અમીર બહેનપણીઓ સામે વટ મારવા મોંઘી કાચની ક્રોકરી કાઢનારી ગીતાને સગી દીકરીએ જ મહેમાનો વચ્ચે જિંદગીનો સૌથી મોટો આંચકો આપ્યો!
ગીતા એક અત્યંત મોર્ડન, ભણેલી-ગણેલી અને હાઈ પ્રોફાઈલ સોસાયટીમાં રહેનારી સ્ત્રી હતી. તેને નાનપણથી જ મોંઘી વસ્તુઓ વસાવવાનો અને લોકો સામે પોતાના વૈભવનું પ્રદર્શન કરવાનો ભારે શોખ હતો. તેના લગ્ન એક મધ્યમવર્ગીય પણ પ્રતિષ્ઠિત પરિવારમાં રમેશ સાથે થયા હતા. રમેશ સ્વભાવે ખૂબ જ સરળ, શાંત અને વડીલોને આદર આપનારો માણસ હતો. ઘરમાં રમેશ અને ગીતા ઉપરાંત તેમના વૃદ્ધ પિતા હરિલાલ, માતા મંગળાબેન અને એક સાત વર્ષની માસૂમ દીકરી કાવ્યા રહેતા હતા. હરિલાલભાઈ સરકારી નોકરીમાંથી નિવૃત્ત થયા હતા અને તેમની જિંદગીની આખી કમાણી તેમણે દીકરાના ભવિષ્ય પાછળ લગાડી દીધી હતી.
ગીતા જ્યારે આ ઘરમાં વહુ બનીને આવી ત્યારે ઘરમાં બધું જ સામાન્ય હતું, પણ ધીમે-ધીમે ગીતા પર અમીરાત અને આધુનિકતાનું ભૂત સવાર થવા લાગ્યું. ગીતાને સોસાયટીની હાઈ પ્રોફાઈલ કિટ્ટી પાર્ટીઓમાં જવું અને પોતાની બહેનપણીઓ સામે મોંઘા ઘરેણાં અને ક્રોકરી સેટનો દેખાડો કરવો ખૂબ ગમતો હતો. તેણે ઘરની આખી સજાવટ બદલી નાખી હતી. તેણે રસોડામાં વિદેશથી મંગાવેલા અત્યંત કિંમતી અને નાજુક કાચના ડિનર સેટ, ક્રોકરી અને કિંમતી ગ્લાસ ગોઠવી રાખ્યા હતા. આ બધી વસ્તુઓ કીમતી હોવાથી તે તેને એક કબાટમાં તાળું મારીને રાખતી હતી.
પરંતુ ગીતાના આ વૈભવની પાછળ એક અત્યંત કડવું અને કુરુક્ષેત્ર જેવું સત્ય છુપાયેલું હતું. ઘરમાં જ્યારે પણ કોઈ મહેમાન કે તેની અમીર બહેનપણીઓ આવતી, ત્યારે ગીતા હોંશે હોંશે પેલા મોંઘા કાચના ડિનર સેટ બહાર કાઢતી અને તેમને છાશવારે પીરસતી હતી. પરંતુ જ્યારે ઘરના અસલી માલિક એટલે કે તેના સાસુ મંગળાબેન અને સસરા હરિલાલભાઈને જમવાનું આપવાનું થતું, ત્યારે ગીતા હંમેશાં તેમને સાદા, જૂના અને ઘસાયેલા સ્ટીલના વાસણોમાં જ જમવાનું આપતી હતી. ગીતાના મનમાં એક અજીબ અને વિકૃત માનસિકતા ઘર કરી ગઈ હતી કે વૃદ્ધોને આવી મોંઘી અને બ્રાન્ડેડ વસ્તુઓની કિંમત ન સમજાય, તેઓ તો ગમે તેમાં જમી લે.
મંગળાબેન અને હરિલાલભાઈ વહુના આ ભેદભાવભર્યા વર્તનને બરાબર સમજતા હતા. ઘણીવાર જ્યારે કાચની પ્લેટો ટેબલ પર ચમકતી અને તેમના ભાગે પેલી ઘસાયેલી સ્ટીલની થાળી આવતી, ત્યારે તેમની આંખોનો ખૂણો ભીનો થઈ જતો હતો. પરંતુ તેઓ પોતાના દીકરા રમેશના ઘરની શાંતિ ખાતર અને ઘરના સંસ્કાર જાળવવા માટે બધું જ ચુપચાપ સહન કરી લેતા હતા. રમેશ પણ ઓફિસના કામમાં સવારથી સાંજ સુધી એટલો વ્યસ્ત રહેતો કે ઘરની અંદર રસોડામાં કઈ થાળીમાં કોને પીરસાય છે તેની તેને બહુ ખબર રહેતી નહોતી. ગીતા પોતાની આ ચતુરાઈ પર મનોમન બહુ ગર્વ અનુભવતી હતી.
એક રવિવારની બપોરે ગીતાએ પોતાના ઘરે સોસાયટીની સૌથી અમીર અને હાઈ પ્રોફાઈલ બહેનપણીઓ માટે એક ખાસ લંચનું આયોજન કર્યું હતું. ગીતા સવારથી જ રસોડામાં અવનવી વાનગીઓ બનાવવામાં વ્યસ્ત હતી. તેણે લિવિંગ રૂમના મોટા ડાઇનિંગ ટેબલને સજાવ્યું અને ખાસ કબાટમાંથી પેલો ઈમ્પોર્ટેડ કાચનો મોંઘોદાટ ડિનર સેટ બહાર કાઢ્યો. ચમકતા કાચના બાઉલ, નાજુક પ્લેટો અને કિંમતી ગ્લાસથી આખું ટેબલ ઝગમગી ઉઠ્યું હતું. ગીતા પોતાની બહેનપણીઓ સામે પોતાની શ્રીમંતતાનો વટ મારવા માટે પૂરી રીતે તૈયાર હતી.
