બહેનની વિદાય પછી ભાઈના હાથમાં જૂની ડાયરી આવી, પણ અંદરનું સત્ય વાંચ્યું તો...

રાકેશે બહેનના રૂમનો દરવાજો જોરથી ધકેલ્યો. રૂમમાં હજુ પણ મેહંદી અને અત્તરની ખુશબૂ આવતી હતી. જમીન પર પ્લાસ્ટિકના ખાલી કવર અને સુકાઈ ગયેલા ફૂલ વણવિણાયેલા પડ્યા હતા.

રાકેશનો હાથ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. તેણે કબાટમાંથી બહેનનો જૂનો સામાન બહાર ફેંકવાનું શરૂ કર્યું. બહેન સુનિતા હજુ અડધા કલાક પહેલાં જ મંડપમાંથી વિદાય થઈને ગઈ હતી. પણ રાકેશે તેને વળાવી પણ નહોતી. તે ખૂણામાં મોં ફેરવીને ઊભો રહ્યો હતો.

તેના મનમાં ગુસ્સાનો ઉકળાટ હતો. સુનિતાએ ઘરમાં કોઈની મરજી વગર પોતાની પસંદગીના યુવક અમન સાથે લગ્ન કર્યા હતા. રાકેશને લાગતું હતું કે બહેને તેના પરિવારની ઈજ્જત રોળી નાખી છે.

રાકેશ અને સુનિતાનો પરિવાર એક સાધારણ મધ્યમ વર્ગનો પરિવાર હતો. પિતાના ગયા પછી રાકેશે જ ઘરની બધી જવાબદારી ઉપાડી હતી. તેણે પોતાની ઘણી ઈચ્છાઓ મારીને સુનિતાને ભણાવી હતી.

ઘરમાં રાકેશ, સુનિતા અને તેમની માતા ત્રણેય સાથે રહેતા હતા. ઘરનું બજેટ હંમેશાં મર્યાદિત રહેતું. રાકેશ એક નાની કંપનીમાં હિસાબ-કિતાબનું કામ કરતો હતો. તે દર મહિને પોતાના ખર્ચમાંથી બચત કરીને બહેન માટે પૈસા ભેગા કરતો હતો.

સુનિતા સ્વભાવે ખૂબ જ શાંત અને સહનશીલ હતી. પણ છ મહિના પહેલાં જ્યારે તેણે અમન સાથે લગ્ન કરવાની વાત ઘરમાં મૂકી, ત્યારે રાકેશ ખુબ ગુસ્સે થયો હતો. અમન એક ગેરેજમાં કામ કરતો સામાન્ય યુવક હતો.

રાકેશ ઈચ્છતો હતો કે સુનિતાના લગ્ન કોઈ મોટા ઘરમાં કે સારી નોકરી વાળા છોકરા સાથે થાય. પણ સુનિતા પોતાની વાત પર મક્કમ રહી. તેણે કહ્યું કે તે અમન સિવાય કોઈની સાથે લગ્ન નહીં કરે.

આ વાતે ઘરમાં મોટો ઝઘડો ઊભો કર્યો હતો. રાકેશે બહેન સાથે બોલવાનું બંધ કરી દીધું હતું. લગ્નની વિધિઓ દરમિયાન પણ રાકેશ અલગ જ રહ્યો. તેણે લગ્નનો ખર્ચ ઉપાડ્યો, પણ બહેન સામે હસીને જોયું પણ નહીં.

સુનિતા વિદાય વખતે રાકેશના પગે પડીને ખૂબ રડી હતી. તેણે રાકેશનો હાથ પકડીને કહ્યું હતું કે ભાઈ મને માફ કરી દે. પણ રાકેશે પોતાનો હાથ ઝાટકી લીધો હતો.

હવે સુનિતાના રૂમમાં એકલા ઊભા રહીને રાકેશનો ગુસ્સો ધીમે ધીમે પસ્તાવામાં બદલાઈ રહ્યો હતો. તેણે કબાટના નીચલા ખાનામાંથી એક લાકડાનું બોક્સ બહાર કાઢ્યું. તે બોક્સમાં સુનિતાની જૂની વાતો અને ચોપડીઓ હતી.

બોક્સ સરેરાશ ભારે હતું. રાકેશે તેને ટેબલ પર મૂક્યું. બોક્સ ખોલતાં જ અંદરથી એક કાળા કવર વાળી જૂની ડાયરી નીચે પડી. ડાયરીના પાના પીળા પડી ગયા હતા.

રાકેશે ડાયરી ઉપાડી અને તેના પર જામી ગયેલી ધૂળ સાફ કરી. તેણે વિચાર્યું કે આ ડાયરીમાં સુનિતાએ અમન વિશે કંઈક લખ્યું હશે. તેણે પહેલું પાનું ખોલ્યું.

