અમીર ઘરમાં પરણેલી દીકરી અચાનક સામાન લઈને પિયર આવી, પિતાએ કારણ પૂછ્યું તો ખબર પડી કે...

ધીરુભાઈ સવારે ઓસરીમાં બેસીને ચા પીતા હતા. ઘરના આંગણામાં અચાનક એક રિક્ષા આવીને ઊભી રહી.

રિક્ષામાંથી તેમની દીકરી નેહા અને જમાઈ અંકિત મોટા થેલા લઈને નીચે ઉતર્યા. બંનેના ચહેરા સાવ થાકેલા અને ગંભીર દેખાતા હતા.

ધીરુભાઈએ હાથમાંથી ચાનો કપ રકાબીમાં મૂકી દીધો. તેમણે ઊભા થઈને રસોડા તરફ જોયું અને પત્ની કમુબેનને અવાજ આપ્યો.

"જો તો ખરી કમુ, નેહા અને અંકિત અચાનક કેમ આવ્યા છે?" ધીરુભાઈએ ચિંતાભર્યા અવાજે પૂછ્યું.

કમુબેન દોડતાં બહાર આવ્યા અને દીકરીને જોઈને હરખાઈ ગયા. પણ બંનેના હાથમાં આટલો બધો સામાન જોઈને તેમના મનમાં પણ ફાળ પડી.

નેહાએ આવીને પિતાના ચરણ સ્પર્શ કર્યા. તેના ચહેરા પર કોઈ હાસ્ય નહોતું અને આંખો નીચે કાળા કુંડાળા દેખાતા હતા.

અંકિત સાવ શાંત ઊભો હતો અને તેણે નજર નીચી ઢાળી દીધી હતી. તેણે ધીમા અવાજે કહ્યું, "કેમ છો બાપુજી?"

ધીરુભાઈએ પૂછ્યું, "બેટા, અચાનક કોઈ કહ્યા વગર આવી પહોંચ્યા? બધું કુશળમંગલ તો છે ને?"

નેહાએ થેલો ઓસરીના ખૂણામાં મૂક્યો અને અંદર પાણી પીવા જતી રહી. તેણે પિતાના સવાલનો કોઈ સીધો જવાબ ન આપ્યો.

બપોરના સમયે કમુબેને રસોઈ બનાવી અને બધા સાથે જમવા બેઠા. જમતી વખતે પણ અંકિત સાવ ઓછું બોલતો હતો અને માત્ર થાળી સામે જ જોઈ રહ્યો હતો.

ધીરુભાઈથી હવે રહેવાયું નહીં. તેમણે કડક અવાજે પૂછ્યું, "નેહા, તું કંઈક છુપાવી રહી છે, વાત શું છે તે સાચેસાચું કહી દે."

નેહાએ ચમચી મૂકી દીધી અને કહ્યું, "બાપુજી, અમે હવે અહીં જ રહેવાના છીએ."

આ સાંભળીને ધીરુભાઈ અને કમુબેન બંને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. કમુબેનના હાથમાંથી રોટલીનો ટુકડો નીચે પડી ગયો.

"અહીં જ રહેવાના છો એટલે શું?" ધીરુભાઈનો અવાજ ઊંચો થઈ ગયો. "મોટા શહેરમાં તમારો આટલો મોટો બંગલો અને ગાડીઓ છોડીને અહીં ગામડા જેવા શહેરમાં કેમ આવ્યા?"

નેહાએ કહ્યું, "બસ બાપુજી, અમારે હવે ત્યાં નથી રહેવું. અમે અહીં રહીને નવી શરૂઆત કરવા માંગીએ છીએ."

ધીરુભાઈના મનમાં શંકાનો મોટો પહાડ ઊભો થઈ ગયો. તેમને લાગ્યું કે સાસરે જરૂર કોઈ મોટો ઝઘડો થયો છે અથવા સંબંધ તૂટી ગયો છે.