બપોરના એક વાગ્યે ગીતાની બહેનપણીઓ મોંઘી ગાડીઓમાં આવી પહોંચી. ઘરમાં હસવાનો અને વાતોનો ગડગડાટ શરૂ થઈ ગયો. ગીતા બધાની આગતાસ્વાગતા કરવામાં મશગૂલ હતી. થોડીવારમાં જમવાનો સમય થયો એટલે બધા ડાઇનિંગ ટેબલ પર ગોઠવાઈ ગયા. ગીતાએ અત્યંત ગર્વ સાથે કાચની પ્લેટોમાં શાહી પકવાન પીરસવાનું શરૂ કર્યું. તેની બહેનપણીઓ ક્રોકરીની ડિઝાઈન જોઈને ગીતાના સ્વાદ અને તેની અમીરાતના વખાણ કરી રહી હતી, જે સાંભળીને ગીતાનું નૂર હવામાં ઉડી રહ્યું હતું.
બરાબર એ જ સમયે, શાંતાબેન રસોડામાંથી મંગળાબેન અને હરિલાલભાઈ માટે હંમેશની જેમ પેલી સાદી અને જૂની સ્ટીલની થાળીઓમાં રોટલી અને શાક પીરસીને ડાઇનિંગ ટેબલના એક ખૂણામાં મૂકી આવી. સાસુ-સસરા ડાઇનિંગ ટેબલના એક છેડે ચુપચાપ બેસીને પોતાની સ્ટીલની થાળીમાં જમવાની શરૂઆત કરી રહ્યા હતા, જ્યારે બાકીના ટેબલ પર કાચની પ્લેટો ચમકી રહી હતી. ગીતાની સાત વર્ષની દીકરી કાવ્યા પણ ત્યાં જ એક ખુરશી પર બેઠી હતી. કાવ્યા ખૂબ જ માસૂમ હતી, પણ તે રોજ ઘરમાં ચાલતા આ ભેદભાવને બહુ ધ્યાનથી જોતી હતી.
જ્યારે ગીતા પોતાની બહેનપણીઓને કાચની પ્લેટોમાં વધુ સ્વીટ પીરસવા માટે આગ્રહ કરી રહી હતી, ત્યારે જ માસૂમ કાવ્યા પોતાની ખુરશી પરથી ઉભી થઈ. તે ધીમેથી ચાલીને પોતાની દાદી મંગળાબેન પાસે ગઈ. કાવ્યાએ મંગળાબેનની પેલી સ્ટીલની થાળી પર પોતાનો નાનો હાથ મૂક્યો અને અત્યંત માસુમિયત તેમજ ગંભીરતાથી મોટે અવાજે કહ્યું, "દાદી, તમે આ સ્ટીલની થાળીમાં જ જમો હોં, પણ જરા ધ્યાનથી જમજો અને થાળી ને કશું થવા ન દેતા, કારણ કે જો તમે આ થાળીને નહીં સાચવો તો મારે મોટી થઈને આ જ થાળીમાં તો મમ્મીને જમવાનું આપવાનું છે તો પછી તમે તોડી નાખશો તો હું મોટી થઈને મમ્મીને શેમાં જમવાનું આપીશ?"
સાત વર્ષની બાળકીના મોંમાંથી નીકળેલા આ શબ્દો જાણે લિવિંગ રૂમની હવામાં થીજી ગયા. પળવાર પહેલાં જ્યાં હસવાનો અને વાતોનો કોલાહલ હતો, ત્યાં એકાએક સન્નાટો છવાઈ ગયો. આખા રૂમમાં જાણે સ્મશાન જેવી ભયાનક શાંતિ પથરાઈ ગઈ. ગીતાના હાથમાં રહેલી પીરસવાની ચમચી હવામાં જ અટકી ગઈ અને તેનો ચહેરો સાવ ફીકો પડી ગયો. તેની બહેનપણીઓ સ્તબ્ધ થઈને ક્યારેક બાળકી સામે તો ક્યારેક ગીતા સામે જોઈ રહી હતી. ગીતાની બહેનપણીઓ પણ સમજી ગઈ કે બહાર માનવતા અને સંસ્કારનો દંભ કરનારી ગીતા અંદરથી કેટલી ખોખલી છે.
મંગળાબેન અને હરિલાલભાઈની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા, પણ આ વખતે એ આંસુ દુઃખના નહીં પણ કુદરતના ન્યાયના હતા. કાવ્યાને ખબર નહોતી કે તેણે પોતાની માસુમિયતમાં કીધેલી વાતથી પોતાની જ મમ્મીના અહંકારનો ગઢ એક જ સેકન્ડમાં તોડી નાખ્યો હતો. ગીતા જે કાચની પ્લેટોને પોતાના વૈભવની નિશાની સમજતી હતી, આજે એ જ પ્લેટો તેની નજર સામે તેના પોતાના જ ભવિષ્યની લાચારીનું પ્રતીક બનીને ઉભી હતી. તેને સમજાઈ ગયું હતું કે તે જેવું વાવી રહી છે, તેની દીકરી અત્યારથી જ તેવું લણવાની તૈયારી કરી રહી છે. બાળકે ગીતાને જિંદગીનો સૌથી મોટો પાઠ ભણાવી દીધો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.