પહેલા કેટલાક પાના પર શાળા અને કોલેજના દિવસોની સામાન્ય વાતો લખેલી હતી. રાકેશ પાના ફેરવતો ગયો. અચાનક ચાર વર્ષ જૂની એક તારીખ પર તેની આંગળીઓ અટકી ગઈ.

તે તારીખ જોઈને રાકેશનું દિલ જોરથી ધડકવા લાગ્યું. તે એ જ રાત હતી જ્યારે રાકેશનો ખૂબ ભયાનક અકસ્માત થયો હતો. તે રાત્રે વરસાદ પડી રહ્યો હતો અને રાકેશની મોટરસાઇકલ લપસી ગઈ હતી.

રાકેશે ડાયરીના પાના વાંચવાના શરૂ કર્યા. સુનિતાએ એ રાતનું વર્ણન ખૂબ જ ઝીણવટથી લખ્યું હતું.

"આજે રાત્રે બાર વાગ્યે હોસ્પિટલમાંથી ફોન આવ્યો. ભાઈનો અકસ્માત થયો છે. મા અને હું દોડતા હોસ્પિટલ પહોંચ્યા. ભાઈ લોહીલુહાણ હાલતમાં ઓપરેશન થિયેટરમાં હતો. ડૉક્ટરે કહ્યું કે જો પાંચ મિનિટ મોડું થયું હોત તો ભાઈને બચાવવો મુશ્કેલ હતો."

રાકેશને એ ઘટના યાદ આવી ગઈ. તે રાત્રે રસ્તા પર કોઈ નહોતું. તે કલાકો સુધી લોહીથી લથબથ રસ્તા પર પડ્યો રહ્યો હતો. તેને એ પણ યાદ નહોતું કે તેને હોસ્પિટલ કોણ લાવ્યું હતું.

ડાયરીના આગલા પાના પર સુનિતાએ લખ્યું હતું, "ભાઈને લોહીની જરૂર હતી. પણ હોસ્પિટલમાં એ ગ્રુપનું લોહી નહોતું. એક અજાણ્યો યુવક જે ભાઈને પોતાની રિક્ષામાં લાવ્યો હતો, તેણે પોતાનું લોહી આપ્યું. તેણે ભાઈના ઓપરેશન માટે પોતાના ખિસ્સામાંથી દસ હજાર રૂપિયા પણ જમા કરાવ્યા."

રાકેશની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેને આ વાતની ક્યારેય ખબર નહોતી. તેને લાગતું હતું કે હોસ્પિટલ વાળાએ જ તેનો ઈલાજ કર્યો હતો.

"મેં એ યુવકને પૂછ્યું કે તમે કોણ છો?" ડાયરીમાં આગળ લખ્યું હતું. "તેણે કહ્યું કે તે રસ્તા પરથી પસાર થઈ રહ્યો હતો ત્યારે તેણે ભાઈને તડપતા જોયા. તેણે પોતાના શર્ટથી ભાઈના માથાનો ઘા બાંધ્યો અને તેને રિક્ષામાં બેસાડીને લાવ્યો. તે યુવકનું નામ અમન હતું."

રાકેશના હાથમાંથી ડાયરી છૂટી જતાં જતાં બચી. તેના મગજમાં એક ધડાકો થયો.

ડાયરીમાં આગળ લખ્યું હતું, "અમને મને વિનંતી કરી કે હું ભાઈને ક્યારેય ના કહું કે તેણે મદદ કરી છે. તેણે કહ્યું કે ભાઈ ખૂબ સ્વાભિમાની છે. જો તેમને ખબર પડશે કે કોઈ અજાણ્યા માણસે પૈસા અને લોહી આપીને તેમનો જીવ બચાવ્યો છે, તો તેઓ દુઃખી થશે."

રાકેશ રૂમના ખૂણામાં પડી ગયેલી ખુરશી પર બેસી પડ્યો. રૂમમાં પંખાનો અવાજ સિવાય સંપૂર્ણ શાંતિ હતી.

ડાયરીનું છેલ્લું પાનું બે મહિના પહેલાં લખાયેલું હતું. તેમાં સુનિતાએ લખ્યું હતું, "જ્યારે મને ખબર પડી કે ભાઈ અમને પોતાનાથી નીચો માને છે, ત્યારે પણ અમન હસી રહ્યો હતો. મને અમન સાથે પ્રેમ એટલે નથી થયો કે તે સુંદર છે, પણ એટલે થયો છે કારણ કે તેણે મારા ભાઈનો જીવ બચાવ્યો હતો. હું એવા માણસ સાથે જ સંસાર વસાવવા માંગતી હતી જે મારા ભાઈની ઈજ્જત સાચવી જાણે."

રાકેશની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તે ડાયરીને પોતાની છાતીએ લગાડીને રડી પડ્યો.

