અપંગ ભાઈને ઘરની બહાર કાઢીને ટીનાએ આલીશાન ફ્લેટ સજાવ્યો, પણ કુદરતે એક જ રાતમાં એવો ખેલ ખેલ્યો કે પત્નીનો બધો જ ઘમંડ...

આલોક અને તેનો નાનો ભાઈ મિલન બંને બાળપણથી જ એકબીજાના પ્રાણ હતા. જ્યારે તેઓ ખૂબ નાના હતા ત્યારે એક માર્ગ અકસ્માતમાં તેમના માતા-પિતા આ દુનિયા છોડીને ચાલ્યા ગયા હતા. એ જ અકસ્માતમાં મિલનને પોતાનો એક પગ ગુમાવવો પડ્યો હતો અને તે કાયમ માટે અપંગ થઈ ગયો હતો. માતા-પિતાના ગયા પછી આલોકે જ મિલનની માતા અને પિતા બંનેની ભૂમિકા ભજવી હતી. આલોકે સખત મહેનત કરી, રાત-દિવસ એક કરીને ભણતર પૂરું કર્યું અને એક મલ્ટિનેશનલ કંપનીમાં ઊંચા હોદ્દા પર નોકરી મેળવી. મિલન ઘરનું નાનું-મોટું કામ સંભાળતો અને પોતાના મોટા ભાઈની દરેક જરૂરિયાતનું ધ્યાન રાખતો હતો. બંને ભાઈઓ એક સાદા ભાડાના મકાનમાં ખૂબ જ પ્રેમ અને શાંતિથી રહેતા હતા.

આલોકની જિંદગીમાં બધું બરાબર ચાલી રહ્યું હતું ત્યાં જ તેની મુલાકાત ટીના સાથે થઈ. ટીના અત્યંત આધુનિક, ઉચ્ચ વર્ગની અને દેખાડાની દુનિયામાં જીવનારી છોકરી હતી. તેને સંબંધો કરતાં પૈસો, વૈભવ અને સોશિયલ સ્ટેટસ વધુ વહાલા હતા. આલોક ટીનાના સુંદર ચહેરા અને તેની વાતો પાછળ પાગલ થઈ ગયો અને બંનેએ લગ્ન કરી લીધા. લગ્ન પછી તરત જ આલોકે પોતાની જિંદગીની આખી કમાણી અને મોટો બિઝનેસ લોન લઈને શહેરના સૌથી પોશ વિસ્તારમાં એક અત્યંત આલીશાન અને મોંઘો ફ્લેટ ખરીદ્યો. આલોક ખૂબ જ ખુશ હતો કે તે પોતાની નવી પત્નીને એક ભવ્ય જીવન આપી રહ્યો છે, પણ તેને ખબર નહોતી કે આ નવું ઘર તેના જ સગા ભાઈના વનવાસનું કારણ બનવાનું હતું.

નવા ફ્લેટમાં શિફ્ટ થવાના બરાબર એક દિવસ પહેલા જ ટીનાએ આલોક સામે પોતાની અસલી શરત મૂકી દીધી. તેણે આલોકને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહી દીધું કે, હું આટલા મોંઘા અને આધુનિક ઘરમાં કોઈ અપંગ માણસ સાથે નહીં રહું. તમારા ભાઈનો આ ઘસડાતો પગ અને તેની લાચારી જોઈને મારા હાઈ પ્રોફાઈલ ફ્રેન્ડ્સ સામે મારી ઈમેજ બગડશે. જો તમારે મારી સાથે આ નવા ઘરમાં રહેવું હોય તો તમારા ભાઈ માટે આ ઘરમાં કોઈ જગ્યા નથી. આલોકે ટીનાને ઘણો સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, મિલનની લાચારી અને બાળપણના દિવસો યાદ અપાવ્યા, પણ ટીના પોતાની જીદ પર અડી રહી. તેણે કહી દીધું કે કાં તો આ ઘરમાં હું રહીશ અથવા તમારો ભાઈ રહેશે.

પત્નીના મોહમાં અંધ બનેલો આલોક આખરે હારી ગયો. તેણે પોતાના જ સગા ભાઈ, જેણે આખી જિંદગી તેના સુખ માટે પ્રાર્થના કરી હતી, તેને ગલીના નાકે આવેલી એક નાની, અંધારી અને સસ્તી ભાડાની ઓરડીમાં મોકલી દીધો. મિલનની આંખોમાં આંસુ હતા, પણ તેના મુખ પર પોતાના મોટા ભાઈ માટે કોઈ ફરિયાદ નહોતી. તે ચુપચાપ પોતાનો સામાન લઈને એ નાની ઓરડીમાં ચાલ્યો ગયો અને ત્યાં એકલો રહેવા લાગ્યો. બીજી તરફ ટીનાએ નવા આલીશાન ફ્લેટની ચાર દીવાલોને વિદેશથી મંગાવેલા મોંઘા કલર, કિંમતી ઝુમ્મરો અને લાખો રૂપિયાના શો-પીસથી સજાવી દીધી. તે આખો દિવસ સોશિયલ મીડિયા પર પોતાના ઘરના ફોટા મૂકીને વાહવાહી મેળવતી હતી.

