખ લાગે અને કોઈ તેને પ્રેમથી જમાડે, એવો વિચાર આવતા એમની આંખોમાં પાણી આવી ગયું. કમલની મહેનત કરવાની ભાવનાએ એમને લાગ્યું કે આ બાળક ફક્ત ભૂખ્યો જ નથી, એ આત્મસન્માન પણ ધરાવે છે.

હિરલબેને કમલને દરવાજો ખોલીને અંદર બોલાવ્યો અને પ્રેમથી કહ્યું, “અંદર આવી જા, પહેલાં જમી લે. પછી જે કામ કરવું હોય એ કરજે.”

કમલની આંખોમાં ફરીથી આશાની ચમક આવી ગઈ. એ ધીમે ધીમે અંદર આવ્યો. હિરલબેન સીધા રસોડામાં ગયા. એમણે એક મોટી થાળીમાં ગરમાગરમ રોટલી, દાળ, શાક અને સલાડ પીરસીને કમલને આપ્યું. કમલ ભૂખ્યો હતો, પણ એ ઝડપથી જમ્યો નહીં. ધીમે ધીમે કોળિયા ભરતો હતો, જાણે દરેક કોળિયા સાથે એના આત્મસન્માનનો ભાર ઓછો થતો હોય.

હિરલબેન એને દૂરથી જોઈ રહ્યાં હતાં. જમ્યા પછી કમલે પોતાના કપડાં ખંખેર્યા અને તરત જ બગીચાની સફાઈમાં લાગી ગયો. એ ખૂબ મહેનતથી અને એકદમ ચોકસાઈથી કામ કરતો હતો. હિરલબેન એને જોતાં જ રહ્યાં. એમના મનમાં ફક્ત એક જ સવાલ ઘુમરાતો હતો: શું ભૂખની કિંમત ફક્ત રોટલી હોય છે કે પછી એવો પ્રેમ, જે કહ્યા વગર પણ કોઈની જરૂરત સમજી જાય?

થોડી વાર પછી જ્યારે કમલે સફાઈનું કામ પૂરું કર્યું, ત્યારે હિરલબેને એક બીજી થાળીમાં જમવાનું પીરસ્યું અને એને આપ્યું.

કમલે આશ્ચર્યથી એમની સામે જોયું, “આંટી, મેં તો જમી લીધુ...”

હિરલબેન સ્મિત કરતા બોલ્યા, “બેટા, આ તારા ઘર માટે છે. તારી મમ્મી પણ ભૂખી હશે, ખરું ને?”

આ સાંભળીને કમલની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. એણે ધ્રૂજતા હાથે થાળી લીધી અને બે હાથ જોડીને હિરલબેનનો આભાર માન્યો. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

હિરલબેને પ્રેમથી એના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને મનમાં વિચાર્યું, “જો દરેક મનુષ્ય થોડોક પ્રેમ અને દયા બતાવે, તો કદાચ આ દુનિયામાં કોઈ પણ ભૂખ્યું નહીં રહે.” આ એક થાળીમાં માત્ર અન્ન નહોતું, પણ એક અજાણ્યા હૃદયનો પ્રેમ હતો. કમલને ફક્ત પેટ ભરાયું નહોતું, પણ એને જીવન જીવવાની એક નવી આશા મળી હતી. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.