નેહાના લગ્ન ખૂબ ધનાઢ્ય પરિવારમાં થયા હતા. લગ્ન વખતે ધીરુભાઈએ આખા સમાજમાં પોતાની છાતી ફુલાવીને વટ માર્યો હતો કે તેમની દીકરી રાજરાણી બનીને જઈ રહી છે.

તે રાત્રે ધીરુભાઈ ઊંઘી ન શક્યા. તેઓ ઓસરીમાં આંટા મારતા રહ્યા અને ભવિષ્યના વિચારોમાં અટવાતા રહ્યા.

તેમણે કમુબેનને કહ્યું, "સમાજમાં લોકો પૂછશે તો હું શું મોઢું બતાવીશ? લોકો કહેશે કે દીકરી સાસરેથી પાછી આવી ગઈ."

કમુબેને કહ્યું, "તમે પહેલાં સાચી વાત તો જાણો. જમાઈ સાવ સીધા માણસ છે, એમનાથી કોઈ ખોટું કામ ન થાય."

બીજા દિવસે સવારે ધીરુભાઈએ અંકિતને પોતાની પાસે બેસાડ્યો. તેમણે કહ્યું, "જો અંકિત, જે વાત હોય તે સાફ કહી દે. તારા પિતા સાથે કોઈ ઝઘડો થયો છે કે પછી કોઈ બીજો મામલો છે?"

અંકિત કશું બોલે તે પહેલાં નેહા ત્યાં આવી પહોંચી. નેહાએ કહ્યું, "બાપુજી, કોઈની સાથે ઝઘડો નથી થયો. કંપની બંધ થઈ ગઈ છે અને અંકિતની મોટી નોકરી છૂટી ગઈ છે."

ધીરુભાઈની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. "નોકરી છૂટી ગઈ તો શું આખું ઘર છોડીને અહીં આવી જવાનું?" તેમણે અકળાઈને પૂછ્યું.

નેહાએ શાંતિથી કહ્યું, "કંપનીમાં મોટું નુકસાન થયું એટલે અમારે ઘર અને ગાડી બધું વેચવું પડ્યું. અંકિતના પિતાએ પણ હાથ ઊંચા કરી દીધા અને કહ્યું કે પોતાનો રસ્તો જાતે શોધી લો."

નેહાએ આગળ કહ્યું, "અમે નક્કી કર્યું છે કે અમે અહીં એક નાની દુકાન શરૂ કરીશું. અંકિત મહેનત કરશે અને અમે ફરીથી પોતાના પગ પર ઊભા થઈશું."

ધીરુભાઈનો અહંકાર ઘવાયો હતો. તેમને લાગતું હતું કે આટલા મોટા જમાઈ અહીં નાની દુકાન કરશે તો સગાં-વહાલાંમાં તેમની આબરૂનું ધોવાણ થઈ જશે.

તેમણે ગુસ્સામાં કહ્યું, "તારા સસરા આટલા કરોડપતિ છે અને તેમણે તમને આમ રઝળતા મૂકી દીધા? હું આ વાત કોઈને નહીં કહી શકું, મને શરમ આવે છે."

અંકિતે નમ્રતાથી કહ્યું, "બાપુજી, ભૂલ મારી હતી કે મેં બધો ભરોસો એક જ જગ્યાએ રાખ્યો. પણ હું મહેનત કરવા તૈયાર છું, હું કોઈ પર બોજ નહીં બનું."

ધીરુભાઈ મોઢું ફેરવીને ચાલ્યા ગયા. તેમણે બે દિવસ સુધી અંકિત સાથે કોઈ વાત ન કરી.

ત્રીજા દિવસે અંકિત સવારે વહેલો ઊઠી ગયો. તેણે જૂના બજારમાં એક નાનકડી બંધ દુકાન ભાડે રાખી લીધી.