જોતજોતામાં એક વર્ષ પસાર થઈ ગયું. મિલન એ નાની ઓરડીમાં રહીને પણ દરરોજ સવારે દૂરથી પોતાના ભાઈના ઘર તરફ જોઈને તેના સારા સ્વાસ્થ્યની ભગવાન પાસે પ્રાર્થના કરતો હતો. આલોક ક્યારેક ક્યારેક ટીનાથી છૂપી રીતે મિલનને મળવા જતો અને થોડા પૈસા આપી આવતો, પણ તેના મનમાં એક અજીબ અપરાધભાવ કાયમ રહેતો હતો. ટીના પોતાની કિટ્ટી પાર્ટીઓ અને વૈભવી જીવનમાં એટલી મસ્ત હતી કે તેને મિલન નામનો કોઈ જીવ આ દુનિયામાં છે તેની યાદ પણ નહોતી આવતી. તેને લાગતું હતું કે તેણે પોતાના જીવનમાંથી એક નકામો કચરો કાયમ માટે બહાર ફેંકી દીધો છે.

એક શિયાળાની મધ્યરાત્રિએ જ્યારે આખું શહેર ઘોર નિદ્રામાં હતું, ત્યારે અચાનક એ આલીશાન ફ્લેટના રસોડાના મેઈન વાયરિંગમાં એક મોટો શોર્ટ સર્કિટ થયો. ટીનાએ ઘરમાં જે મોંઘા પડદા, લાકડાનું ફર્નિચર અને પ્લાસ્ટિકના શો-પીસ લગાવ્યા હતા, તેણે આગને ખૂબ જ ઝડપથી પકડી લીધી. ગણતરીની મિનિટોમાં જ આખો ફ્લેટ કાળા ડીબાંગ ધુમાડા અને ભીષણ આગની લપેટમાં આવી ગયો. બેડરૂમમાં સૂતેલા આલોક અને ટીનાની આંખ જ્યારે ઉઘડી ત્યારે ચારેય તરફ આગની જ્વાળાઓ નૃત્ય કરી રહી હતી. મુખ્ય દરવાજા પાસે જ આગ એટલી તીવ્ર હતી કે બહાર નીકળવાનો કોઈ રસ્તો બચ્યો નહોતો.

બંને જણા જીવ બચાવવા માટે ગેલેરી તરફ દોડ્યા અને જોરજોરથી બૂમો પાડવા લાગ્યા. સોસાયટીના આડોશી-પાડોશીઓ જાગી ગયા અને નીચે લોકોનું ટોળું એકઠું થઈ ગયું. દરેક વ્યક્તિ પોતાના મોબાઈલ કાઢીને વિડીયો ઉતારવામાં અને તમાશો જોવામાં વ્યસ્ત હતા. ફાયર બ્રિગેડને ફોન કરવામાં આવ્યો હતો પણ તેને આવતા સમય લાગે તેમ હતો. આગની ગરમી એટલી વધી ગઈ હતી કે ગેલેરીના કાચ પણ તૂટવા લાગ્યા હતા. આલોક અને ટીના અંદર ગૂંગળાઈ રહ્યા હતા અને મોતના ભયથી એકબીજાને પકડીને રડી રહ્યા હતા. નીચે ઉભેલા લોકોમાંથી કોઈની પણ હિંમત એ ભીષણ આગમાં કૂદવાની નહોતી.

બરાબર એ જ સમયે, ગલીના નાકેથી એક અદ્ભુત દ્રશ્ય સર્જાયું. મિલન જે પોતાની ઓરડીમાં સૂતો હતો, તેને કોઈકે સોસાયટીમાં આગ લાગ્યાના સમાચાર આપ્યા હતા. તે પોતાના ભાઈનું નામ સાંભળતાં જ જરાય વિચાર કર્યા વગર, પોતાની કાખઘોડી લઈને રસ્તા પર ઘસડાતો ઘસડાતો દોડ્યો. તેના પગમાં અસહ્ય દુખાવો હતો, છતાં લોહીના સંબંધની ખેંચાણ એટલી તીવ્ર હતી કે તે પવનની ગતિએ સોસાયટીના કમ્પાઉન્ડમાં પહોંચી ગયો. પોતાના ભાઈ અને ભાભીને આગની વચ્ચે ઘેરાયેલા જોઈને મિલનનું કાળજું કંપી ઉઠ્યું. તેણે આજુબાજુ ઉભેલા લોકોને મદદ માટે વિનંતી કરી પણ કોઈ આગળ ન આવ્યું.