જે માણસને તે ગરીબ, અહંકારી અને પોતાની બહેન માટે અયોગ્ય માનતો હતો, તે જ માણસે ચાર વર્ષ પહેલાં પોતાનો જીવ બચાવ્યો હતો. રાકેશે પોતાના હાથ તરફ જોયું. તેની નસોમાં દોડતું લોહી અમનનું હતું.

અમન દર મહિને પોતાના ગેરેજમાંથી કમાઈને એ જ દેવું પૂરું કરી રહ્યો હતો જે તેણે ક્યારેય માંગ્યું પણ નહોતું. રાકેશે યાદ કર્યું કે લગ્નના દિવસે પણ અમન ખૂબ જ નમ્રતાથી તેની સામે હાથ જોડીને ઊભો હતો. પણ રાકેશે મોં ફેરવી લીધું હતું.

"હું કેવો મૂર્ખ છું." રાકેશ બબડ્યો. "હું જેને મારો દુશ્મન માનતો હતો, તે તો મારો રક્ષક હતો."

રાકેશ એક ક્ષણ પણ ઊભો રહ્યો નહીં. તેણે ડાયરી ટેબલ પર મૂકી અને બહાર દોડ્યો. તેની માતા રસોડામાં બેસીને રડી રહી હતી. રાકેશે ઘરનો દરવાજો ખોલ્યો અને બહાર ઉભેલી પોતાની જૂની કાર તરફ ભાગ્યો.

તેણે કાર ચાલુ કરી અને અમનના ઘર તરફ કાર ચલાવી. રસ્તામાં તેની આંખો સામે સુનિતાનો રડતો ચહેરો આવી રહ્યો હતો.

અડધા કલાકમાં તે અમનના નાના ઘર પાસે પહોંચી ગયો. ઘર બહાર લગ્નનો મંડપ હજુ ઉતરી રહ્યો હતો. અમન પોતાની સુનિતાનો સામાન રૂમમાં મૂકી રહ્યો હતો.

રાકેશે કારનો દરવાજો જોરથી બંધ કર્યો. અવાજ સાંભળીને અમન અને સુનિતા બહાર આવ્યા. સુનિતાના ચહેરા પર ડર હતો. તેને લાગ્યું કે ભાઈ અહીં પણ ઝઘડો કરવા આવ્યા છે.

અમન આગળ આવ્યો અને તેણે ધીમેથી કહ્યું, "આવો રાકેશભાઈ. અંદર આવો."

રાકેશ કંઈ બોલ્યો નહીં. તે સીધો આગળ વધ્યો અને તેણે અમનને ખૂબ જ મજબૂતીથી બાથમાં ભરી લીધો. રાકેશ બચ્ચાની જેમ રડવા લાગ્યો.

અમન સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેણે રાકેશના પાછળ હાથ મૂક્યો. "શું થયું રાકેશભાઈ? તમે કેમ રડો છો?"

"મને માફ કરી દે, અમન." રાકેશનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. "હું તને ઓળખી ન શક્યો. તું મારી બહેનનો પતિ પછી છે, પહેલાં મારો ભાઈ છે."

સુનિતા આ દ્રશ્ય જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગઈ. રાકેશે સુનિતા તરફ જોયું અને તેને પણ પોતાની પાસે ખેંચી લીધી.

"સુનિતા, તું સાચી હતી." રાકેશે આંસુ લૂછતાં કહ્યું. "મેં તને વળાવી નહીં, પણ તેં મને મારો જીવ પાછો આપ્યો છે. મને તારી ડાયરી મળી ગઈ છે."

સુનિતાએ અમન સામે જોયું. અમનની આંખોમાં પણ હળવાં આંસુ આવી ગયા.

"રાકેશભાઈ, એ જૂની વાત હતી." અમને કહ્યું. "કોઈપણ માણસ એ સમયે એ જ કરત."

"ના, અમન." રાકેશે અમનનો હાથ પકડીને કહ્યું. "કોઈ પોતાની કમાણી અને લોહી આપીને છુપાવતું નથી. તું મારી બહેન માટે સૌથી યોગ્ય માણસ છે."

રાકેશે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાની સોનાની વીંટી કાઢી, જે તેણે બહેન માટે ખરીદી હતી પણ ગુસ્સામાં આપી નહોતી. તેણે તે વીંટી અમનના હાથમાં પહેરાવી દીધી.

તે દિવસે રાકેશે પોતાના હાથથી બહેન અને બહેનોઈની આરતી ઉતારી. જે ઘર પહેલાં વિખવાદથી ભરેલું લાગતું હતું, ત્યાં હવે સાચો પ્રેમ અને આદર હતો.

માણસ બહારના કપડાં કે પૈસાથી મોટો નથી બનતો. સાચો મોટો માણસ એ છે જે બીજાના સ્વાભિમાનની રક્ષા કરે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.