નેહાએ ઘરમાંથી જૂના વાસણો અને સાફસફાઈનો સામાન કાઢ્યો. તે અંકિત સાથે દુકાને ગઈ અને આખો દિવસ ધૂળ સાફ કરીને રંગકામ કરવા લાગી.

ધીરુભાઈ બપોરે બજારમાંથી નીકળ્યા ત્યારે તેમણે જોયું કે તેમની લાડલી દીકરી પોતાના હાથે કચરો વાળી રહી હતી. અંકિત માથા પર લાકડાના પાટિયા ઉપાડીને ગોઠવી રહ્યો હતો.

આ દ્રશ્ય જોઈને ધીરુભાઈનું હૃદય એક ક્ષણ માટે ધ્રૂજી ઊઠ્યું. જે દીકરીએ ક્યારેય ઘરમાં કચરો પણ નહોતો વાળ્યો, તે આજે ભરબજારે પરસેવે રેબઝેબ થઈને કામ કરતી હતી.

ધીરુભાઈ ઘરે પાછા આવ્યા અને માથું પકડીને બેસી ગયા. તેમણે કમુબેનને કહ્યું, "તેણીની આ હાલત મારાથી જોવાતી નથી. તું એને સમજાવ કે આ બધું બંધ કરે અને પોતાના સાસરે પાછી જાય."

કમુબેને કહ્યું, "તે પોતાના પતિનો સાથ આપી રહી છે. મુશ્કેલીના સમયે સાથ છોડી દેવો એ આપણા સંસ્કાર નથી."

ધીરુભાઈ મનમાં વિચારતા રહ્યા કે પૈસા વગરનો આ સંબંધ લાંબો સમય નહીં ટકે. તેમને લાગતું હતું કે થોડા દિવસોમાં નેહા કંટાળી જશે અને બંને વચ્ચે ઝઘડા શરૂ થઈ જશે.

પણ દિવસો વીતતા ગયા તેમ તેમ પરિસ્થિતિ સાવ અલગ દેખાવા લાગી. અંકિતે સ્ટેશનરી અને ઝેરોક્ષની નાની દુકાન ચાલુ કરી દીધી.

નેહા સવારે પાંચ વાગ્યે ઊઠીને ડબ્બો તૈયાર કરતી. તે અંકિત સાથે દુકાને જતી અને હિસાબ-કિતાબ સંભાળતી.

રાત્રે જ્યારે બંને ઘરે પાછા ફરતા ત્યારે તેમના ચહેરા પર થાક જરૂર હોતો, પણ એકબીજા પ્રત્યેનો પ્રેમ અને આદર બેવડાઈ ગયો હતો. બંને સાથે બેસીને દિવસભરની નાની નાની કમાણીનો હિસાબ કરતાં અને હસતાં.

એક દિવસ સાંજે અચાનક ધોધમાર વરસાદ શરૂ થઈ ગયો. બજારમાં પાણી ભરાઈ ગયા અને વીજળી ગુલ થઈ ગઈ.

ધીરુભાઈ છત્રી લઈને બજાર તરફ દોડ્યા. તેમને ચિંતા હતી કે દુકાનમાં પાણી ઘૂસી ગયું હશે અને સામાન પલળી જશે.

દુકાન પાસે પહોંચીને તેમણે જોયું તો અંકિત પોતાના ખભા પર કાગળના મોટા બોક્સ ઊંચકીને ઊંચા બાંકડા પર મૂકી રહ્યો હતો. નેહા નીચે ઊભી રહીને પ્લાસ્ટિક ઢાંકી રહી હતી.

અચાનક એક મોટો બોક્સ સરકી ગયો. અંકિતે તેને પકડવા જતાં પોતાનો હાથ છોલાવી નાખ્યો.

નેહાએ તરત જ પોતાનો સાડલાનો છેડો ફાડીને અંકિતના હાથ પર પાટો બાંધી દીધો. તેની આંખોમાં ચિંતા હતી પણ મોઢા પર કોઈ ફરિયાદ નહોતી.