મિલને જરાય સમય બગાડ્યા વગર પોતાની કાખઘોડી બાજુ પર મૂકી. તેણે કમ્પાઉન્ડમાં પડેલી એક મોટી પાણીની ડોલ પોતાના શરીર પર રેડી દીધી અને ભીના કપડાં સાથે એ સળગતી બિલ્ડિંગની અંદર સીડીઓ તરફ ઘસડાતો ઘસડાતો કૂદી પડ્યો. લોકો પાછળથી બૂમો પાડતા રહ્યા કે અરે તું અપંગ છે, તું મરી જઈશ, અંદર ન જા. પણ મિલનને અત્યારે માત્ર પોતાના મોટા ભાઈનો ચહેરો દેખાઈ રહ્યો હતો. અંદર ધુમાડો એટલો ઘાટો હતો કે આંખો બળતી હતી, દાદર પર આગની જ્વાળાઓ હતી, પણ મિલન પોતાના એક પગના જોરે અને હાથના સહારે ઘસડાતો ઘસડાતો ત્રીજા માળ સુધી પહોંચી ગયો.

તેણે ભારે જહેમત બાદ ફ્લેટનો પાછળનો નબળો દરવાજો પોતાના શરીરના વજનથી તોડી નાખ્યો. અંદર લિવિંગ રૂમમાં આલોક અને ટીના લગભગ બેભાન અવસ્થામાં પડ્યા હતા. મિલને પોતાના સળગતા હાથોની પરવા કર્યા વગર પહેલા ટીનાને ઊંચકીને ગેલેરીના સુરક્ષિત ભાગ તરફ ખસેડી અને પછી આલોકને પોતાના ખભા પર નાખીને જેમ-તેમ કરીને સીડીઓ પરથી નીચે ઉતારવાનું શરૂ કર્યું. મિલનના પોતાના પીઠ અને હાથના ભાગે આગની ગંભીર ઈજાઓ થઈ હતી, છતાં તે હિંમત હાર્યો નહીં. તે બંનેને સુરક્ષિત રીતે બિલ્ડિંગની બહાર ગ્રાઉન્ડ ફ્લોર પર લઈ આવ્યો અને એ જ સમયે ફાયર બ્રિગેડની ગાડીઓ પણ આવી પહોંચી.

ત્રણેયને તાત્કાલિક શહેરની સિવિલ હોસ્પિટલમાં ખસેડવામાં આવ્યા. આગના ધુમાડાના કારણે આલોક અને ટીનાને ઓક્સિજન પર રાખવામાં આવ્યા હતા, જ્યારે મિલનની પીઠ અને બંને હાથ ગંભીર રીતે દાઝી ગયા હોવાથી તેના પર મોટા પાટા બાંધવામાં આવ્યા હતા. બીજા દિવસે સવારે જ્યારે હોસ્પિટલના સ્પેશિયલ વોર્ડના ખાટલા પર ટીનાની ધીમેથી આંખ ખુલી, ત્યારે તેની નજર સામે આલોક બેઠો હતો અને તેની બરાબર બાજુમાં એ જ અપંગ મિલન ઊભો હતો. મિલનના બંને હાથ પર સફેદ પાટા બાંધેલા હતા અને તેના ચહેરા પર અસહ્ય વેદના હોવા છતાં એક મીઠું હાસ્ય હતું કે તેનો ભાઈ અને ભાભી આજે હેમખેમ બચી ગયા હતા.

ટીના મિલનના એ પાટા બાંધેલા હાથ અને તેની પવિત્ર આંખો સામે જોઈ રહી. તેની નજર સામે પોતાનો એ આલીશાન ફ્લેટ, મોંઘા શો-પીસ અને સોશિયલ મીડિયાની નકલી દુનિયા એક પળમાં આવીને ચાલી ગઈ. જે માણસને તે ઘર માટે કચરો સમજતી હતી, એ જ કચરા સમાન ગણેલા માણસે આજે પોતાનો જીવ જોખમમાં મૂકીને તેને નવું જીવન આપ્યું હતું. ટીનાના મોંમાંથી એક પણ શબ્દ નીકળી શકતો નહોતો. તેનો બધો જ ઘમંડ, તેનો વટ અને તેનો અહંકાર એ હોસ્પિટલના રૂમમાં મિલનની માનવતા સામે સાવ ઓગળી ગયા હતા. તે મનોમન અત્યંત પસ્તાવો કરી રહી હતી અને તેની આંખોમાંથી ડૂસકાં સાથે આંસુ વહી રહ્યા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.