અંકિતે હસીને નેહાનો હાથ પકડી લીધો અને કહ્યું, "તું ચિંતા ના કર, જ્યાં સુધી તું મારી સાથે છે ત્યાં સુધી મને કોઈ તકલીફ નથી."

નેહાએ અંકિતના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું, "આપણે આ મુશ્કેલીમાંથી પણ બહાર નીકળી જઈશું, મને તમારા પર પૂરો વિશ્વાસ છે."

વરસાદના અંધારામાં દૂર ઊભેલા ધીરુભાઈ આ બધું જોઈ રહ્યા હતા. તેમના હાથમાંથી છત્રી સહેજ નમી ગઈ અને આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા.

તેમને યાદ આવ્યું કે જ્યારે અંકિત પાસે કરોડો રૂપિયા હતા ત્યારે તે માત્ર એક સારો જમાઈ હતો. પણ આજે જ્યારે તેની પાસે કશું જ નહોતું, ત્યારે તે એક સાચો જીવનસાથી સાબિત થયો હતો.

ધીરુભાઈને પોતાના સંકુચિત વિચારો પર ભારે પસ્તાવો થવા લાગ્યો. તેઓ આખી જિંદગી પૈસા, બંગલા અને ગાડીઓને જ સુખી સંસારનું માપદંડ માનતા રહ્યા હતા.

પણ આજે તેમની દીકરીએ તેમને શીખવી દીધું હતું કે સાચું લગ્નજીવન પૈસા પર નહીં પણ પરસ્પરના અતૂટ વિશ્વાસ પર ટકેલું હોય છે. જ્યારે બધું લૂંટાઈ જાય ત્યારે જે પડખે ઊભો રહે, એ જ સાચો સંબંધ કહેવાય.

ધીરુભાઈ આગળ વધ્યા અને દુકાનની અંદર ગયા. તેમણે પોતાના હાથથી પલળેલો બોક્સ ઊંચકી લીધો.

અંકિત અને નેહાએ આશ્ચર્યથી પિતા સામે જોયું. "બાપુજી, તમે કેમ તકલીફ લો છો?" અંકિતે ગભરાઈને પૂછ્યું.

ધીરુભાઈએ અંકિતના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તેમની આંખો ભરાઈ આવી હતી.

"મને માફ કરી દે બેટા," ધીરુભાઈએ ગળગળા અવાજે કહ્યું. "હું તારી કિંમત માત્ર તારા પૈસાથી આંકતો હતો. આજે મને સમજાયું કે મારી દીકરી સાચે જ રાજરાણી છે કારણ કે તેને તારા જેવો સાચો જીવનસાથી મળ્યો છે."

નેહા દોડીને પોતાના પિતાને વળગી પડી. અંકિતના ચહેરા પર પણ એક શાંત અને સંતોષભર્યું સ્મિત આવી ગયું.

તે રાત્રે ઘરમાં પહેલીવાર કોઈ સંકોચ કે ડર વગર બધા સાથે બેઠા. ધીરુભાઈએ પોતાની જૂની બચતમાંથી થોડા રૂપિયા કાઢીને અંકિતના હાથમાં મૂક્યા.

"આ કોઈ મદદ નથી પણ આ દુકાનમાં મારી નાની ભાગીદારી છે," ધીરુભાઈએ હસતાં હસતાં કહ્યું. "કાલથી હું પણ તમારી સાથે દુકાને બેસીશ."

ઘરમાં છવાયેલી ચિંતા અને શરમ સાવ ઓગળી ગઈ હતી. આખો પરિવાર હવે એક નવી તાકાત સાથે ભવિષ્ય સામે લડવા તૈયાર હતો.

પ્રેમ અને સાથ હોય તો ગમે તેવી મોટી મુશ્કેલી પણ નાની બની જાય છે. ઘરના આંગણામાં ફરી એકવાર સાચા સુખ અને સંતોષની સુવાસ ફેલાઈ ગઈ હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.